Bölüm 1-Kaçış

“Bazı insanlar evlerini terk eder çünkü hayallerinin peşinden gitmek ister. Ben ise nefes alabilmek için gittim.” İzmir’in rüzgârını hep severdim. Deniz kokusu, martı sesleri, gün batımında gökyüzünü turuncuya boyayan güneş… Çocukluğumun en güzel anıları bu şehrin sokaklarında saklıydı. Ama aynı sokaklar, büyüdükçe bana bir kafes gibi gelmeye başlamıştı. Babamın sesi hâlâ kulaklarımdaydı. “Bu evde benim dediğim olur.” Onun için benim ne hissettiğimin hiçbir önemi yoktu. Hayatımı, arkadaşlarımı, hatta geleceğimi bile o belirlemek istiyordu. Annem ise yıllardır susmayı seçmişti. Bazen susmak, bağırmaktan daha çok acıtıyordu. Bir gece odamda tek başıma otururken aynaya baktım. Karşımda gördüğüm kız ben değildim. Yorgundu. Kırgındı. Ve en önemlisi… artık savaşacak gücü kalmamıştı. O gece karar verdim. Kimseye haber vermeden birkaç kıyafetimi bavula koydum. Bir miktar para, kimliğim ve çocukluğumdan kalan tek fotoğraf… Hepsi buydu. Ertesi sabah güneş doğmadan evden çıktım. Arkamı dönüp son kez bile bakmadım. Çünkü bazı kapılar kapanırken geriye bakarsan, bir daha asla gidemezsin. İstanbul… Milyonlarca insanın yaşadığı koskoca şehir. Belki de kaybolmak için en doğru yerdi. Kimsenin beni tanımadığı, geçmişimi bilmediği bir hayat istiyordum. Yeni bir başlangıç… Yeni bir ben. Otobüs terminaline indiğimde yüzüme çarpan serin rüzgârla derin bir nefes aldım. “Artık özgürüm,” diye fısıldadım. O an bilmiyordum. Özgürlüğe geldiğimi sanarken, kader beni çok daha karanlık bir dünyanın tam ortasına sürüklüyordu. Ve o dünyanın en tehlikeli adamıyla yollarımın kesişmesine sadece birkaç gün kalmıştı…