1.Bölüm

☆Bölüme başlamadan yıldızlamayı unutmayalım.☆ Bölüm şarkısı: Can Kazaz - Nereye Gidiyoruz? BÖLÜM 1 - ALIŞMAK Van'daki ilk sabahımda gözlerimi tavandaki ince çatlaklara dikerek uyandım. Nerede olduğumu anlamam birkaç saniyemi aldı. İstanbul'daki odamın beyaz tavanı değildi bu. Dışarıdan gelen martı sesleri de yoktu. Annemin mutfakta açtığı radyonun sesi ya da babamın kahve makinesini çalıştırırken çıkardığı o sabah gürültüsü... Burada sadece sessizlik vardı. Bir de soğuk. Kalın yorganın altından yalnızca burnumu çıkarmama rağmen yüzüme vuran ayazı hissedebiliyordum. Camın kenarları buğulanmıştı. Dışarıdan rüzgârın uğultusu geliyordu. Bir süre öylece tavana bakıp yattım. İnsan bazen aldığı kararın ağırlığını hemen hissedemiyordu. Dün otobüsten indiğimde heyecandan düşünemediğim her şey, sabahın sessizliğinde bir anda omuzlarıma çökmüştü. Ben gerçekten Van'a gelmiştim. İstanbul'dan kilometrelerce uzağa. Kimseyi tanımadığım bir şehre. Yeni bir hayata. Derin bir nefes alıp doğruldum. Küçük lojman odası hâlâ yerleşmemiş kolilerle doluydu. Açık bavulumun içinden atkım sarkıyordu. Masanın üzerinde yarım bırakılmış çay bardağı duruyordu. Dün gece yorgunluktan hiçbir şeyi toparlayamadan uyuyakalmıştım. Tam tekrar yatağa uzanmayı düşünüyordum ki kapı sertçe çalındı. "Gönüüül!" Ayla'nın sesi bütün koridorda yankılandı. "Yaşıyor musun? Okula geç kalacağız!" İstemsizce güldüm. Daha ikinci günümde biri bana bu kadar rahat bağırabiliyorsa ya çok şanslıydım ya da Ayla gerçekten fazla samimiydi. "Bir dakika!" diye seslendim. Yataktan çıkıp kapıyı açtığım anda yüzüme sıcak çay kokusu vurdu. Ayla elinde iki bardakla kapıda dikiliyordu. Üzerinde kalın bir eşofman vardı, saçlarını alelacele toplamıştı. Burnunun ucu yine soğuktan kızarmıştı. "Günaydın öğretmen hanım," dedi içeri girerken. "Şu odanın hâline bakılırsa gece savaş çıkmış." "Toparlayacaktım." "Belli." Elimdeki bardağı bana uzatıp perdeyi açtı. Odanın içine dolan beyaz ışıkla birlikte istemsizce pencereye baktım. Kar yağmıştı. Hem de gece boyunca durmadan yağmış olmalıydı. Karşıdaki çatılar bembeyazdı. Dağların üzerini sis kaplamıştı. Uzakta birkaç soba dumanı yükseliyordu. İstanbul'da kar romantik bir şeydi. İnsanların kahve içip fotoğraf çektiği bir manzara. Buradaysa hayatın kendisiydi. "Güzel değil mi?" dedi Ayla. Başımı hafifçe salladım. "Çok güzel." Sonra fark etmeden ekledim: "Biraz korkutucu ama." Ayla güldü. "Alışırsın." Herkes aynı şeyi söylüyordu. Alışırsın. İnsan gerçekten her şeye alışıyor muydu, bilmiyordum. Ama alışmak zorunda olduğunu öğreniyordu sanırım. Yaklaşık yarım saat sonra hazır olup lojmandan çıktığımızda yüzüme çarpan soğukla nefesim kesildi. Montumun fermuarını boğazıma kadar çekmeme rağmen titriyordum. Ayla bunu fark edip kıkırdadı. "Daha kış tam başlamadı." Şaşkınca ona baktım. "Bu başlangıç mı?" "Elbette." "Ben eve dönüyorum." Kahkaha attı. "Yok öyle. Geldin artık." Beraber okul yolunda yürürken etrafı izliyordum. Sokaklar sessizdi ama ölü gibi değildi. İnsanlar erken uyanmıştı. Küçük marketlerin önünde duran amcalar birbirine selam veriyordu. Çocuklar sırtlarında çantalarla karın içinde koşuşturuyordu. Buradaki hayat İstanbul'dan daha yavaştı belki ama daha gerçek hissettiriyordu. Yolun kenarında oynayan iki çocuk bizi görünce heyecanla el salladı. "Öğretmeniiim!" Ayla da aynı enerjiyle karşılık verdi. "Ne bağırıyorsunuz sabah sabah?" Çocuklardan biri yanımıza koştu. Elinde mavi bir flüt vardı. "Bugün çalıştım ben!" Ayla dramatik bir ifadeyle gözlerini kapattı. "Allah sabır versin." Çocuk ne dediğini anlamadan sırıttı. Ben istemsizce güldüm. Ayla'nın yanında insanın suratsız kalması mümkün değildi. Okula yaklaştıkça içimdeki heyecan yeniden büyümeye başladı. Burası benim ilk görev yerimdi. İlk öğrencilerim. İlk gerçek başlangıcım. Eski okul binasına baktığımda içimde tuhaf bir his oluştu. Boyaları yer yer dökülmüştü. Demir kapının kenarları paslanmıştı. Bahçedeki potalar yamuktu. Ama içeriden gelen çocuk sesleri binayı canlı tutuyordu. Sanırım tam o an nede…