5✈️

Hafta sonu olduğu için alarm çalmamıştı. Normalde sabahları o sessizliğe sevinirdim; uykunun uzaması bana küçük bir lüks gibi gelirdi. Ama o sabah, gözlerimi açtığım an her şey tersine döndü. Nefesim hızlıydı. Kalbim sanki göğsümden çıkacakmış gibi atıyordu. Bir rüyanın içinden kopup gelmiştim ama rüya hâlâ üzerimdeydi; ağır ve gerçekliğe fazla yakın. Köpeğim Milo'yu yine görmüştüm. Ama o görüntü net değildi. Ormanda ve yeşilliğin arasında koşarken bana bakıyordu. Sesini duymamıştım ama bakışları… O bakışlar içime işlemişti. Bir şey anlatmaya çalışıyordu ama ben anlamıyordum. Sonra bir anda kaybolmuştu. İşte o an, uyanmıştım. Yatağın içinde doğrulduğumda yüzümün ıslak olduğunu fark ettim. Ağlamıştım. Nasıl ağladığıma bile anlam veremedim. “Hayır… lütfen,” dedim kendi kendime fısıldayarak. Sanki sesli söylemezsem gerçek olmayacaktı. Ama gerçek, tam da o noktada tüm kasvetiyle üzerime çöküyordu. Köpeğim yoktu. Evin içinde olmadığını biliyordum, ama bu bilgi yine de içimdeki boşluğu doldurmuyordu. Aksine, daha da büyütüyordu. Ya kaybolduysa? Ya bir yere sıkıştıysa? Ya… geri dönemeyecek bir yere gittiyse? Zihnim durmadan en kötü ihtimalleri sıralıyordu. Mantıklı hiçbir düşünce tutunamıyordu. Her şey dağılıyordu. Yorganı üzerimden atıp ayağa kalktım. Odada birkaç adım attım, sonra durdum. Sanki hareket edersem düşüncelerim de peşimden gelecekmiş gibi hissediyordum. Telefonumu şarjdan çıkarıp, elime aldığımda ekranın ışığı gözümü aldı. Bildirimler vardı. Hiçbirine bakmak istemiyordum ama parmağım otomatik olarak dokundu. Mira’nın, geçen videosuna bakmam için bahsettiği Emir Efe’nin, sayfasına abone olduğum için gelen bir bildirim. İçimden bir şey “önemsiz” dedi. Ama o kelime bile tutunamadı. Çünkü o an aklıma geçen sefer gördüğüm video geldi. O vlog. Bali seyahatinde çektiği videolardan biri… ve videonun bir köşesinde görünen o köpek. Nefesim kısa bir anlığına kesildi. “Saçmalama,” dedim yüksek sesle. “Olmaz.” Ama zihnim beni dinlemiyordu. Parmaklarım istemsizce uygulamayı açtı. Ellerim titriyordu. Sayfasına girdim, son paylaşımlarına doğru bakarak ekranı kaydırdım. Yeni videolar vardı. Yine ülke değişmişti; Bali’den çıkmıştı, başka ülkeler, başka sokaklar, başka insanlar… Ama benim aklım tek bir yerde takılı kalmıştı. Çok kısa bir anlığına gördüğüm köpek. Yeni gezisinden paylaştığı vlog videosunu açtım. Görüntüler akmaya başladı. Kalabalık sokaklar, deniz kenarları, yabancı yüzler… Her sahnede biraz daha geriliyordum. Gözlerim kadrajın içinde o tanıdık detayı arıyordu. Ve bulamadıkça içimdeki umut da biraz daha kırılıyordu. "Belki de o an sadece oradan tesadüfen geçerken görünen bir köpektir" diye sesli düşündüm. “Ya o değilse?” diye düşündüm. Ama bu soru bile beni rahatlatmıyordu. Çünkü artık en imkânsız ihtimali bile son çare gibi düşünmeye başlamıştım. Ekranı zoomlayarak daha da yaklaştırdım. Videoyu geri sardım, tekrar izledim. Her kareyi dikkatle inceliyordum. Sanki küçük bir işaret, küçük bir ipucu her şeyi değiştirecekmiş gibi. Ama görüntüler akmaya devam etti. Ve ben, her saniyede biraz daha yoruldum. Telefon elimde ağırlaştı. Odadaki sessizlik büyüdü. Ve ben, köpeğimi bulamama ihtimalinin içimde açtığı boşlukla, ilk kez gerçekten yalnız kalmış gibi hissettim. Ekrandaki görüntü bir anda değişti. Bu sefer şehir sokakları değil, açık deniz vardı. Güneşin suya vurduğu parlaklık, kadrajı neredeyse kör ediyordu. Kamerayı tutan adamın sesi arka planda duyuluyordu; neşeliydi, rahat ve umursamazdı. Ama ben o an sesi değil, görüntüyü arıyordum. Teknenin güvertesinde insanlar vardı. Kahkahalar, rüzgâr, suyun dalga sesi… Her şey birbirine karışmıştı. Bir anlığına gözlerim ekranda kaydı, hiçbir şeye tutunamadım. Sonra onu gördüm. Nefesim bir anda kesildi. Köpek. Dizlerinin önünde, neredeyse adamın üzerine abanmış gibi duran küçük bir köpek… Yelek giydirilmişti. Üzerindeki can yeleği komik bir şekilde vücuduna büyük gelmişti ama o bunu umursamıyordu bile. Meraklıydı. Başını sağa sola çeviriyor, kameraya doğru yaklaşmaya çalışıyordu. Ve…