30.Bölüm

“Merak etme, senin için kolay kılacağım.” Şehri sinirlendi. “Burası senin keyfine göre insan çağıracağım yer değildir, Alaaddin.” “Derdim barıştır Şehri, bilirsin. Hep öyleydi.” “Senin olduğun hiçbir şeyi bilmem ben. İstemem de.” “O zaman bırak, bu yetim öksüz çocuk için yapayım. Yoksa ölsün istiyorsun?” Şehri sesini yükseltti. “Sen kimsin ki yeğenimle ölümü aynı anda anıyorsun? Allah’a yemin olsun seni ölümle anarım Alaaddin.” Ağa Beg gülümsedi. Yıllar geçmişti ama Şehri hiç değişmemişti, hâlâ huysuz o güzel genç kızdı. Ona baktıkça doyamadığını hissetti. Baktıkça daha çok bakmak istedi. Ve baktıkça gittikçe gençleşti Şehri onun gözünde. Meyve ağaçlarının altında gördüğü o on yedi yaşındaki körpe genç kızdı. Kendisinden sevgiyle bakan, gönül veren, kendisine gönülle bağlandığı o güzel kızdı ve gözleri hâlâ çok güzeldi. “Yaparsın, bilirim ama izin ver bana Şehri. İşinizi kolay edeyim.” “Hala sakin ol.” Şehri susmayı seçti ve aynı anda içeri, ardında dört genç kızla birlikte Kirve girdi. Kızlar ne olduğunu anlamayarak Şehri’ye ve Diyar’a baktılar. Diyar utanarak başını eğdi, kızların gözünün içine bakmadı. Karşılarında durdular. Hepsine baktı Ağa Beg. “Maşallah, hepsi de birbirinden güzel. Sizin ailenin kızları hep böyle güzeldir.” Diyerek Şehri’ye baktığında Şehri gözlerinden ona ateş ediyordu. Gülümseyerek önüne döndü Ağa Beg. Devam etti konuşmasına: “Kızlar, siz diyorsunuz ki bu ağa neden buraya geldi, bizi çağırdı. Örf, âdet, töreyi benim kadar iyi bilirsiniz. Ağanız geldi. Gözünüz aydın. Hasmınız Şeranlardan kan alacağınız var, Şeranlardan kan aktı, bilirsiniz. Kan hakkı onlardadır. Eğer Diyar’a bir şey olursa hâliniz ne olur, onu da bilirsiniz. Ben barış isterim, tüm aşiretleri yine birleştirmek isterim. Eğer bunu yaparsak hepimiz rahat edeceğiz. Ben herkesin iyiliğine dokunsun isterim. Bunu yapmak için de en uygun yol evliliktir.” Kızlar korkuyla bakışlarını birbirlerine çevirdiler. İçlerinden nişanlı olan Rahle’nin gözleri doldu. Şehadet ise korkuyla ablalarına baktı. Kendisinin bu mecliste ne işi vardı, onu bile anlayamadı. Diyar ellerini birleştirip gözlerini kapattı. Ağa Beg’in ne yapmak istediğini anlamıştı. Sinirle ellerini yumruk yaptı. Evvela kendi konuşmalıydı kızlarla. Böyle baskı yaparak değil, güzelce konuşarak. Ama böyle olmamalıydı. Devam etti Ağa Beg. “Şimdi ailenin bekâr ve en büyükleri siz olduğunuz için sizi buraya çağırdım. Şeranlar önceki gün Diyar’ı aldı.” Kızlar Diyar’ın yüzündeki yaraların sebebini böylece anladılar. Ceylan, Diyar’ın gözlerinden çekti bakışlarını, kaşlarını çatarak Ağa Beg’e döndü. Konuşmasını beklediler. “Pazarlık yaptı benle Rohat. Diyar’ın canı için söz verdim ki Şerolardan iki can verilecek. Kan akmayacak. Ama aynı sizden olduğu gibi Şeranlardan da bir can verilecek. Bu kan başka türlü durulacak değil. Şimdi ben isterim ki Ceylan’ı Şeranlardan Rohat’a verelim.” Ceylan’ın dolan gözleri şaşkın bir şekilde Diyar’a kaydı ama Diyar’ın onun yüzüne bakmaya yüzü yoktu. Hayal kırıklığını anlayabiliyordu. Ardından Ağa Beg töre sayılan sözlerine devam etti. “Bize de bir kız verilecek sizden. Oğlum Çiya’ya.” Dicle’nin kaşları çatıldı. “Çiya evli evli.” Gülümsedi Ağa Beg. “Senin baban da evliydi Dicle. Öyle değil?” Şehri bunu hakaret saydı. Öfkeyle konuştu. “Bu ailede senin oğluna kuma gelecek kız yok.” “Yapma Şehri, bu gencecik iki kızı birden Şeranların inine atmak istemem. Biri bize gelecek. Rahle,” dediği an Rahle’nin gözünden bir damla yaş geldi. Nişanlısı askerdeydi, dönüşünü bekliyordu. Eğer kendisini isterlerse ölürdü. Bakışlarını Şehri ile Diyar’a çevirdi. Hayır derse sonucu bilirdi. Suskun feryadı başları eğdi. Onun yerine konuşan Dicle oldu. “Rahle nişanlıdır. Askerde adama, nişanlını başkasına mı verdik diyeceğiz? Şerkolara hem de.” “Doğru, o zaman seni isterim Dicle.” “Ölürüm de evlenmem Çiya ile.” Bakışlarını Şehadet’e çevirdi Ağa Beg. Şehadet saklamadan korkuyla ağlamaya başlayınca Dicle ona sarıldı. Şehri öfkeyle konuştu. “Küçücük kızı mı istersin?” “Bana kötü kötü bakmayın…