1. Bölüm

Cumartesi, Konak 15:3o vapuru, hızlı adımlarla koşarak iskeledeki görevliye kapıyı kapatmaması için seslenip yetiştiğim, İzmir’in karşı yakasına yaklaşık on beş dakikalık seyahatte kullandığım deniz taşıtındaydım. Milyarlarca insanın yaptığı gibi hayatımı sürdürebilmek için para kazanmaya gittiğim sıradan bir iş günündeydim. Dalga sebebiyle sallanan vapurun burnundan iç güverteye girdiğim sırada yüksek klakson sesiyle irkildim, vapur iskeleden ayrılıyordu. Kalabalık yolcu salonunda bir yerde oturabilme ümidiyle bakınırken göz göze geldiğim, orta yaşı biraz geçmiş, iyi giyimli bir beyefendinin yanında, ön sıralarda bir cam kenarına oturdum. En az yarım asırlık olduğunu tahmin ettiğim bu taşıtın koltukları karşılıklı oturma düzenindeydi ve deri kumaşları yeni restore edilmiş görünüyordu. Büyük bir gürültü ile çalışan motorunun sesi koltukları adeta titretiyordu. Tam karşımda yaşlı bir çift el ele tutuşmuş, vapurun denizi yararak oluşturduğu köpükleri izliyor, suyun üzerinde uçuşan onlarca martıya dış güverteden simit atan insanlar kadar mutlu görünüyorlardı. Yanlarında gazete okuyan bir beyefendi, siyasi olaylara sinirlenmiş şekilde, eşi olduğunu düşündüğüm kadına hararetle bir şeyler anlatıyordu. Eski hükumet döneminde gazetede okuduğu olayların hiç birinin yaşanmadığını, böyle giderse ülkeyi daha kötü günlerin beklediğinden söz ediyordu. Göründüğü kadarıyla onlar bu mutluluğa dahil değillerdi. Sarsıntılı kısa bir yolculuk sonrası karaya indim. İskelede vapura binmek için toplanmış, kapının açılmasını bekleyen diğer yolcuların yanından geçerek biraz ileride yeni boyanmış bir belediye bankına oturdum. Körfezin muhteşem manzarasına bakarak cebimden çıkardığım tütünü rüzgara rağmen ateşlemeyi başarmıştım. Kendi içimde kendim ile tartışıyordum, zihnimde sürekli bir meşguliyet vardı, uzaklara dalıp gittiğim esnada yine kalkış saati gelen bir vapurun korna sesiyle kendine geldim. Gitme vaktim gelmişti. Bir süre sonra nihayet iş yerine vardım. Sağlıklı besinler satan butik bir dükkanda çalışıyordum. -Yoğun bir hafta geçirmiştik ve yorgunluk adeta bünyeme işlemişti. Şansıma bugün hava kapalıydı ve masalarda oturan hiç müşteri yoktu, sakin geçen nadir bir akşamüstüydü.- Mesaim gece yarısı bitiyor ve günlerim bu döngüde geçiyordu. Hava kararmak üzereydi, sokakta yürüyen insan sayısı gitgide azalıyordu. Kapının önünde, dükkanın içini tam olarak görebildiğimiz bir cam kenarına denk gelen masada, mesai devredip aldığım diğer çalışma arkadaşım Tuana ile vakit geçiriyor birlikte günlük iş planları yapıyorduk. Pazar, Güzelyalı Bugün günlerden pazardı ve en sevdiğim günlerden biriydi. Genel olarak hafta sonları, desteklediğim futbol takımının maçlarına gidiyordum. Yaşadığım şehrin en büyük takımının fanatik bir taraftarıydım. Maç günleri sarı-kırmızı çubuklu formamı giyiyor, arkadaşlarımla buluşmak için semtimde bulunan stadyuma gidiyor ve bundan büyük bir keyif alıyordum. Bazı hafta sonları ise takımımızın başka şehirlerde oynanan maçlarını izlemeye gidiyor, bu sayede ülkenin bir çok şehrini gezme ve dolaşma fırsatı buluyordum. Bu hafta maç yoktu, aynı zamanda da izin günümdü. Ailem ile güzel bir pazar kahvaltısı sonrası, zihnimi boşaltmak adına kent ormanına doğru yürüyüşe çıktım. Denizin ve ağaçların buluştuğu bu yere sık sık gelir ve burada saatlerce vakit geçirirdim. Yaşadığım bazı olayların etkisinde kaldığım, sanki ne yaparsam yapayım işin içinden çıkamayacağımı düşündüğüm bu yarı depresyon hali, bana sanki kafamın içinde bir lunapark varmış gibi hissettiriyordu. Bağırıp çağıran çocuk sesleri, yüksek desibel çalan yabancı şarkılar, hiç durmaksızın çalışan oyuncakların gürültüleri zihnimde adeta birbirine karışmış gibiydi. Zaman zarfı belli olmaksızın yürüdükten sonra koyu gölgesi ile heybetli bir çınar ağacının altına oturup bir tütün yaktım. Lunaparkın kapısına kilit vurmak istiyordum. Bu öyle kolay olabilir miydi? Fakat bunun için buradaydım, yoksa böylesine kalabalık bir düşünce ile nasıl yaşayabilirdim? Sırt çantamdan bir kaç kalem,…