ANNEMİ ÖZLÜYORUM

" Sessizlik en büyük fısıldıdır." karşımdaki zanlı titrek bir sesle "bir baba evladı için her şey yapar sayın savcım... siz anlamasınız." derken yutkundum şakaklarımdan sarkan albino tutamı kulaklarımın arkasına sıkıştırdım.insanların gözünde devlete teslim eden, kanunu ezbere bilen güçlü bir kadındım.oysaki ben bir babanın evladını gözlerine bakmamak için kaçırdığı çok iyi biliyordum Ben sadece, albino denilen o lekelerle doğmuş, uğursuzluk sayılan bir kusurdum. Bir babanın evladına yaşatığı bu duygusal terörün, adalet sarayında hiçbir kanunda maddesi yoktu.zanlıya hafifçe eğildim. sesimdeki soğuk kanlık odayı buz kesti. "anlat o zaman."dedim "bir babanın sevgisinden kaç can çıkarabileceğini anlat." dedim zanlı serçe yutkundu. köşedeki çantamı alıp hızlı alıp odadan çıktım. kafamda hep beni sevdiğine inandırmaya çalışmıştım fakat kendimi bir türlü kandıramamıştım belki beni seviyordur sadece ben öyle sanmıştım diye kendimi avutmaya çalıştım ama...olmayınca olmuyordu kendimi çok kötü hissediyordum annemi özlüyordum hemde çok yanına gitmek istiyordum ama imkansızdı. koidorda sert adımlarla çıkışa doğru yürüyordum yanlız kalmaya ihtiyacım vardı evet kesinlikle buna ihtiyacım vardı. belkide anneme ihtiyacım vardı ama...o yoktu mezarlık kapısına gireken elimdeki bidonla çeşmeye doğru yürüyüp bidonu su doldurup annemin mezarına olduğu tarafa doğru yürüdüm . annem vefat edeli 16 yıl olmuştu. kendi eceliylen ölmememişlerdi... canice öldürülmüşlerdi annem kardeşime yani Asu'ya 6 aylık hamileydi en can alan kısmı bu olsa keşke ama tek bununla bitmiyordu öz abim tarafından canice 29 bıçak darbesiylen öldürülmüştü peki babam dediğim adam ne mi yaptı bu canice yapılan cinayeti ört pas etmişti ne olsada parasıylan övünmeyi seven adamdı magazin sayfalarında kalp kıriziylen vefat ediğini duyurmuştu . elimdeki su bidonunu mezara dökmeye başladı."ben geldim anne...beni özledinmi umarım özlemişsindir çünkü ben seni çok özledim." dedim su bidonunu mezarın kenarına çömelip başımı mezar taşına yasladım. "anne canım çok yanıyor annesizlik bu kadar zor olduğunu bilmiyordum . üstümde büyük bir yük var anne."dedim gözlerimden tuttuğum yaşlar boşalmaya başladı. elimle mezardaki toprağı sıktım. "kimse bana "nasılsın " bile demedi biliyormusun. senden sonra senden sonra diyorum çünkü sen varken bana nasılsın diye sorardın. herkes topluma neden girmediğimi söylüyorlar ama yaşadıklarımı bilmiyorlarki anne...benim kimsem yokmuş anne." dedim saatler ilerlemeye başlamıştı hemen hemen 3 saat burada kalmıştım. hava kararmaya başlamıştı ev gitmek için çıkış kapısına doğru ilerlerken omzumun üzerinden mezara baktım. "bir sonraki cuma görüşürüz seni seviyorum ." dedim ve mezarlık kapısından çıktım arabaya doğru ilerlerken başımdaki baş örtüyü çıkartıp arabamın bagajına koydum bazenleri cuma günlerini beklemeden annemi sık sık ziyaret ederdim bu yüzden arabada baş örtüsü bulunurdu. arabaya binim malikaneye doğru sürdüm .araba bir müzik döküldü şarkı Çiğdem'in en sevdiği şarkıydı yani annemin en sevdiği şarkı "fikrimin ince gülü " şarkısı çalmaya başladı . şarkıya eşlik etmeye başladım. "fikrimin ince gülü" diye mırıldandım. " kalbimin şen bülbülü" "fikrimin ince gülü" "kalbimin ince gülü" "o gün ki gördüm seni" "yaktın ah yaktın beni" "o gün ki gördüm seni" "yaktın ah yaktın beni" gözümden yaş yanağıma doğru süzüldü .Annemin neden öldürüldüğünü hiç bir zaman bilemeyecektim. abimin annemin öldürmesine ortak olan babamında hiç affetmeyecektim. Canice yapılan cinayet gözümün önünden gitmiyordu. Malikanenin çelik kapıları açıldı. arabayı ilerlerken malikenin bahçesinde altı veya yedi yakın araba vardı. hiçbirini görmek istemiyordum. arabayı garaja park edip kendime çeki düzen verip arabadan inip eve doğru yürüdüm korumalar bana garip bakıyordu . onları umursamadan yanlarından geçtim. evin kapısını çaldım kapıyı açan hizmetçi "hoş geldiniz Avbin hanım babanız sizi salonda bekliyor." dedi. babam olacak adam beni kolay kolay çağırmazdı ama yinede merak etmedim umursamaya…