3.Bölüm

Telefondaki ekran resmine bakarken Dicle'nin yüzünden kan çekildi. Cesur'dan sonra bakışlar Şehri'ye çevrildi. Şehri şaşırdıkları şeyin ne olduğuna bakmak için telefona uzandı. Ekranda Dicle sokakta bir kuytuda bir adamın yanındaydı, adamın eli Dicle'nin kolundaydı ve adam gülüyordu. Dicle ailesinden çok Şehri'den çekinirdi, bu yüzden hemen açıklamaya başladı. "Teyze, Kur'an'ıma yine karşıma çıktı. Kaç defa söyledim peşimi bırak diye. Burada göründüğü gibi değil. Tam gidiyordum kolumdan tutup durdurdu. Tüm arkadaşlarım oradaydı." Şehri telefonu Cesur'a uzattı. Cesur başını göğe kaldırıp bir estağfurullah çekti. "Bu Çiya iti yine azdı teyze. Ben-" "Bir şey yapmayacaksın Cesur." Şehri'nin uyarısı netti. Bakışlarından anladığı için bakışlarını kaçırdı Cesur, bir şey diyemedi. Azad önce abisine sonra Şehri'ye baktı. "Yani abim bir şey yapmadı kendisine. Arabasını yaktı." Şehri sinirle baktı yeğenine bir delilik yapmaması için zor tutuyordu onu. Şervanların kapısına dayanmasını başına bir bela almasını istemiyordu. "Cesur!" "Bu uyarıydı ha teyze. Vallahi bir daha Dicle'yi rahatsız etsin kafasına sıkarım onun. Yetti artık." "Hiçbir şey yapmayacaksın." "Asıl o bir şey yapmayacak. Evli barklı adam benim bacıma yan gözle bakacak, orada burada önüne çıkacak, ben de öyle izleyeceğim ha?" Cesur şaka yapmıyordu. Defalarca kulağına söz gelmişti. Şehri'nin sözünden çıkmamak için bir şey yapmıyordu ama söz konusu aile namusuydu üzerine bir de kardeşi söz konusuydu. İdil’den sonra bir de öz kardeşinin dillere düşmesini istemiyordu. Aynı şekilde Dicle de iki aile arasındaki husumeti arttıran kişi olmak istemiyordu. Bir de bunu kardeşinin yüklenmesine, başına bir bela almasına asla izin veremezdi. Bu yüzden Cesur'a döndü. "Bana bak, ben kendi başımın çaresine bakarım. Çiya'ya bir şey yapmayacaksın." Cesur bakmadı bile ona. Çiya'nın yolunu kestiğini kendisinden gizlediği için kızgındı. "Sen karışma, teyzemle konuşuyorum ben." "Dicle ile düzgün konuş Cesur, o senin büyüğün. Çiya mevzusunda bir daha uyarmam. Şervanlara bulaşmayacaksınız." Sonra Dicle'ye döndü: "Sana da kaç defa dedim yalnız gitme okula Dicle. Gerekirse bırak-" "Bırakmam teyze. Babama söz verdim, doktor olacağım ben." Şehri derin bir nefes aldı. "Bu senin hakkın güzel kızım ama durumları biliyorsun, seni de korumamız lazım." "Bir şey yapsa yapardı zaten şimdiye kadar teyze, onun derdi kötü bir şey yapmak değil ki." Cesur bu gereksiz anlayış için sinirlendi. "Dicle bak, yeminle elimden bir kaza çıkacak ha?" "Kız ayıptır, ne biçim konuşuyorsun sen ananın kardeşinin yanında?" Şehri Dicle'nin ne demek istediğini anlıyordu. Haklıydı. Altı sene olmuştu Çiya'nın Dicle'nin peşinde dolaşması. Gelip istemeye tenezzül etmemişlerdi çünkü kesinlikle verilmeyecekti. Şehri ölse, kalbini gömdüğü Şervanlara kızını vermezdi. Dicle okula başladığı günden bu yana Çiya ara ara kendini gösterirdi ona. Ret, hakaret, uyarı; hiçbiri işe yaramazdı onda. Seviyordu Dicle'yi ama imkânsız bir aşktı onunki. Şehri biliyordu bunu, korkusu Dicle'yi kaçırması idi. Şimdiye kadar yapmamıştı ama ya yaparsa ihtimali aklından çıkaramazdı eğer öyle bir durum olursa kan akardı. Buna mahal veremezdi Şehri. "Dediğim gibi yalnız çıkmayacaksın evden. Hastane de Beşir yanında olacak." başı ile onayladı Dicle teyzesini. Yemeğin geri kalanında kimseden çıt çıkmıyordu. Sessiz birkaç sinirli bakışmanın dışında bir şey konuşulmadı. Hamd edilip geri çekinildiğinde Şehri Ceylan’a baktı. "Ceylan, yeni anlaşma ile ilgili aradı mı adamlar?" "Aradı teyze ama önce bölge sorumlusu ile görüşeceğim. Şartları konuşacağız." "Tamam, Cesur da gelsin seninle." "Tamam teyze." Ağır ağır açılan konak kapısının çanları çalınca kapıdan kahya göründü. Uzakta durdu, bir şey diyecekti belli. Şehri onun hâlini anlayınca ayağa kalktı umutla. Sofradan avlunun diğer köşesine yürüdü ev ahalisinin gözleri altında. Yanına vardığında alçak sesle konuştu. "Var mı haber Kirve?" "Diyar Ağam ülkeye giriş yapmış dün gece." İçine bir ferahlık yayıldı. Bir rahatlama gel…