3. Bölüm : Hastane

3.BÖLÜM: HASTANE Gözlerimi yeniden açtığımda her taraf karanlıktı. Neredeydim bilmiyorum… Bir odadaydım ama burası benim odam değildi. Vücudum ne kalkma izin veriyordu ne de gözlerimi açmama, gözlerim yeniden yeniden kapanıyordu. Kalkmam lazımdı, neredeydim bilmem lazımdı ancak beynim buna izin vermiyordu! Ne kadar zaman geçti bilmiyorum, kapı açıldı ve biri geldi. Yanıma yatağa oturdu saçlarımı okşadı. Gülümsedim, Teoman’dı bu. Kokusundan biliyordum, saçlarıma o hafif dokunuşlarından. “Ömrüm” dedi kısık sesle “Güzelim artık uyan” daha çok gülümsedim sanırım karanlık olduğu için görmüyordu. “Uyandım... Ama gözlerimi açamıyorum çok yorgun hissediyorum kendimi.” Dedim kısık sesle. “Ben neden buradayım?” “Seni defalarca aradım kapını çaldım. İmkansızdı o kadar sese uyanmaman. Kapıyı kırdım sonra. Ateşin varmış, biraz daha gelmesek havale geçirebilirdin. Aşağıda kalacaktık Umay uyanınca seni de yukarı çıkarttım. Ama hala ateşin 38.4, 39.6’dan düştü ama daha düşmüyor. Dört saat oldu.” Gülümsedim. “Yanıma uzansana ben kalkamıyorum şu anda.” güldü. Yanıma uzandı beni kendine çekti göğsüne yatırdı. Saçlarımı okşadı. “Tamam düşer şimdi, birazdan, sonra. Ben tekrar uyuyacağım” “Hayır! Sakın. Bak saatlerdir başında bekliyorum uyuma. Uyuduğun için daha yavaş düşüyor ateşin uyuma. Ne uykucu oldun sende!” Güldüm “Evet uykucu oldum iyi geceler.” gözlerimi kapattım yeniden bana sarıldı. Uyumayacaktım direnebildiğim kadar. Ama onun göğsünde yatmak istiyordum. Tekrar mı uyumuşum? Gözlerimi hala açamıyordum... Ama etraftan bu sefer daha çok ses geliyordu. Biri yanımda oturmuş saçlarımı okşuyordu. Kolumda bir ağrı hissediyordum. Gözlerimi araladım fakat yeniden kapandı. Karşımda oturan Teoman abimdi. Burası demin ya da ne bilim saatler önce olduğum oda olamazdı. O odada papatya kokusu vardı burası farklıydı artık papatya kokmuyordu. Ayrıca çok aydınlıktı hem de çok fazla. “Ömrüm” dedi abim. Ama gözümü açıp ona bakamıyordum bile. Başımı salladım iki yana. “Güzelim” dedi bu sefer. “Efendim” demiştim fakat sesim çok kısık çıkmıştı. “Ömrüm” dedi yeniden. “Hıhı” demiştim bu sefer. Belki çok kabaydı ama konuşamıyordum şu anda. Gözlerimi açabildiğimde etrafa baktım, burası hastaneydi. Ağrıyan koluma baktım serum takılmıştı. En sonunda abime baktım. Saçlarımı okşuyordu hala. “Çok şükür gözlerini açtın, hıhı deyip duruyorsun 15 dakikadır.” 15 dakika mı geçmişti deminden bu yana halbuki bana saatler gibi gelmişti. “Abi” “Söyle güzelim.” “Kolum çok ağrıyor” başını salladı. “Damarını bulmakta zorlandılar güzelim bende kızdım. Biliyorum canının acıyacağını.” Gülümsedim. “İyi ki varsın abi.” “Hadi artık iyileş hastaneden çıkalım. Söz sana pamuk şeker alacağım.” Güldü. Gülümsedim yeniden. “Söz verdin ama alacaksın” “Söz” diye yeniledi tekrardan. “İyi ki varsınız.” Gülümsedi. O da hatırlamış olmalıydı. Annemle babam öldüğünden beri çok fazla hasta olurdum. Her hasta olduğunda hemen iyileşmem için pamuk şeker alacağına söz verirdi. Hafifçe gülümsedim. “Söz verdin ama alacaksın.” “Söz” dedi yeniden sonra güldü. “Yok söz falan iyileş artık ateşin yükseldi tekrar acile getirdim. Kocaman oldun hala pamuk şeker istiyorsun” Omuzlarımı silktim “Bana ne! Söz verdin. Ne alaka hem ya büyüklerde pamuk şeker yer!” Güldü. “Tamam alacam söz. Umay bile senin kadar şeker istemiyor!” Güldüm “Sen öyle san. Senden istemiyor o. Halasını sömürüyor.” yüzünü buruşturdu çok şeker yememizi sevmiyordu. Güldüm. ∞ ∞ ∞ Eve gitmeme izin vermemişti. Hastaneden dönerken ilaçlarımı almıştı. Ve onlarda kalmamı istiyordu. Çünkü tekrar ateşim çıkabilirdi bunu biliyordu. Halbuki şu anda normaldi. Eve geldiğimizde telefonuma baktım. Ne? Kaç saattir yatıyordum ben? Nerdeyse bir buçuk gün olmuş! Hiç farkında değildim! Ben bir buçuk gündür ateşler içinde yatıyor muydum? Telefonuma sadece birkaç bildirim ve mail gelmişti. Şu anda bakmayacaktım. Mutfağa gittim, yengem yemek hazırlamıştı. Umay beni görünce yanıma koşmaya çalıştı ancak düştü. Sessizce güldüm yanına gidip kucağıma aldım. Boynumdan öpüp sıkı…