1.Bölüm

"Doğru insan lütuftur; yanlış insan imtihan." ••• Her yeni hikâye daima bir kırılma anı ile başlar. Tüm umutların boşa çıktığı bir anda ya da elindeki en harika şeyi kaybettiği bir an ile veyahut aklının ucuna dahi gelmeyecek birinin, tanımadığın birinin, bir yabancının hayatına girmesi ile başlar. Hayal kırıklığına uğrayabilirsin, yara alabilirsin, dünyan başına yıkılabilir. Lakin bu kötü ihtimallerin yanında milyonlarca kez şükredeceğin bir şeye de sahip olabilirsin; para, aşk veya güzel bir baht. Kimsenin aklına gelemeyecek güzellikler işte o hiç beklemediğimiz anda, işte akıl sır erdiremediğimiz ya da olmaması için çok direndiğimiz anlarda meydana geliyor. Bunun en büyük örneklerinden üç tanesi var bu hikâyede. En masumdan en günahkârına dek. Yazgı adildir. Herkese hak ettiğini yaşatır; iyisi ile ve kötüsüyle. Ona isyan edenler Allah'ın başlarına getireceği en iyi durumun içinde olduğunu bilmezler. Bilenler ise her şeye şükreden o insanlardır. Başta şer sandığımız hayır çıkabilir veya hayra yorduğumuzun sonu şerre varabilir. Eğer en masumundan başlayacaksak ölümün içine doğmuş Diyar'dan başlayacağız. Şerbegan'ların erkek çocukları olmadığı için küçümsediği, aşiret liderlerinin kadın olduğu için ayıp sayıldığı, kadınlarının hepsinin egemen ve güçlü olduğu için kınandığı, kimseye boyun eğmeyen Şero Aşireti'nin geride kalan tek oğludur Diyar. Annesi Sultan, Şeranların gözbebeğiydi. Said'i görür görmez ona âşık olmuştu. Said ailesine konuyu açmıştı lakin aileler bu işe karşıydı. Daha doğrusu Said'in ailesi, Şeranların tek kızlarını almalarının imkânı olmadığını biliyorlardı. Yine de haber gönderdiler ve bekledikleri ret cevabını erkenden aldılar. Sultan, on sekizine bastığı gün ölümü pahasına da olsa Said'e kaçmıştı. İki aşiretin var olan düşmanlığı palazlanmıştı. Peşlerine düşülmüştü hemen. Tüm aşiret, namus davasınca aylar boyunca aramışlardı ikiliyi. Sonunda beklenen de oldu, aniden izine rastladılar Said'in. Yurt dışındaydı. Şeroların konağına Diyar'ın doğum haberi ile annesinin ölüm haberi aynı anda geldi. Kocası öldüğü için oğlu yerine Şerolara liderlik eden Yade Bostan, biricik oğlunun da ölüm haberini beklerken o korku ile kalp krizi geçirmişti. Kurtulmuştu lakin sol ayağındaki felçlik ona kederin bir hediyesi olarak kalmıştı. Altı kızı ve bir oğlu olan Yade Bostan'ın yerine en büyük kızı Şehri geçmişti. Henüz yirmi iki yaşında, güzelliği dillerde gencecik bir kızdı Şehri. Bir gecede babasından kalan silahı eline alıp dağılmak üzere olan bir aşiretin lideri oldu. İlk işi abisine gitmekti. Kucağında birkaç günlük bir bebek ve kalbinde karısının yası ile şaşkın, ne yapacağını bilemez haldeydi. Dayanamadı da. Son dokuz ayını karnındaki bebek ile korku içinde yaşayan karısının intikamı için bebeği Şehri'nin kucağına verdi. Iki gün sonra Şeranların küçük oğlu öldü. Şeran Aşireti'nin kadınları hem ölen oğulları hem de öldürdükleri kızları için yas tuttular. Said, oğlu ile birlikte yeniden belirsizliğe karıştı. Sekiz yıl saklanarak yaşamayı da başardı. Lakin peşini bırakmayan kan davası bir gün Şehri'ye onun da ölüm haberini taşıdı. Said'in ölüm haberi yedi bin kişiyi yasa boğdu. Diğer ailelerin; Şeroların başsız kaldığına dair sözlerinin altında Diyar'ı babasının cenazesine getirdi Şehri. Bu, hâlâ ayakta olduklarının, aşiret liderinin soyunun hâlâ devam ettiğinin bir kanıtıydı. Bir süre sesleri kesildi ama Şehri onu korumak için yeniden uzaklara gönderdi. Büyüyene dek de bir daha Diyar'ı getirmedi. Şehri kırk yedi yaşına rağmen hâlâ güzel bir kadındı. Evlenmemişti. Yaralıydı. Evlenmeyecekti. Kendisinden küçük beş kız kardeşi evlenmiş, boy boy çocuklar dünyaya getirmişti. Tek abisi Said ölmüştü. Kendine emanet saydığı yarı felçli bir annesi ve uzakta büyüttüğü yeğeni vardı. Ikisi için tüm aşireti yönetiyordu. Emanetti bu topraklar ve insanlar. Diyar döndüğünde emanet ona geri verilecekti. Bir geri dönüş günü elbette vardı. Şehri de Mezopotamyadaki diğer tüm herkes gibi insanın eninde sonunda toprağına çekileceğine inanıyordu…