2

Görsel/Kartal Derin bir nefes verdiğimde adımlarım malikanenin önüne doğru ilerledi.İçimde garip bir merak ve şaşkınlık bulunuyordu.Kafam allak bullak olsa da aklımdaki soruların cevaplanması için biraz beklemem gerektiğini farkettim. Ortadaki adam bana doğru ilerlediğinde bakışlarında gizleyemediği bir merak vardı.Cebinden çıkarttığı elini bana doğru uzattığında bakışım uzattığı eli ve mavi gözleri arasında gitti.Sonunda elimle elini sıktığımda”Kahraman Yenilmez”dedi baskın sesiyle. Sertçe yutkunduğumda başımı ağır bir şekilde salladım.”Melodi”diye kısa bir açıklama yaptığımda elimi bırakmasını beklemeden çektim. Adam da hissettiğim karanlık garipti.Adam kafasıyla arka tarafa işaret verdiğinde geride duran genç kız ve erkek ağır adımlarla bana doğru yürüdü.Yanıma geldiklerinde bakışlarında görmezden gelemeyeceğim bir isteksizlik fark ettim. “Tanıştırayım”Kahraman Yenilmez’in sesiyle bakışlarım gençlere döndü.Oğlanın göz rengi kahve gözüküyordu aynı zamanda gözleriyle uyumlu kahve tonu bir saça sahipti.Kız ise ondan daha farklıydı.Üzerindeki kırmızı kadife elbise ve kızıl saçları güzel bir ahenk sağlamıştı.Ayrıca gözleri de tıpkı Kahraman Yenilmez’in gözleri gibi mavinin tonlarındaydı. “Kızım Asel”Asel yapmacık bir şekilde gülümsediğinde benim boş bakışlarımla karşılaşmıştı.”Ve oğlum Çınar”Çınar kızın aksine daha samimi bir şekilde gülümsediğinde bende aynı şekilde gülümsemeye çabaladım. Kahraman Yenilmez’in bakışlarını üzerimde hissettiğimde bende ona döndüm.”Senin kardeşlerin”gözlerimin içine bakarak söylediği ile kaşlarım aynı hızla çatıldı.”Onlarla tanışmanın zamanı gelmişti”sertçe yutkunduğumda duyduklarım kulaklarıma uğruyor ama beynime uğramıyordu.Elim başıma gittiğinde zonkladığını hissettim.Mümkün değildi.Sertçe yutkunduğumda duyduğum cümleyi sindirmeye çalıştım önce.Sonra ise nefes alışverişlerimi düzenlemeye. Hayır olmuyordu nefes alamıyordum.Elim başımdan kalbime doğru indiğinde daha da zorlanıyordum nefes almakta. “O iyi değil”diyen ses geldi yan tarafımdan.Sesin sahibini bulduğunda gözlerim zorlukla “Astım ilacım”diyebildim. “Siktir”dediğinde hızla yanımızdan ayrıldı siyah gözlü yabancı. Kahraman Yenilmez ben ne olduğunu anlayamadan beni kucağına aldığında”Açılın”diye bağırdı.Elim ile boynumdaki tişörtü çekiştirmeye çalıştım.Nefes alışverişim daha da kötüleşiyordu ve buna engel olamıyordum. Koltuğa yatırdıklarında artık daha fazla dayanamayacağımı hissediyordum. “Camları açın”Kahraman Yenilmez’in söylediği ile odada hareketlilik oldu fakat olanları takip edemeyecek kadar kendimden geçmiştim. “Buldum”diyen kişi yanıma geldiğimde fısfısı ağzıma sıktı.Derin bir şekilde nefes aldığımda temiz havanın ciğerlerime girmesi ile yavaş yavaş toparlanmaya başlıyordum. “Korkuttun”diyen siyah gözlü yabancı ile başımı salladım.”Sizin kadar değil” Kendimi kontrol etmeyi başarsam da bu gecenin son darbesi ile artık dayanamadı vücudum ve verdi tepkisini.Benim gibi birisi için bu olanlar çok fazlaydı ve kontrolümü kaybetmeme neden olmuştu. “Teşekkür ederim”dedim güçlükle.”Sağol Kartal”Kahraman Yenilmez’in siyah gözlü yabancıya söylediği ile artık ismini öğrenebilmiştim. “Kartal”diye mırıldandığımda bakışları beni buldu.”Güzelmiş”dedim ne diyeceğimi bilemeyerek.Çarpık bir şekilde gülümsediğinde”Eyvallah”dedi. “Biz bunu nasıl bilemeyiz Gökhan.Siz nasıl iş yapıyorsunuz” “Efendim gözden kaçırmış olamayız her şeyi didik didik ettik” Kaşlarımı çattığımda koltukta doğruldum.”Ne demek didik didik ettik.Siz beni mi araştırdınız?” Sorduğum soru ile Kahraman Yenilmez bana doğru döndü.”Gerekliydi” “O zaman anneme teşekkür etmeliyim.Bu hastalığımı saklayabildiği için”evet annem doktordu ve kendisi benimle ilgilendiği için doktora gitmemiştik hiç.Nedense bu hastalığımı hep saklamak istemişti.Bununla başa çıkmam için bana tavsiyeler verdiği için hastalığım çok fazla nüksetmiyordu fakat bu akşam her şey üst üste gelmişti. “Kahraman bu akşam bizi daha fazla oyalayacak mısın?”bakışlarım tekli koltuğa kurulmuş kızıl saçlı kadını bulduğunda ne kadar…