4

Yüzündeki çarpık gülümsemesi yavaş yavaş solduğunda bakışlarını benden tekrar gökyüzüne çevirdi.Yutkunduğunda daha da belli olan boğaz kemiğine takıldı bir an gözlerim. “Zamanla öğrenirsin”sonra da bana döndüğünde sırtıma bıraktığı ceketin önlerini kavuşturdu.”Bu gece bu kadar bilgi yeter.İçeri geçelim” Dudaklarımı ıslattığımda dediğini yapmaya karar verdim.Sonuçta yapabileceğim başka bir şey de yoktu. Bana odamı gösteren Kartal durduğunda sırtına çarpmamak için kendimi frenledim.Ona bu kadar yakın yürüdüğümü o an farkettim. Kapıyı cebinden çıkarttığı anahtarı ile açarken bir yandan da “Senin geleceğin son anda belli olduğu için biraz özensiz oldu ama istediğin zaman kendi zevklerine göre düzenlersin”diye bir açıklamada bulundu. Kapıyı sonuna kadar açtığında eliyle odaya girmem için işaret verdi.O an neden bilmiyorum ama içimde garip bir his oluştu. Bu his sanki bir kitabı bitirmişim de yeni bir kitaba geçmişim gibi hissettirmişti bana o an.Artık o eski okuduğun karakterler hayatının bir köşesinde yoktur ama hep aklında bir yerdedir. Yeni bir kitaba geçtiğinde ise yeni karakterler ve yeni olaylar beklerdi seni. Ben şu an bu duyguyu iliklerime kadar hissediyordum.Korkuyor muydum?Fazlasıyla. Fakat korkuyu bastıran başka bir duygu vardı içimde.Merak Odaya girmeden önce derin bir nefes verdim.Çokta aydınlık olmayan odayı sarı bir lamba aydınlatıyordu.Büyük bir yatak vardı.Oda çokta büyük sayılmazdı ama sıcak hissettiriyordu.Oyuncak biblolar peluş ayıcıklar ve grup posterleri ile düzenlenmişti oda. Meraklı bakışlarım odada gezinirken beni kapının kenarında izleyen Kartal’a”Bu odayı kim ayarladı bu şekilde.Ayrıca en sevdiğim grup HIM ve diğerleri”şaşkın gözlerim onda durduğunda soruma bir cevap bekliyordum. Ellerini göğsünde birleştirdiğinde gülümsedi.”Evinizdeki odana girmiştim senin hakkında bilgiler öğrenmek için.Yabancı hissetmeni istemedim.Bu odayı da o yüzden ona göre ayarladım” Dudaklarım yine istemsiz aralandığında ne diyeceğimi bilmiyordum.Dudağımı ıslattığımda ona doğru adımladım.Birkaç adım gerisinde durduğumda bende ellerimi göğsümde birleştirdim.”Belki bu odada yabancı hissetmeyeceğim ama bu odadan çıktığım an hissedeceğim yalnızlık hissini engelleyemezsin ama”dediğimde duraksadım.Bu kadar düşünceli olmasını beklemiyordum.”Yine de teşekkür ederim” Başını eyvallah dercesine salladığında kapı kolunu tuttu.”Uyu yarın uzun bir gün olacak”kapıyı yüzüme kapattığında kendi düşüncelerimle bu odada tek başıma kalmıştım.Yatağa kendimi attığımda boş tavana baktım bir süre. Her geçen dakika sorularıma bir yenisi daha eklense de en merak ettiğim annem neredeydi?O beni bırakmazdı fakat nasıl bir durum onun beni buraya göndermesine neden olmuştu? Elim ağrıyan başıma gittiğinde uyumam gerektiğinin sinyallerini gönderen vücuduma daha fazla tepkisiz kalamadım ve yatağın içine girdim. Korkuyla uyandığımda birden yatakta doğruldum.Dün gece yaşadıklarım bilinçaltımın bir oyunu olarak kabuslarımda yer edinmişti. Elim yüreğime gittiğinde nefes alış verişlerimi düzenlemeye çalıştım. “1 2 3”ve derin bir nefes… Kendime çeki düzen verdikten sonra yatağımdan çıktım.Bakışlarım pencereye döndüğünde havanın kararmış olduğunu gördüm.Elim telefonuma gidecekken bir anda telefonumu dün geceki silahlı çatışma sırasında korkuyla elimden düşürdüğümü anımsadım.Gözlerim odada bir saat ararken masanın üzerindeki çalar saati buldu. Saat akşam 20.24’tü. Bir sonraki güne geçmiştik.Neredeyse 24 saattir uyuyordum.Bu kadar uyumamı beklemiyordum açıkçası. Ağır adımlarla odadan çıktığımda dışarıdan pek çok ses kulaklarıma doldu.Adımlarım arttıkça sesleri daha net duyabiliyordum. “Hadi acele et Menekşe daha hızlı olun” Görüş açıma giren Nesli’nin de gözleri bende takıldığında kibirli bir şekilde süzdü.Sonra başını olumsuz bir şekilde salladığında bir şey söylememeyi tercih etti.Kendisi konuşmasa bile bakışları ile bana ne kadar tahammül edemediğini çok net gösteriyordu.Yanımdan uzaklaştığında gözlerimi devirmemek için kendimi zor tuttum.Anneme dediklerinden sonra ona…