2. Bölüm

Tuana’ya hoş geldin deyip sarılmak için oturduğum yerden ayağa kalktığımda, kulağıma biraz geç kaldığını söyleyip özür dileme nezaketinde bulunduğunu hatırlıyorum. Çünkü tam o anda tüm algılarım kapanmıştı ve sadece yanımızda öylece durup sanki tanışmayı bekleyen gözlerle bizi izleyen “o şahısa” odaklanmıştım. Parmaklarını iç içe geçirip avuç içlerinin yere baktığı, pabuçlarının sadece uç kısımlarının birbirine değdiği ve sağa sola masumca sallanan utangaç küçük bir kız çocuğu gibi suratıma bakıyordu. At kuyruğu şeklinde toplanmış siyah saçları, üzerinde yarım kollu ve göğüs dekolteli dar bir siyah tişört, burnunun neredeyse en ucunda duran ve her an düşecek gibi hissettiğim gözlükleri ile “o’nu” bugün ilk kez görüyordum. Tam o anda bu koca sokakta, hatta ve hatta bu koca şehirde ne Tuana, ne ahbap, ne de müşteriler vardı. Söylenen hiç bir şeye odaklanamıyor olmam ve suratımdaki o küçük şaşkınlık ifadem herhalde dışarıdan çok gülünç görünüyordur diye düşünüyorum. İçinde bulunduğum bu anlık ve çok kısa olan zaman dilimi, bana sanki saatlerce Tuana’ya sarılıyor hissi veriyor, otuz artı üç yıllık hayatımda belki de bir ya da iki kez böyle bir an yaşadığımı anımsatıyordu. Aslında bu kitaba başlama arzum tam bu andan beş dakika sonra gerçekleşti. Fakat yazmak istediklerimin ve benim açımdan yaşanan bazı güzelliklerin devam etmemesi, olayların sonunda görmeyi ummadığım şeyleri tam anlamıyla yaşamış olmam, kırılan kalplerin ve aynı zamanda içimde kalan ukdelerin üzüntüsü, “o’nun” ile ilgili her şeyi anlatmamı gerektiriyor. Saudade, Portekizce anlamı ile burada duygularımı açıklıyor, “o’nun” ismi de o kelime içinde saklı. devamı gelecek..