7

Görsel/Gökalp “Sizi tanıştırayım”Kahraman Yenilmez’in bakışları Gökalp ve benim aramda gittiğinde sonunda bende durdu.”Gökalp,kuzenin olur” Dedikleri ile yüzümde gergin bir ifade oluştu.Karşımda duran Gökalp ise muzip tavırlarına devam ederek daha fazla sırıttı.Bu durumun ona fazlasıyla keyif verdiği belliydi. “Peki”diye dudaklarımı ıslattığımda birinin yanıma geldiğini hissettim ama kim olduğuna bakmadım.Gözlerim Kahraman Yenilmez’in mavilerindeydi.”Tam olarak neyim oluyor”Kahramab Yenilmez’in sorumu tam anlamayacağını düşündüğüm için biraz daha açmaya karar verdim.Dudaklarımu araladığımda konuşmak için hareketlendim fakat “Amca çocuklarısınız”diyen Kahraman Yenilmez’in cevabı ile dudaklarımı yavaş yavaş birbirine bastırdım. “Ah,öyle mi”dedim yapmacık bir şekilde Gökalp’in yüzüne gülümserken.Sonra dakikalardır garip bir şekilde bizi izleyen masadakilere bakındın.Aile dramamızı izlemek onları hem keyiflendiriyor hem de daha çok meraklandırıyordu fakat Kahraman Yenilmez’in vardığı soracakları soruların önüne görünmez bir rest çekiyordu. “Geç oldu”yanımdaki varlığını ona bakmasanda kim olduğunu hissettiğim adamın sesiyle ona dönmemek için kendimi zorladım.Biliyordum Defne’nin dikkati üzerimizdeydi ve yapacağım tek bir yanlış hamle ikimizin de yanlış anlaşılmasına neden olurdu.Yine de o tam yanımda duruken kokusu içime dolarken ona yüzümü çevirmek şuan beni beklemediğim kadar zorluyordu. “Evet bence de”diyen Fırat saatine bakındı.Sınra gözleri nasadakileri turladı ve Kahraman Yenilmez’de duraksadı.”Herkes evine dağılmaya da başladı zaten bizde daha fazla beklemeyelim” Onun dediği ile etrafa göz gezdirdim.Gerçekten de baştaki kalabalık gözle görülecek derece de azalmıştı. “Nişanı kutlamamız için sizi en kısa süre içinde akşam yemeğine davet ediyorum”Kahraman Yenilmez,Fırat’ın dediklerine karşılık başını ağır bir şekilde sallayarak cevap verdi. Herkes birbiriyle vedalaşmak için el sıkışırken gözüm aşırı derece de bitkin gözüken ve aşırı alkol tükettiği ayakta duramayışından belli olan Nesli’ye takıldı.Gözleri seğirirken elinin boğazına gitmesiyle önünde elbisenin yakasını biraz daha açtı. Ağır adımlarla ona doğru ilerlediğinde bir rezillik çıkartmasından endişelendim.Yanına doğru ilerlediğimde sendelediğini ve düşmek üzere olduğunu fark etmemle hızla koluna girdim.Koluma ayaktan duranayışundan dolayı ağrıdığını verdiğinde bende ayakta durmakta zorlandım.Kendimi sabitlediğimde Nesli’nin çoktan gözlerini gitmeye başladığını görmenle etrafıma göz attım. Tek tük birileri kalmıştı.Defne ve ailesi de gittiğinde göz göze geldiğin Çınar’a annesini göstererek kaş göz yaptım.Bu gece neredeyse onu hiç görmediğimi düşündüm.Yanımıza hızla ilerlediğinde annesine hüzünle karışın bir şaşkınlıkla baktı önce.”Odasına götüreceğim onu”dediğinde kucağına almak için hareketlendi fakat kolunu tutarak engel oldum.”Hala misafirler var.Anneni böyle götürürsen ne kadar yıkılmış olduğunu görüp onunla dalga geçerler” Çınar’ın dediklerim ile yüzündeki annesine karşı hüznü daha da büyüdü. “Bana yardım et”dediğinde onu başımla onayladım.Olabildiğince kimsenin onu göremeyeceği şekilde bahçeden içeriye geçtiğimizde Çınar’ın beni yönlendirmesiyle çoktan kollarımızda kendinden geçmiş Nesli’yi odasına getirdik. Yatağa dikkatli bir şekilde uzanmasına yardım ettiğimde Çınar’la göz göze geldik.Minnet dolu bakışlarına hafif bir şekilde tebessüm ettiğimde artık burada işimin bitmesiyle gitmek için hareketlendim.Fakat kapıya yakın bir yerde duvarda gördüğüm resim birkaç saniye duraksamama neden oldu. Fotoğraf sonbaharda çekilmişti.Her tarafa yayılan sararmış yaprakların arasında koşan bir kız ve onun biraz gerisinde kocaman gülümsemesiyle yaprakların üzerine oturmuş bir bebek vardı.Hemen arkalarındaki Nesli ise kahkalar içinde Asel’i yakalamaya çalışır gibi kolunu ona doğru uzatmıştı.Sadece birkaç adım gerilerinden onları hafif ama gözlerinden okunan mutluluğu ile izleyen Kahraman Yenilmez’i gördüğümde dudaklarımı birbirine bastırdım.Sızlayan burnumu hafifçe çektiğimde hen…