Kaotik

Görsel/Melodi Gecenin karanlığında birden ateş sesleri patlamıştı.Önümdeki adamın sırtıyla karşı karşıya olduğum için önümü pek göremesem de silah seslerini ve duydukça korkuyla atan kalbimin sesini duyabiliyordum. “Onu hemen araca bindirin”Önümdeki adamdan gelen ses ile yan taraftaki adamlardan birisi elindeki silahı karşıya doğrultmuş temkinli bir şekilde yanıma geldi.Kolumdan hafifçe tuttuğunda hala üzerimdeki şoku atlatabilmiş değildim.Bu ıssız yolda bir anda kendimi silah patlamalarının arasında bulmuştum. Siyah araca bindirildiğimde araçta ben hariç birkaç adamın daha bulunduğunu fark ettim.Beni kaçırıyorlar mıydı ya da neden şuan tanımadığım insanlar tarafından bir araca bindirilmiştim? Hiçbir soru soracak cesaretim yoktu.Özellikle de az önce gördüğüm silahlı çatışmadan sonra.Korkuyla cama doğru sindiğimde nefes alıp verişlerimin bile olabildiğince sessiz olmasını sağlıyordum. Araba çalıştığında arkadan gelen mermi sesi ile korkuyla başımı ellerimin arasına aldım.O sırada yanımdaki adam beni korumak istercesine başımı eğdi ve camdan dışarı çıkarak ateşlemeye başladı. “daha hızlı sür şu arabayı Gökhan”bunu demesiyle zaten hızlı giden araç iki katına çıkartmıştı hızını. Kalbim yerimden çıkacakmış gibi atarken gözlerimi sımsıkı kapattım.Korkuyordum hemde delicesine. “İyi misin”duyduğum soru ile gözlerimi yavaşça açtım.Adam camdan içeriye girdiğinde silahı koltuğa koydu.Silaha göz ucuyla baktığımı fark etmiş olacak ki hızla beline koydu. “Merak etme bizden sana zarar gelmez”dudaklarım aralandığında duyduğuma inanmak zor olmuştu.Yine de onların benle konuşması bana soru sorma cesareti verdi.”Siz kimsiniz”titreyen sesimle sorduğum soru ile adam derin bir nefes verdi.”Bunu açıklaması gereken kişiler biz değiliz.Biraz sabret” Başka çarem olmadığı için başımı onaylarcasına salladım.Onları kızdırmak isteyeceğim son şeydi şu an.Önüme döndüğümde bu sefer camdan uzak durmaya karar verdim.Her an cama ateş edilen bir kurşun başıma saplanabilirmiş gibi hissetmeye başlamıştım. Hızla döndüğümüz viraj ile bedenimi sabitlemekte zorlandım.Araç birkaç saniye sonra durduğunda ise arabayı süren adam araçtan hızla inip benim kapıma doğru ilerledi.Açılan kapı ile şaşkınlıkla simsiyah giyinmiş adama takıldı gözlerim.Buyrun dercesine elini kaldırdığında ikiletmeden araçtan indim. Etrafa gözüm kaydığında şık bir malikanenin önünde olduğumuzu fark ettim.Bahçeyi saran siyah giyinimli adamlar ise sayıca çok fazlaydılar. Malikanenim sarı ışıklarının hemen hemen hepsi açıktı ve bu ışıklar karanlık bahçeyi aydınlatıyordu. Ben malikaneyi incelerken arka taraftan gelen araba sesi ile birden irkildim.Bakışlarım yavaş yavaş arka tarafa döndüğünde araçtan inen tanıdık kişi ile derin bir nefes aldım.Bu benim önüme siper olan adamdı.Sertçe kapattığı aracın kapısından sonra onun da cüretkar bakışları beni buldu.Kendine güvendiği her halinden belli olan adam yavaş yavaş bize doğru yaklaştığında tam karşımda durdu. O an normal bir insana göre fazla siyah olan gözlerine baktığımda irkildiğimi ve aynı zamanda büyülendiğimi hissettim.Gecenin soğuk rüzgarı saçlarımızı bozduğunda elimle gözüme gelen saçlarımı geriye doğru atarak tekrar gözlerinin içine baktım. “Hoşgeldin”dediğinde yüzünde muzip bir sırıtma belirdi.Sertçe yutkunduğumda onun baktığı gibi bende malikanenin girişine baktım. Siyah giyinimli adamlar dışında malikanenin kapısında duran beş kişiye baktığımda onların da bize dikkat ve merakla baktığını gördüm. Tam ortadaki adam diğerlerine göre yaşça büyük dursa da aşırı karizmatikti.Yanındaki kızıl saçlı kadın ise ondan küçük olsa da yaşlarının hemen hemen aynı olduğunu düşündüm. Karizmatik adamın diğer tarafında ise yine orta yaşta bir adam vardı.İkisinin yaşları birbirine yakın gibi duruyordu. Arkalarında kalan ve zar zor gördüğüm erkek ve kız ise benim yaşlarımda olmalıydı. “Tanışma vaktin geldi”Karşımdaki adama tekrar döndüğümde gözlerimi kıstım.Hiç tanımadığım bir yerde hiç tanımadığım insanlarla neden tanışmam gerekiyordu bilmiyordum ama tek bildiğim bu…