✈️

Sürekli artık ülkeleri dolanıp hiçbir sonuca varamıyor olmak beni yıpratsa direndim. Yolun sonu Milo'ya çıkacaksa, ben hep direnmeye de devam edeceğim. Kendime uyanıp ufak bir atıştırmalık hazırladığımda, Gamze'yi karşımda bulamamak beni eksik ve yalnız hissettirdi. Milo'nun masanın kenarında bana melul melul "hadi bir parçada bana ver" diyen bakışları da yoktu. Sessizce kahvaltımı yaptım. Bu ülkeyi küçükken de hep merak ederdim. Kore dizisindeki gibi erkekler de sahiden epey vardı. Kızların ciltleri ise bebek gibiydi. Telefonumun kamerasından yansımama baktığımda, yüzüm son birkaç ay içinde soluk ve yorgun göz altlarımdaki izlerden ibaretti. Aynı üniversite için hazırlık yaptığım zamanlardaki o halime dönmüş gibi hissettim. Valize doldurduğum tüm kıyafetleri harcamıştım. Dışarı çıkarken ne giyeceğime dair en ufak fikri olan varsa şuan bana ilham gönderebilirdi. Valizin yan kısımlarından temiz bir çorap çıkardım. En diplerden bulduğum şort etek ve bluzuda ne kadar kırışmış olsa da aldırış etmeden üzerime giyindim. Kıyafetlerimin kırışıklığını elimle biraz düzeltmeye çalışıp aynanın karşısından ayrıldım. Otelin kapısından çıkar çıkmaz yüzüme vuran serin hava, sabahın erken saatlerinde bile Tokyo’nun ne kadar hareketli olduğunu hissettiriyordu. Telefonumu açıp haritaya baktım. Dün gece uyumadan önce Emir’in videolarını tekrar izlemiş, arka planda gördüğüm birkaç noktayı telefonumun not kısmına yazmıştım. Bunlardan ilki, Shibuya’daki ünlü yaya geçidiydi. Metrodan çıktığım an kendimi bambaşka bir dünyanın içinde buldum. Gökyüzüne kadar uzanan reklam ekranları, birbirini takip eden anons sesleri, rengârenk tabelalar… Her şeyiyle muhteşem bir yerdi. Zaman durduğu yerden tekrar devam etmeye başladığında kalabalığın arasında bende ilerledim. Belki de bu kalabalığı arasında bir yerdeydiler, ama ben Milo'dan bir haberdim... Telefonumdaki haritayı takip ederek yürümeye devam ederken kulağıma uzaktan gelen canlı müzik sesi ilişti. Kalabalığın toplandığı küçük bir meydana vardığımda, açık havada performans sergileyen genç bir müzisyeni gördüm. Omzuna astığı gitarıyla yumuşak bir melodi çalıyor, yanına bırakılan küçük hoparlörden yükselen ritim meydana hoş bir hava katıyordu. Etrafına toplanan insanlar telefonlarıyla kayıt alıyor, bazıları ise ellerindeki kahveler eşliğinde sessizce onu dinliyordu. Ben de kalabalığın en arkasında durup birkaç dakikalığına etrafımdaki telaşı unuttum. Ona odaklanmak istedim, sadece bir anlığına bile olsa... Müzik… Aylar sonra ilk kez bana yalnızca okulumu değil, kendimi de hatırlatmıştı. Konservatuvara hazırlanırken saatlerce çalıştığım günler gözümün önünden geçti. Parmaklarım istemsizce ritme eşlik ederken yüzümde hafif bir tebessüm oluştu. Üniversitemi, arkadaşlarımı özlüyordum. Her gün Mert, Gamze ve diğerleriyle görüntülü konuşmuş olsam da yan yana olmanın hissi hep bambaşkaydı. Tam telefonumu çıkarıp kısa bir video kaydedecekken, kalabalığın diğer ucunda hareket eden altın sarısı tüyler dikkatimi çekti. Gözlerimi kırpıştırıp tekrar baktım. "Hayır yok artık bu olamaz" derken gözlerimi pürdikkat oraya çevirip bakındım. O an heyecanım kalbimi hızlandırıp yerinden çıkacak gibi olduğunda ağzımı açıp seslenmeyi bile unutmuştum. Tam ona doğru bir adım atacaktım ki, yanında yürüyen uzun boylu adam hafifçe tasmasını çekti. Elindeki kamerayı omzuna asmış, diğer eliyle Milo’nun tasmasını tutarak yürümeye devam ediyordu. Seslenmek istiyordum ama nedenini bilmediğim bir şekilde cesaret edemiyordum. Yanındaki köpek bir an duraksayarak başını çevirdi ve bakışlarımız kesişti... Küçük sarı kulaklarını yukarı dikti ve dilini dışarı çıkardı. Sadece birkaç saniyeliğine bakışlarımız birbirini buldu. Fakat tam o anda yanımdan geçen kalabalık görüşümü kapattı. İnsanlar önümden geçerken onları yeniden görebilmek için sağa sola bakındım. Kalabalığı yarıp koşmaya başladım. Ama yine malesef meydana vardığımda yoktular. Nefes nefese kaldığım yerde birkaç saniye boyunca o köşeye baktım. Parmaklarım hâlâ titriyordu. Bu kez emindim.…