8.Bölüm

Rohat hastane kapısından dışarı atınca kendine derin bir nefes aldı, dışarıdaki tüm oksijeni içine çekerek. Sanki son iki gündür nefes alamıyordu da gökyüzüne bakarken yeniden nefes almaya başladı. Üzerine sinen yas gölgesini omuzlarını silkeleyerek attı. Hastane koridorunda beklerken kaybetme korkusu ile geçirdiği vakitler omuzlarına bir yük bindirmişti. Bu yüzden kapıdan çıkar çıkmaz derin bir nefes aldı. O yükün iki tanesini omzundan atmıştı. Babasının ölümünden sonra kendisine destek olan büyük amcasından sonra baba, abi yerine koyduğu amcası ölüm tehlikesini atlatmıştı. Rohat, iki gün önce onun vurulduğunu öğrendiğinde yeniden bir kaybetme korkusunun pençesine düşmüştü ve en son sekiz yaşındayken hissettiği bu korku tekrar yüzüne vurulduğunda, yeniden tetiklenen travması boğazına sarılmış gibi onu boğmaya başlamıştı. Şimdi hastane kapısından çıkıp arabasına doğru giderken bu defa hissettiği şey öfke ve intikamdı. Küçük amcası Bozan'ı kimin vurduğu elbette herkesçe aşikârdı. İki seçenek vardı; geçen hafta aşiretler toplandığında büyük amcasını tehdit eden Ağa Beg ve ezeli düşmanları sayılan Şerolar. Kanları akmıştı hem de kan sırası kendilerindeyken. Rohat şimdi bu iki seçenekten hangisini seçerse seçsin, intikam alırsa alsın, ikisini de karşısına alacağını biliyordu. Yeni büyüyen bir kan davası önündeydi ve kendisi durmayacaktı. Eğer durursa üzerlerine geleceklerini biliyordu, durursa kaybedeceğini biliyordu. Bir babayı, abiyi ya da kardeşi... Rohat buna müsaade etmezdi. Bu yüzden seçmeyecekti. Eğer kendilerine bir namlu uzanmışsa namluyu tersine çevirecekti. Arabasına doğru ilerlerken telefonunu çıkarıp kardeşini aradı. "Agit, var mı haber?" "Abi, hâlâ takipteyiz. Şirkette bu it." "Tamam, benden haber bekle." Şerbagan aşiretinin lideri, Şervanların reisi Ağa Beg'in gözbebeği, biricik oğlu Çiya, amcasına karşılık iyi bir bedeldi. Rohat gözünü karartmıştı. Sevdiklerini korumak istiyorsa o da gözdağı verecekti, o da kan akıtacaktı. Bu defa arama ekranında amcasının oğlunun numarasını tuşladı. "Musa, ne yaptın?" "Abi, Diyar Şero dönmüş." Rohat'ın ayakları olduğu yere çivilendi. Arabanın kapısında olan elini çekti. "Emin misin? Ne zaman dönmüş?" "Eminim abi, zılgıtlar yolun sonundan duyuluyor. İki gündür evde. Köye haber yayılmış. Kurban falan kestiler." Rohat sinirle çenesini gerdi, telefonu birkaç dakika kendinden uzaklaştırdı. Şimdi seçenek teke inmişti. Amcasının vurulması ile Diyar'ın dönmesi tesadüf olamazdı. Başını göğe kaldırıp kendini sakinleştirmeye çalıştı. Bir iki saniye sonra ahizenin diğer ucundan kendisine seslenen kuzenine döndü. "Onların kutlamasını boğazlarına dizeceğiz Musa, benden haber bekle." Telefonu kapatıp sinirle kapıyı açtı ve arabasına bindi. Gaza yüklenirken içi içini yiyordu. Bir an önce intikam almazsa korkusu kendisini yiyip bitirecekti. Bundan kurtulmak istiyordu. Eğer Diyar ölürse bu iş kökten çözülürdü. Şerolarda başka erkek reis yoktu. Kökleri kuruyacaktı. Bu bir düşmanın sonu demekti. Ama diğer yandan bir annenin de ciğerinin yanması demekti. Ölümdü. Rohat kimseyi öldürmemişti. Öldüremeyeceğini hiç düşünmemişti, gerekirse bunu yapardı. Lakin annesi onun katil olmasını istemiyordu. Kocasını gözlerinin önünde öldürmüşlerdi. Oğlunun ölüm kelimesi ile anılmasını istemezdi. Ölemezdi de öldüremezdi de. Bundan dolayı Rohat kimseyi öldürmezdi. Ama öldüremez değildi. Sevdiklerinin canı için, kendi canı için bunu yapmak zorundaydı. Bu defa hedefte kendisi olacaktı hem. Şimdi Diyar'ı öldürse Ağa Beg'e de namlusunu doğrultmuş olacaklardı. Yani her türlü düşman ikiydi ve zordu. Rohat klasik bir adamdı. Dürüsttü, gözü pekti, yalan dolan, oyun bilmezdi. Oyle büyümüştü, öyle yetiştirilmişti. Kara yağız delikanlıydı. Cesurdu, sevdikleri için canını feda ederdi. Ailesine düşkündü. Güçlüydü ve bu güç soyadından değil, kendi saygınlığı ile kazanılmış bir güçtü. Tüm aşiretin gözünde reisin halefi kendisiydi. Şeranların reisi olan amcası Celo Ağa'nın tek bir kızı vardı, oğlu yoktu. Rohat'ı oğlu bilmişti Celo A…