Giriş

Karlı bir geceydi. Van'da kar, başka hiçbir şeye benzemiyordu. Sessiz yağmıyordu burada; sanki her şeyin üstüne bir ağırlık gibi düşüyor, gürültüyü bile susturuyordu. Okul lojmanının camına yaklaşmıştım. Camın buğusu parmak uçlarımı üşütürken dışarıyı izliyordum. Sokak lambasının ışığı kar tanelerini görünür yapıyor, sonra yeniden kaybediyordu. O an uzaktan bir ses duydum. Motor sesi. Ama sıradan bir araç değildi. Işıklar yaklaştıkça karın içinden iki sarı çizgi gibi süzülüyordu. Yavaş ama kararlı. İçimde nedenini bilmediğim bir şey kıpırdadı. Aracın tekerlekleri karı ezdikçe çıkan ses, gecenin sessizliğini bölüyordu. Durdu. Lojmanın biraz aşağısında. Kapı açıldı. İlk gördüğüm şey bir yüz değildi. Bir siluetti. Karın içinde netleşmeyen ama kendini hissettiren bir duruş. Bir asker indi. Botlarının karla temas ettiği an çıkan ses... gecenin içinde yankılandı. Tak. Tak . Sanki sadece yürümüyor, bir alanın sınırlarını çiziyordu. Işık tam yüzüne vurmadı. Ama ben yine de hissettim. Sertti. Öyle kolay çözülecek bir duruş değildi bu. Başını hafif eğdi, etrafı kontrol eder gibi. Bakışları görünmüyordu. Ama oradaydı. İnsan görmeden de hissedebiliyordu bazen. Arkasından birkaç asker daha indi. Ama benim gözüm tek bir noktadan ayrılamadı. O siluetten. Kar taneleri omzuna düşüyordu, ama o aldırmıyordu. Sanki hava koşulları onun için sadece bir detaydı. Ben camın arkasında, nefesimi fark etmeden izliyordum. İç sesim yavaşça konuştu: Bazı insanlar, daha ilk bakışta hayatını değiştirecekmiş gibi... Ama bu cümleyi tamamlayamadım. Çünkü o an başını kaldırdı. Tam bana bakmadı. Ama... Yönü o tarafa döndü. Bir anlık duruş. Bir saniyelik sessizlik. Ve sonra hiçbir şey olmamış gibi hareketine devam etti. Karın içinde kaybolan bir siluet gibi. Ama zihnimde kalmıştı artık. Adını bilmediğim bir ağırlık gibi. Camın önünden geri çekildim. Ama içimde garip bir şey kalmıştı. Sanki o karın içinde bir şey başlamıştı. Ve ben sadece izleyen değildim. Henüz fark etmeyen taraftaydım. 💖🥰 Herkese selam yeni serüvene hazır mıyız?