2. Menşein Kasabası

SERENCAMIN SON ÇAĞRISI ⌛️ BÖLÜM 2 : MENŞEİN KASABASI ⏳ "Sungur'lar şehrimizden def olup gittikleri için memnunum fakat katil, her yerde katil değil midir??? Yosun Sungur yargılansın! Artık soyadları onları koruyamasın!" "Biliyor musunuz, yüzsüz gibi birde ablasının mezarını ziyaret etmiş!!!! Onu ve ikizini mezarlıktan çıkarken bir arkadaşım görmüş." "Neye bu kadar şaşırıyorsunuz anlamıyorum. Yosun Sungur hep diğer ikisinden daha değişik bir kişilikteydi zaten. Ablası sevilirken ondan kimse haz etmiyordu. Bariz belliki bu bir kıskançlık cinayeti. Olan zavallı Derya'ya oldu." "Keşke Derya yaşasaydı da Yosun ölseydi. En azından toplum iyi bir insan kazanırdı, Yosun gibi kıskanç pisliklerden bıktık." "Yosun her zaman zorbaydı ancak hiçbir zaman kendi öz ablasını öldürmeye göze alacağı aklımıza gelmezdi. Zavallı anneleri, kadın kızının yasını tutacağına o sürtük kızının yerine cezaevinde yatıyor." Ekranı tekrar kaydıracağım esnada parmaklarımın arasından telefonumun çekilmesiyle neye uğradığımı şaşırdım. "Şu aptal uygulamada insanların yazdıklarını okumayı bırak artık. Hepsinin tek derdi dedikodu ve seni daha fazla yaralamak." Poyraz aldığı telefonumu kendi kucağına bıraktı ve direksiyonu daha sıkı kavradı. "Gerçekten dışarıdan bakılınca o kadar cani mi gözüküyorum?" Sorumla birlikte Poyraz, yolda olan bakışlarını birkaç saniyeliğine bana çevirdi. "Buradan bakılınca çok hassas ve her an yaralanabilirmişsin gibi gözüküyor kardeşim. İnsanlar da bunu gördüğü için senin üstüne daha fazla gelip kalıcı bir hasar bırakmak istiyorlar. Sikeyim hepsinin zihniyetini! Asıl zorba olan onlar, hiçbir şey bilmiyorlar ve kendi düşüncelerine inanarak sana saldırmayı seçiyorlar. O gece evde senin yerine ben olsaydım bunları bana söyleyeceklerdi, babam olsaydı babama, Derya'nın bir arkadaşı olsaydı arkadaşına, evde çalışan bir görevli olsaydı ona." "Ama anneme değil." Alayla bir nefes verdi. "Ne diyebilirim ki," diye mırıldandı. "Çok iyi bir oyuncu." Bakışlarını tekrar bana çevirdi. "Zamanında hepimizi bazı şeylere inandırmadı mı?" Sorusuyla yutkunarak önüme döndüm. "Hepsine dava açacağım." Söyledikleriyle kaşlarımı çatarak ona döndüm. "Ne?" diye sordu yüzüme baktığında. "Madem onlar seni rahatsız ediyorlar ben de onları rahatsız edeceğim. Siber zorbalığın cezasını biliyorlar mı? Mesaj kutunu gördüm Yosun, numarana kadar ulaşmışlar." "Bu bir işe yaramaz. Tonlarca insan var ve eğer yazmayı kesseler bile böyle düşünmeye devam edecekler." "Unutacaklar..." Beni teselli etmeye çalışıyordu ama nafileydi. "İnsanların gözünde katilim, Poyraz. Bu nasıl bir his biliyor musun? İyi ki bilmiyorsun. Gerçekten düşüncen için çok teşekkür ederim ama lütfen bunu yapma." "Üzgünüm kardeşim ama senin canını yakıyorlar ve ben buna kayıtsız kaldıkça deliriyorum. O yüzden asıl sen bu meseleden uzak dur ve hiçbirisinin yazdıklarını okuma. Ben hepsiyle tek tek ilgileneceğim." Sıkıntıyla nefesimi verdim. Orta konsolda duran sigara paketine uzandım ve içerisinden bir dal çıkardığımda camı tamamen indirdim. Sigaranın ucunu çakmakla tutuşturduğumda içime derin bir nefes çektim. Ağustos ayının son haftalarını geçiriyorduk. Okulların açılmasına az kalmıştı, yeni bir üniversiteye başlayacaktık ve bu insanlarla iç içe olmak demekti. Şehir değiştirince insanlarda değişir miydi? Sadece şekil değiştirirlerdi, kişilik hep aynı olurdu. Ablam bıçakla öldürülmüştü ve annem cezaevine girdiğinden beri adresime çeşit çeşit bıçaklar paketlenerek bırakılmıştı. Doğrulttuğun bıçak, günü gelir senin gırtlağına saplanmaz mı sanıyorsun? Bıçağın yanında aldığım tonlarca tehdit içerikli notlar vardı. Babam şikayette bulundu, birkaç kişi yakalandı ve bir daha yapmayacaklarına söz verdiklerinde salındılar ama hiçbir zaman bitmedi. Çünkü kötülük birkaç kişiyle sınırlı değildi ve hepsini de yakalayamazdınız. Bazen başkalarının en güvendiği figür anneleri olurken sizin kötü nüz o olurdu. Rüzgar saçlarımı uçuştururken sonunda sigaramı bitirdim ve torpido gözünden bir selpak alarak izmariti içerisine koyup bü…