11| Değişen Bakışlar

İstanbul... Şehir, pazartesi sabahının hareketliliğiyle yeniden uyanıyordu. Arslan Mimarlık’ın yüksek camları, güneşin ilk ışıklarıyla parlıyor; çalışanlar her zamanki telaşla binaya giriyordu fakat bu sabah iki kişi için her şey eskisinden farklıydı. Demir, aracını otoparktaki yerine park etti. Motoru durdurmasına rağmen birkaç saniye direksiyonun başında sessizce oturdu. Aklında, Bursa dönüşü arabada geçen konuşma vardı. “Demir...” Arya’nın adını ilk kez bu kadar içten söylemesi ve kendi adını onun dudaklarından ilk kez hiçbir mesafe olmadan duyması beklediğinden çok daha derin bir iz bırakmıştı. İçinden hafif bir gülümseme geçti. Kendi hâline şaşırdı, eskiden işe başlamadan önce aklında yalnızca toplantılar olurdu şimdi ise ilk düşüncesi, Arya’nın bugün gülümseyip gülümsemeyeceğiydi. Aynı dakikalarda... Arya da asansörde aynadaki yansımasına baktı. Üzerinde sade ama zarif, açık mavi kumaş bir elbise vardı. Belini ince bir kemer sarıyor, omuzlarına dökülen dalgalı saçları doğal bir şıklık katıyordu. Dün gece defalarca dolabını açıp kapatmıştı. “Neden bu kadar heyecanlanıyorum?” diye kendine sormuştu. Cevabını bulamamıştı, asansör kapıları açıldı, koridora adımını attığı anda, tam karşıdan gelen Demir’le göz göze geldi. İkisi de aynı anda durdu bir anlığına çevredeki sesler silindi. Sadece birbirlerine baktılar, Demir’in yüzünde yumuşak bir tebessüm belirdi. “Günaydın... Arya." Bu kez hiç tereddüt etmeden adını söyledi Arya’nın kalbi hızlandı. “Günaydın... Demir.” İlk kez şirket koridorunda birbirlerine isimleriyle hitap ediyorlardı. Bu küçük değişiklik bile aralarındaki görünmez mesafeyi ortadan kaldırmıştı. O sırada koridorun diğer ucundan iki çift göz onları izliyordu Mert ve Duru. Duru şaşkınlıkla fısıldadı. “Az önce... doğru mu duydum?” Mert kollarını göğsünde birleştirerek gülümsedi. “Evet.” “Sonunda.” Duru merakla ona baktı. “Ne sonunda?" Mert kahvesinden bir yudum aldı. “Demir, birine ilk kez bu kadar farklı bakıyor.” Duru gülümseyerek Arya’yı izledi. “Arya da farklı.” “Eskiden Demir Bey’i görünce gerilirdi.” “Şimdi ise gözleri parlıyor.” Mert hafifçe başını salladı. “Henüz farkında değiller.” “Ama ben eminim.” “Neden?” “Çünkü aşkı en çok inkâr edenler yaşıyor.” Öğleden sonra büyük toplantı salonunda yeni proje değerlendirmesi vardı. Bütün ekip yerini almıştı, Arya sunum dosyalarını dağıtırken elindeki klasörlerden biri yere düştü. Kâğıtlar salonun zeminine yayıldı. Arya eğilmek üzereyken Demir de aynı anda eğildi İkisi aynı dosyaya uzandı, Parmakları birbirine değdi. Kısa ama elektrik gibi bir temas ikisi de istemsizce birbirine baktı. Arya’nın yanakları pembeleşti, Demir hafifçe gülümsedi. “Sanırım aynı reflekslere sahibiz.” Arya da gülümsedi. “Sanırım...” Tam o sırada boğazını temizleyen biri duyuldu. Mert ikisine bakarak alaycı bir ifadeyle konuştu. “Toplantıya başlayabilir miyiz?” Salondaki birkaç kişi gülümserken Arya utancından gözlerini dosyalara çevirdi. Demir ise ilk kez bu küçük utangaçlıktan rahatsız olmadı, aksine hoşuna gitmişti. Toplantı sona erdiğinde herkes odadan çıkarken Mert, Demir’in yanına yaklaştı sessizce omzuna dokundu. “Bir şey soracağım.” Demir dosyalarını topluyordu. “Sor.” “Gözlerin neden sürekli Arya’yı arıyor?” Demir durdu ve başını kaldırdı. “Neyi kastediyorsun?” Mert hafifçe güldü. “Eskiden toplantılarda projelere bakardın.” “Şimdi önce onun oturduğu sandalyeye bakıyorsun. Kardeşim sen çok değiştin ve ben bu hal>bu daha çok sevdim." Dedi Mert gülerek. Demir cevap vermedi çünkü cevap vermeye çalışırsa ilk kez kendine bile itiraf etmek zorunda kalacaktı ve belki de en çok korktuğu şey buydu. Toplantının üzerinden yaklaşık yarım saat geçmişti. Arslan Mimarlık’ın açık ofisinde herkes yeniden işine dönmüştü. Klavyelerin ritmik sesi, telefon konuşmaları, koridorlardan geçen çalışanlar... Her şey her zamanki gibiydi. Ama Demir için hiçbir şey eskisi gibi değildi. Odasının camından dışarı bakarken gözleri istemsizce yine aynı masaya kaydı. Arya bilgisayar ekranına odaklanmış, yeni proje çizim…