2. Bölüm

Küçüğüm–Sezen Aksu 2. Bölüm Gökyüzünde renkli kağıtlar vardı, üçgen şeklinde kesilip yan yana dizilmişti, her yerde koşuşan küçük çocuklar vardı. Her yerde yıldızlı bayraklar vardı. Çocuklar koşuyor ellerindeki balonları sallayıp kahkaha atıyorlardı. Bugün tüm çocuklar mutluydu çünkü bugün onların günüydü. Mutlu olmaya hakları ve bugünü kutlamaya hakları vardı. Gülizar duruyordu en önde, gösteri yapacaklardı, elinde iki tane balon vardı, üstünde beyaz bir tişört altın ise kot kırmızı şort vardı. Uzun ve kalın saçları iki yandan bağlı ve örülmüştü. Annesi özenli örmüştü onun saçlarını. Tüm anneler ve babalar buradaydı. Gülizar dördüncü sınıf öğrencisi olmuş ve okuma yazmayı öğreneli iki yıl olmuştu. Gözleri annesini aradı, ablası bir üst sınıflardandı, onların gösterisi Ankara havası olurken onun küçük bedeni ona ayak uyduran küçük ve tatlı bir gösteriydi. Arkada yükselen müzikle gösteri başlarken o önde onlara yön gösteren sınıf öğretmenin taklidini yapıyordu. Elleri bir havada bir aşağıda sönüp duruyordu. Ama gözleri arada onları izleyen ebeveynlerin üzerinde dolaşıyordu. Gösteri bitti, orta okul öğrencileri sahneye gelirken onlar sahneden iniyordu. Gözleri değil ama keskin kulağı babasının yüksek sesini duydu. Ablasının ismini işitince gülümsedi, anne ve babası gelmişti ama nerede olduğunu kalabalıktan bulamıyordu. Nergiz’i sahnede görünce oda herkes gibi alkışladı. Kahkaha atarak; “Bakın o benim ablam! En önde duruyor bakın!” Elindeki balonlarla zıplıyordu. Nergiz’in el salladığı yere baktı Gülizar. Babası elindeki kamera ile onu çekiyordu yanında annesi duruyordu. Babası el sallayıp Nergiz’e başarılar diliyordu. Arkada bir müzik çaldı. Sahnedeki çocuklar performansını sergilerken Gülizar kahkaha atıp ablasını alkışlıyordu. Babasının elindeki kameraya hayranlıkla bakıyordu. İlerlemek istedi ama sınıf öğretmeni buna izin vermiyordu, ayrılmak ve başka tarafa gitmeleri yasaktı. O yüzden bekledi. Gösteriler bitti, arkada sessiz müzik açıldı ve çocuklar kendi aralarında oynamaya devam ettiler. Gülizar koşarak annesinin kollarına gitti. Annesi onun saçlarını okşayıp alnından öptü. Babası… babası hâlâ elindeki kamera ile kayıp yapıyor ve Nergiz'in oynayışını kameraya cekiyordu. İçindeki derin düşünce ile ilerleyip kameraya el salladı, kameranın önüne geçerken kamera yönünü değiştirip Nergiz'e ilerledi. Nergiz saçlarını açıp babasının elindeki kamerayı alıp arkadaşlarınıda kayda almaya başladı. Müzik sona erdi ama hemen yenisi gelecekti, bunun bilinci ile kimse yerinden kıpırdamıyordu. “Benide kameraya çeksinler.” Annesi ona baktı, “Ablan büyük annecim sonra senide alırız.” “Beni izlediniz mi?’ dedi neşesini bozmadan. “Evet biraz izledik. Ama çok güzel gözüküyorsun.” Gülizar in saçını okşayıp ileriye baktı. Gülizar, etrafa bakan babasına baktı. Yutkunup gerileyerek Nalan’ın bulunduğu yere ilerledi. Nalan onu görünce hemen koşup yanına gledi ve ellerini tuttu. “Çok güzel oynadın. Ben balonumu kaybettim.” “Al bende iki tane var, hangisini istiyorsun?” “Kırmızı olanı.” Gülizar elindeki kırmızı balonu Nalan’a verip gülümsedi. Oyun oynama devam ederken gözleri bir an tekrardan babasına döndü, içindeki sessiz hissin boşluğunda boğulan bir çocuk olmak istemiyordu, o yüzden akıllı bir şekilde onu görmezden gelmeye çalışıyordu. 2026 Küçük bir ışık sızmıştı ince ve uzun olan camın arasından. Işık gözlerime çarpmaya devam ederken ben hâlâ başımı bile kıpırdatamıyordum. Gözlerim kapalı ellerim ise karın boşluğumda duruyordu. Canım yanıyordu; uykuya sığınıp dönmesini istiyordum. Kabuslardan kaçış yoktu ama yine de, uyanıkken hissettiğim acıdan daha hafifti o kabuslar. Yanağımdan akıp giden yaşlarla doğruldum ruhuma sızan ağır hislerin acısı uyanınca daha çok belli oluyordu, uykuya hapis kalmak istiyordum, bedenindeki ağırlık yenilenen bir acının vermiş olduğu acımasızlıktandı. Bacaklarımı yatağın dışına atarken ayağıma değen ve canımı acıtan kırık cam parçasına ekşiyen yüz ifademle baktım. Sessizce ayaklanıp eğilerek yerden almış olduğum cam p…