8. Bölüm: Gidenler ve Dönenler

Alp’i kırmamıştım. Biraz denizde yüzmüştüm onunla beraber, ancak hava gittikçe soğuyordu. Beraber iskeleye çıktık. Alp tişörtünü bana giydirecekti ancak izin vermedim. “Ömrüm gelsene hadi!” Dalmıştım irkilerek Alp’e baktım. Çoktan iskelenin başına varmıştı. Eğildim çoraplarımı ardından ayakkabılarımı giyindim, sonrasındaysa çantamı aldım ve Alp’in yanına ilerledim. Sırılsıklamdık. Üstümüzden sular akıyordu. Arabayla gelmişti. Arabaya gittiğimizde benim için kapıyı açtı, Alp’e baktım gülümsedim ardından arabaya bindim. Ben bindikten sonra kapımı kapattı ve arkaya döndü. Bagajı açıp bir şeyler yapıyordu karanlık olduğu için pek fazla görmüyordum. Birkaç saniye sonra bagajı kapattı ve arabaya gelip sürücü koltuğuna oturdu. Önce arabayı çalıştırıp ısıtıcıyı açtı. Sonrasındaysa bana döndü. Elinde iki tane battaniye vardı. Birini açtı ve benim omuzlarıma yerleştirdi diğerini ise dizlerime örttü. Kaşlarımı çatarak Alp’e baktım. “Birini alsana! Hasta olacaksın hava soğuk!” “Hasta olmam. Alışkınım ben ilk defa yaptığım bir şey değil. Ayrıca bagajda bir tane daha battaniye var istesem onu da getirirdim.” “Neden bu kadar çok battaniye var arabanda?” “Çünkü Mert ve Mihra ile sürekli geliriz böyle. Genelde de benim arabamla geliriz. O yüzden var battaniye.” “Delisiniz siz. Kışın denize mi girilir!” Arkasına yaslandı ve güldü. Başımı Alp’e çevirdim ve şaşkınca ona baktım. “Manyak!” “Sanki görev olsa şimdi girmeyeceksin suya! Deli kız.” “Ya o ayrı o ayrı. O görev herhalde gireceğim!” Yine güldü. Gözlerimi devirerek önüme döndüm. Birkaç saniye geçmişti ki hareketlilik hissettim, ancak dönüp bakmadım. Uzandı ve elimi tuttu. Elimi dudaklarına götürerek avuç içimi öptü sonra yanağını avucuma yasladı. En sonunda dayanamamıştım ki Alp’e baktım. Gülümsedi. Başparmağımla yanağını okşadım yavaşça. “Ömrüm.” “Efendim.” “Sanki çıkmaz bir sokağa girdim, geri dönmek istiyorum ama sanki girişine de bir duvar örülmüş ve o çıkmaz sokakta beni hapsetmiş gibi hissediyorum.” Bir şey söylemedim. Oda cevap beklemedi zaten. Birbirimize baktık sadece. “Eğer başka biri olarak karşıma çıksaydın...” Cümlesinin devamını getirmedi. Seslice nefes verdi ve başını yavaşça kaldırıp elimi indirdi dizlerime kattı ancak elimi bırakmadı. “Arada Teoman abi var Ömrüm... O bana geçmişimde o kadar çok şey yaptı ki, şu anda senle bir şeyler yaşarken sanki ona ihanet ediyormuşum gibi hissediyorum kendimi. Çünkü uyardı, daha o ilk gün henüz buraya gelmemişken bile uyardı çünkü. Biliyordu beni sizin bulduğunuzu haber alıyordu her daim ve o gün beni aradı ve uyardı. Sonra buraya geldi uyardı, yemin töreninden sonra uyardı. Senle ilk göreve gittiğimizde uyardı. Görevden sonra sorgu sonrası sarıldığımızı gördükten sonrada uyardı. Sonrasında da defalarca uyardı. Çok uyardı. Ama bilmiyorum, yenildim. Evet biliyorum, şu anda belki izin veriyor bu ilişkiye. Ancak en başında istemiyordu. Belki en yakınlarından biri olduğum için, seni bana emanet edebileceği gözü kapalı arkasına bakmadan emanet edebileceği için içi rahat. Ama istemiyordu... Sadece o değil. İstemeyen başkaları da vardı. Ben bu çıkmaz sokaktan nasıl çıkacağım... Bilmiyorum...” “Başkaları?” Bende biliyordum abimin bu ilişkiyi istemediğini ancak başkası? Cevap vermedi. Şu anda da abimin tanıdığı onun bildiği bir adamla da sevgili olduğum için, içinin rahat olduğunu biliyordum. Alp ne hissediyordu bunu tam anlamıyla anlayamamıştım. Pişman değildi. Onu biliyordum ve yüzünden anlayabiliyordum. Sadece abimle ilgili endişeleri vardı. Ve bilmediğim biri daha. Yani endişe değil de başka bir şeydi bu. “Alp.” Bana baktı. “Sana şu anda ne dersem içini rahatlatamayacağım değil mi?” Hayır anlamında başını salladı. Birkaç saniye geçti yeniden bir şey söyleyecektim ki doğruldu ve önüne döndü. “Hadi seni evine bırakayım, daha fazla ıslak kalma böyle. Hasta olursun.” “Tamam” sesim çok kısık çıkmıştı. Araba zaten çalışıyordu. Park yerinden arabayı çıkarttı sonrasındaysa kaldığım apartmana gitti. Biraz trafik vardı bu yüzden yol uzamıştı. Arabada s…