1. Bölüm

Merhaba ben Zeynep, Ocak ayında yazmaya başladığım bu kurgumu diğer platformlarda severek devam ettirirken bir çok okurun artık uygulamaya girmekte zorlandığını fark ettim. Burayla ve sizlerle yeni tanışmanın heyecanının yanı sıra henüz akışa alışamamak beni iyice heyecanlandırdı. Ahsen ve Esved’in hikayesi sizlerle. Umarım beğenir, severek okur ve desteklerinizi bizden esirgemezsiniz. 🤍 Bölüme geçmeden oylamayı ve satır aralarında bol bol yorum yapmayı unutmayın lütfen. Onlarla motive oluyorum 🥹 Keyifli okumalar... "Bu kitap vatan uğruna can verip, can alan şehitler içindir... Elimiz kalem tuttuğu müddetçe 45 saniyelik bir haber yazısında unutulmalarına izin vermeyeceğiz.. Bizler şehitlerimize gencecik cesetler diyen vatan hainlerine mahal vermeden, "Allah yolunda öldürülenlere 'ölüler' demeyin. Bilakis onlar diridirler; fakat siz farkında değilsiniz." Ayetiyle amel edenleriz... Evvelce gidenlerin aziz ve asil ruhları şad olsun.." "Bu üniforma gururdan ağırdır, bedel ister..." 01.01.2026 Açık camdan içeri sızan rüzgar kısık sesli bir uğultu çıkarıyor, radyoda çalan müziğe eşlik ediyordu. Mavi bakan gözlerini karanlık yoldan ayırmadı. Soğuk sol tarafını ele geçirmiş, yanağı hafiften uyuşmaya başlamıştı. Yinede camını kapatmadı. Kıbrıs'ta bu yıl kış çetin geçecekti. Sınır kapısından girerken cızırtılı bir ses yükseldi radyodan ve şarkı kaldığı yerden devam etti. Evli evine gider bağlar gazeli, Garip nerde akşamlar Avşar güzeli... Karanlık yolda hızını kesmeden devam ederken gözleri ileride ki çevirmeye değdi. Vücudunu saran hissizlik o kadar yoğundu ki tek bir hücresi kıpırdamadı sanki. Donuk bakan gözler, trafik polisinin ona işaret ettiği yöndeydi. Arabasını köşeye çekerken radyo son kez vurdu namelerini... Beni bu sevdaya salan. Sen değil misin? Radyonun sesini kısarken boşta kalan eliyle kimliğini çıkarttı. Küçük fenerle kimliği inceleyen polisin gözleri çatık kaşlarının altından ona doğru döndü. Bakışları alnının üzerinde topladığı kar maskesindeydi. "Ne iş?" Dedi çenesiyle kar maskesini işaret ederken. Donuk bakan mavi gözlerin ne düşündüğünü anlamak oldukça zordu. Öylece suratına kitlenmiş bakışların altında ezilen polis bir adım geri çekilmek zorunda hissederken ifadesinin sarsılmaması için boğazını temizledi. "Yatan kim?" Dedi bu sefer arka yolcu koltuklarına bakarken. Gözleri arabaya bindiği andan itibaren ilk kez dikiz aynasından hafifçe kıpırdanan kadına değdi. Sarı saçları koyu renk battaniyenin altından dökülmüş, gece karanlığına rağmen parıldıyordu. Gizlenemeyecek kadar aşikarlardı... Gecenin soğuk rüzgarı bir kez daha arabanın içini doldurduğunda polisin ondan bir cevap beklediğini hatırlayarak önüne döndü. "Karım." Dedi tek nefeste. "Türkiye'den dönüyoruz, yol yorgunu." "Kimliğini ve evlilik kayıt belgenizi görebilir miyim?" Polisin şüpheli bakışları uyumaya devam eden kadının üzerinde gezinmeye devam ederken bu bakışlar onu rahatsız etmişti. Boğazını temizleyip bakışlarının kendisine dönmesi için uyarıda bulunarak torpido gözünden kimliği çıkarttı. Evlilik kayıt belgesinin üzerinde yazan tarih bir kaç gün önceyi gösteriyordu. Aklında ki şüpheleri def eden polisin dudakları hafifçe kıvrıldı. "Yeni evlesiniz, balayı mı yoksa?" Dedi yandan göz kırparak. "Yenge de yorgunluktan uyuya kalmış." Karşısında ki delici bakışları görünce yüzünde ki yamuk gülüş anında soldu. "Geçebilirsiniz, Kıbrıs'a hoşgeldiniz." Hareket etmeden önce arkaya uzanıp battaniyeyi düzeltmiş, kenardan dökülen sarı saçları battaniyenin altına sokmuştu. Tozu dumana katarak uzaklaşan arabanın ardından şokla bakmaya devam etti adam. "Allah kadının yardımcısı olsun." Sınır güvenliğini korumak için yerine geçerken araba çoktan gözden kaybolmuştu. Esved Ceza ÖZATA ve karısı Ahsen ÖZATA Kıbrıs topraklarına giriş yaptı... 🐦‍⬛💛 21.12.2016 "Pençe 1, pençe 4 bildiriyor." Telsizden yükselen cızırtılı sesle başını hafifçe önüne eğdi. "Pençe 1 dinlemede." Dedi bakışlarını sisli dağın üzerinden ayırmadan. "Komutanım saat 9 yönünde bir karartı var." "Sayıl…