14✈️

••• EMİR EFE DAĞ ••• -Tokyo Haneda Havalimanı Tokyo’daki son sabahıma beklediğimden daha erken uyandım. Perdeleri araladığımda gökyüzü henüz tam aydınlanmamıştı. Şehrin ışıkları yavaş yavaş sönüyor, yerini yeni bir güne bırakıyordu. Odamın ortasında duran bavulun fermuarını kapatırken istemsizce etrafa göz gezdirdim. Her gittiğim ülkede aynı hissi yaşıyordum. Daha dün gelmişim gibi hissederken, bir bakıyordum vedalaşma vakti gelmiş oluyordu. Leo ise her zamanki gibi benden önce hazırdı. Kapının önünde oturmuş, tasmasını takmamı bekliyordu. “Sabırsızlanma dostum.” diyerek gülümsedim. “Bu sefer biraz uzun bir yolumuz var.” Otel çıkış işlemlerimizi tamamladıktan sonra bavullarımı taksiye yerleştirdim. Leo da arka koltuğa atlayıp cam kenarına geçti. Motor çalıştığı anda burnunu cama yaklaştırarak dışarıyı izlemeye başladı. Tokyo sokakları birer birer geride kalıyordu. Bisikletleriyle işe yetişmeye çalışan insanlar, henüz yeni açılan küçük dükkânlar. Sanki şehir, bizi sessizce uğurluyordu. Telefonumu çıkarıp kısa bir video kaydına başladım. “Arkadaşlar…” dedim kameraya gülümseyerek. “Japonya maceramızın sonuna geldik. Açıkçası buradan ayrılmak hiç kolay olmayacak. Gerek insanlarıyla gerek kültürüyle beni en çok etkileyen ülkelerden biri oldu.” Kamerayı camdan dışarı çevirdim. “Bir gün yeniden görüşeceğiz Tokyo.” Videoyu kaydedip paylaşmadan önce kısa bir not ekledim: “Yeni macera başlıyor… ✈️🌍” Paylaş tuşuna bastığım sırada taksi Haneda Havalimanı’nın girişine ulaştı. Şoföre teşekkür edip bavullarımı indirdim. Leo, etrafına meraklı gözlerle bakarken terminal binasına doğru yürümeye başladık. Check-in işlemlerimizi tamamlayıp güvenlik kontrolünden geçtikten sonra uçağın kalkış saatine hâlâ vakit vardı. Cam kenarındaki boş koltuklardan birine oturdum. Leo usulca ayaklarımın yanına kıvrıldı. Elim fark etmeden başını okşamaya başladı. “Neredeyse bir yıldır birlikte geziyoruz…” diye mırıldandım. “Kim bilir sırada bizi neler bekliyor.” Terminalin hoparlörlerinden anons sesi yükseldi: "Roma uçağı için yolcuların kapıya yönelmesi rica olunur." Leo başını kaldırıp bana baktı. "Acaba asıl ismi neydi? Acaba eski sahibide bir erkek mi yoksa kız mıydı? Eğer sahibi küçük bir çocuksa kim bilir ne hissediyordu?" Aklımdan geçirdiğin onlarca düşüncelerden sıyrılıp karşımdaki uslu duran oğluma odaklandım. “Hadi dostum. Yeni bir ülke, yeni bir hikâye…Bakalım bu kez bize neler yaşatacak.” Beraberce ayağa kalkıp uçağa giden koridora doğru yürümeye başladık. Bu yolculuk, yalnızca yeni bir ülkeye değil; yeni tatlarla, yeni kültürler ve macera dolu anlarla karşılaşmaya doğru atılan son adımdı. Uçağa yerleştiğimde Leo her zamanki gibi koltuğumun yanındaki taşıma alanına usulca uzandı. Kalkıştan önce başını dizime yaslayınca istemsizce gülümsedim. Sanırım benden daha fazla uçuş deneyimi yaşamıştı artık. Motorların giderek yükselen sesiyle birlikte pistte ilerlemeye başladığımız sırada pencerenin dışına baktım. Tokyo yavaş yavaş ardımızda kalıyordu. Bir şehri daha geride bırakıyordum. Her vedada olduğu gibi içimde yine aynı his vardı. Sanki birkaç günlüğüne değil de yıllardır yaşadığım bir yerden ayrılıyormuşum gibi. Telefonumu uçuş moduna almadan önce Instagram’a son kez girdim. Meiji Jingu’da paylaştığım hikâyeye yüzlerce mesaj gelmişti. Kimisi gezi tavsiyesi istiyor, kimisi sıradaki ülkeyi tahmin etmeye çalışıyordu. “Abi kesin Kore’ye gidiyorsun.” “Bence Avustralya.” “İtalya mı geliyor?” Son mesajı okuyunca istemsizce gülümsedim. “Epey yaklaşmışsınız…” diye kendi kendime mırıldandım. Telefonumu kapatıp koltuğa yaslandım. Uçak havalandığında Tokyo’nun gökdelenleri küçülmeye, sokaklar ince çizgilere dönüşmeye başladı. Birkaç dakika sonra ise yalnızca bulutlar görünüyordu. Leo usulca doğrulup başını pencereye çevirdi. Dışarıda göreceği hiçbir şey olmamasına rağmen uzun süre öylece baktı. “Sen de mi vedalaşıyorsun?” diye fısıldadım. Başını çevirip bana baktı. Gözlerinde her zamanki o sakin ifade vardı. Elimi uzatıp kulaklarının arkasını kaşıdım. “Biliyor mus…