3

Geri adım atmamaya kararlıydım.Duruşumu dikleştirdim.Kulaklarımı diğerlerine kapadım ve odağımı Kahraman Yenilmez’e verdim.”Hakkındır”dediğinde eliyle bana koltuğu işaret etti.Başımı ağır ağır salladığımda az önce Nesli’nin kalktığı koltuğa oturdum.O da karşıma geçti. Kahraman Yenilmez koltukta geriye doğru yaslandığında eli başına gitti.Derin bir nefes verdiğinde ifadelerini okumak zordu.Gayet sakin bir mizacı vardı.”Annen bana bir mektup gönderdi”diye başladığında nedense yüzümde bir tebessüm oluştu.Annemden ilk defa bu kadar ayrı kalmıştık ve onu fazlasıyla özlüyordum. “Mektupta seni korumamız gerektiği yazıyordu”Eliyle kravatını çekiştirdiğinde ufaktan gerildiğini hissettirmişti bana.”Senin benim kızım olduğun ortaya çıkmış.Senin peşine düşmüşler.Annen ise seni tek başıma koruyamazdı”Mavileri bir anda beni bulduğunda gözlerinde yaşanmışlıkların izini gördüm.”Bizim düşmanımız bir değil ki koruyabilsin” Gözlerimi acıyla kapattığımda ellerimle başımı arasına aldım.Duyduğum gerçekleri idrak etmem çok zordu.Annemin beni büyüttüğü toz pembe hayatın ardında böyle bir karanlık olduğunu nasıl bilebilirdim? “Annen seni bu cehennemden korumak için elinden geleni yaptı”gözlerimi açtığımda yavaş yavaş ona döndü bakışlarım. “Peki”dediğimde aklıma gelen sorunun iğrençliği ile başımı olumsuz anlamda salladım hızlıca.Annemin metres olacağı düşüncesi aklımdan nasıl geçerdi?Nasıl böyle düşünebildim bir anlığına bile olsa. “Biz birbirimizi çok sevdik”Kahraman Yenilmez sanki aklımdaki soruyu anlamış gibi konuşmaya başladı.”Onun bir suçu yoktu onun peşini ben bırakmadım” Hızla kalktığımda”Yeter”dedim.Ben bir günahın meyvesi olmayı kabullenemezdim.”Bu akşam için yeterli duyduklarım”titreyen sesime titreyen ellerim eşlik etti.Görmesinler diye yumruk yaptığım ellerimi. “Aşk bir karadelik gibidir.Girmeye korkarsın ama yine de istemsizce çekilirsin içine” Annemin bana söylediği bu sözler aklımda çınladığında odadan dışarıya doğru adımladım.Dışarı çıkıp hava almaya ihtiyacım vardı.Hem de her zamankinden daha fazla. Korumaların cirit attığı bahçede zar zor boş bir alan bulduğumda gökyüzünü buldu gözlerim.Sertçe yutkunduğumda akan gözyaşımı parmağımla sildim.Hikayenin iç yüzünü tam olarak öğrenemesem de hayatımda doğru bildiğim gerçekler bir gecede yıkılmıştı.Bir gece de her şey değişirken ruhumda sanki delikler açılmıştı ve o deliklerden sızan kötülükler yüreğimde sızı yapıyordu. “Hava soğudu”omuzumda hissettiğim şey ile yan bir şekilde gelen kişiyi buldu kahvelerim.Kartal’dı bu.Omuzuma attığı ceketi sarmaladığımda üşüdüğümü gerçekten de o an fark etmiştim. “Yabancılık hissini bilirim”yanımda durduğunda siyahları,tek tük yıldızların olduğu geceyi buldu. Ona bakarken dudaklarım aralandı.Belki şuan böyle düşünmem garipti ama rüzgarın dağıttı saçları bile yakışıklılığından bir şey kaybettirmezken gece sanki onu daha fazla parlatıyordu. “O yüzden”dediğinde bir anda bana döndü.Gözleri, gözlerimden aralanan dudaklarıma indiğinde yüzünde yine çarpık gülümsemesi ve sol yanağındaki gamzesi belirdi.”Alışacağını bil”dudaklarımı yaladığımda ona sormak istediğim bir konu vardı.Diğer iki gencin kardeşim olduğunu öğrenmiştim fakat Kartal kimdi ve nasıl onun da bu kadar söz hakkı bulunuyordu. “Sen kimsin Kartal?”