2. Bölüm:

𝙸̇𝚔𝚒 𝚐𝚞̈𝚗 𝚜𝚘𝚗𝚛𝚊 Hafta sonuydu, benim için ve cinayetim için en iyi günlerdrn biriydi. Hava sabah güneşli gece serin, sabah bulutlu akşam sisli olacaktı. Hava durumumda bu yazıyordu en azından. Siyah göz kalemi, koyu bir rimel sürdüm, kapatıcı ile göz altlarıma bir katman geçtim ve allık, hafif ruj ile makyajımı tamamladım. Çantama suyumu koyup gerekli aletlerimi de yerleştirdim. Derin bir nefes alıp evimin kapısını araladım. Simsiyah eşofmanım, cebimdeki maskem ve kafamdaki şapkam ile rahat bir giyinimdeydim. Apartmanın merdivenlerini hızlı ve kendime güvenen adımlarla atlattım. Motorumun anahtarını motoruma geçirdim ve motoru çalıştırdım. Her ihtimale karşı kaskımı da taktım. Hız yapmadan ama istesem hız kapasitesi yetebilecek motorumla girmem gereken ara sokağa girdim. Evimden 2 saatlik uzaklıktaydı ama gecenin ikisinde trafik olmadığından dolayı bir buçuk saate vardım. Motorumu olabildiğince görülmeyecek bir yere park ettim ve kilitledim. Kaskımı motorun selesinin içine koydum ve yürüyerek evinin kapısının önündeki bahçenin çitlerinin önünde durdum. Onu beklemeye başladım. Evde olmadığını ve uyumadığından çok emindim çünkü sosyal medya hesaplarında gece vakti sokakta çektiği aptal videolarını paylaşıyordu. Hapisten yeni çıktı ve serbest kalması için sadece " Pişmanım. Bir daha yapmayacağım. Caniyim. Fesatım. Özür dilerim. " demesi yeterliydi. Hapse girmesi için bir cinayeti daha mı beklemek gerekiyordu? Ne kadar saçma bir sistemdi. Katil suçluluk duymuyordu, sadece o da herkesin bildiği gibi "pişmanım" kolpasını sıkarak serbest kalabileceğini biliyordu. Ve serbest kaldı da. Adalet değildi bu. Devlet masasında çeşit çeşit yemekler yerken o öldürülen çocukların ailesinin boğazından su geçmiyordu. Adaleti bir vatandaş olarak sağlamak istiyordum, ama kendi yöntemlerimle. Ne kadar doğru olduğu tartışılır. Kendime bu cinayetleri işlediğim için bir gün başımın belaya gireceğini hatırlatıyordum. Geçmişim peşimi bıraksaydı asla yapmazdım bunu. Belki de ben çekiyordum geçmişimi kendime. Zorlanıyordum unutmaya çalışırken. Her düşündüğümde unutma isteği geliyor ve daha fazla düşünmeme sebep oluyordu. Geçmiş adı altında olan olaylar dün gibi aklımdaydı. “ 𝙂𝙚𝙘̧𝙢𝙞𝙨̧ 𝙝𝙞𝙘̧𝙗𝙞𝙧 𝙯𝙖𝙢𝙖𝙣 𝙜𝙚𝙘̧𝙢𝙞𝙨̧ 𝙙𝙚𝙜̆𝙞𝙡𝙙𝙞𝙧, 𝙝𝙖𝙩𝙩𝙖 𝙜𝙚𝙘̧𝙢𝙞𝙨̧ 𝙗𝙞𝙡𝙚 𝙙𝙚𝙜̆𝙞𝙡𝙙𝙞𝙧." — 𝙒𝙞𝙡𝙡𝙞𝙖𝙢 𝙁𝙖𝙪𝙡𝙠𝙣𝙚𝙧