BÖLÜM 19 — SON BEKLEYİŞ Hastane odasında günler b

BÖLÜM 19 — SON BEKLEYİŞ Hastane odasında günler birbirine karışıyordu. Mine hâlâ uyanmamıştı. Annesi yatağının yanında oturuyor, elini tutuyordu. Artık ondan hiçbir şey istemiyordu. Ne ders çalışmasını… Ne başarılı olmasını… Ne de kendini açıklamasını. Sadece gözlerini açmasını istiyordu. Babası ise odanın diğer tarafında sessizce duruyordu. Bir ara siyah deftere baktı. Sonra başını öne eğdi. “Keşke…” dedi. Ama cümlesinin devamını getiremedi. Çünkü artık hiçbir “keşke” Mine’ye ulaşmıyordu. Annesi defteri açtı. Sayfaları yavaşça çevirdi. Her sayfada kızının sesi vardı. Ama Mine'nin kendisi sessizdi. Annesi bir sayfada durdu. Gözleri doldu. “Sen bunları bize anlatmaya çalışmışsın…” Sesi titredi. “Biz anlamamışız.” Babası gözlerini kapattı. “Onu hep güçlü sandım.” Annesi başını salladı. “Çocuktu…” İkisi de sustu. Odanın içinde yalnızca cihazların düzenli sesi duyuluyordu. Annesi Mine’nin elini biraz daha sıkı tuttu. “Ben buradayım kızım.” Bu kez Mine’den hiçbir cevap gelmedi. Annesi gözlerinden akan yaşları sildi. “Geç kaldım…” Babası başını eğdi. “Biz geç kaldık.” Ve o gün ilk kez ikisi de aynı şeyi anladı: Mine' nin ihtiyacı olan şey, hiç kimsenin ona daha fazla yük yüklemesi değildi. Sadece dinlenmekti. Sadece anlaşılmaktı. Sadece birinin gerçekten yanında olmasıydı. Ama bunu anladıklarında… Mine hâlâ sessizdi. BÖLÜM SONU