5. Bölüm

Onu görmeyeli o kadar zaman olmuştu ki ne hissedeceğimi bile bilememiştim. Anın şokuyla irileşen gözlerim ve hafif açık kalan dudaklarımdan başka bir tepki veremiyordum. Siyah saçları iyice gürleşmiş ve rengi sanki daha da koyulaşmıştı. Açık mavi gözleri hâlâ ilk günkü canlılığını koruyordu. Boyu biraz daha uzamış, vücudu kaslanmıştı. Siyah saçları özenle şekillendirilmiş, üzerine lacivert salaş bir gömlek altına siyah bir pantolon giymişti. Daha fazla mal gibi bekletmek istemediğim gibi onu süzmeme son vermiş ve yerimden hızlıca ayaklanmıştım. Sarılmak için açtığım kollarımı ona dolayınca o da beni sıkıca sarmıştı. Ne yalan söyleyeyim sarıldıktan sonra anladım ki onu özlemişim. Burnuma dolan ferah koku, ilk günkü gibi taze ve aynıydı. Aldığım kokuyla istemsizce bir anda anılar gözümün önüne gelmeye başlamıştı. O benim ilk sevgilimdi ve ondan sonra asla sevgilim olmamıştı. O bu hayatta sahip olabileceğiniz en iyi erkek arkadaştı. Nazik, düşünceli, saygılı bir insan daha ne isteyebilirdi ki. Ama bizden olmamıştı ve bunun en büyük sorumlusu bendim. Ona karşı bir yanım her zaman mahcup olacaktı. Onu sevmiştim, onu gerçekten sevmiştim ama asla aşık olmamıştım. Bunu da onun sayesinde anlamıştım, hayatımda yaptığım en büyük haksızlığı ona karşı yapmıştım ve o bunlara rağmen çok anlayışlıydı. Sıkı sarılmamı sonlandırdığımda o da kollarını benden ayırmak zorunda kalmıştı. Sarılmamı sonlandırsam da hâlâ ona yakın bir şekilde duruyordum. Sevgili olduğumuz zamanlar da gök mavisi gözlerini izlemeye bayılıyordum ve şimdi de onları izlemeye dalmıştım, suratımda özlem dolu bir gülüşle. Onun gözlerini her zaman çok kıskanırdım çünkü benim gözlerim laciverte daha yakındı ve onunki masmaviydi bende öyle olsun çok isterdim. Onun gözleri gök mavisiyse, benimkiler gece mavisiydi. Aslında birbirimizle uyumlu bir çifttik. Siyah saçlarımız ve mavi gözlerimizle birbirimize çok benziyorduk. “Nasılsın Felix?” diye sormuştum ama sesimin bu kadar özlem dolu olacağını bende hayal edemezdim. “İyiyim Blair, sen nasılsın?” demişti o da özlem dolu bir sesle. Anlaşılan uzun zaman sonra özlediğini hisseden tek ben değildim. “Bende iyiyim, seni Fransa’dasın diye biliyordum. Buraya ne zaman geldin?” demiştim, bu sefer merak dolu bir sesle. “Evet Fransa’daydım. Buraya geleli de bir hafta oluyor.” demişti. “Peki gidecek misin? Malum yarın okullar açılıyor.” demiştim keşke daha erken denk gelseydik belki isterse hasret giderirdik. “Hayır gitmeyeceğim.” “Nasıl?” “Son senem bitene kadar buradayım.” demesiyle gözlerim tekrar büyümüştü. Felix sırf burada okumamak için Fransa’ya gitmişti peki ne oldu da kalan son senesini burada okuyordu ki. “Neden buradasın, yani seni görmek ve burada olacağını bilmek beni mutlu etti ama... sen sırf burada okumamak için Fransa’ya gitmiştin, neden şimdi buraya geri geldin hem de son bir senen kala?” demiştim çünkü burada daha fazla kalmak istememesinin sebebi de bendim. “Bazı sebeplerden ötürü diyelim.” diyerek sorduğum soruyu geçiştirmişti, bende üstünde durmamak için sadece kafamla onaylamıştım. Başını hafif yana çevirince görüş açısından çıkmıştım. O da yanıma bakıp. “Okul öncesi aile yemeğindesiniz galiba.” dediği gibi beklettiğimiz ailem ile selamlaşmaya başlamıştı. İlk önce anneme sıkıca sarılmış -anlaşılan annemde onu özlemişti- daha sonra da babamla tokalaşınca, Miller ailesine geçmişti, Dylan amca ve Bridget teyze ile de selamlaştıktan sonra sıra Brad’e gelince, Brad ayağı kalkmış “Nihayet sıra bize geldi.” deyip o da kucak dolusu Felix’e sarılmıştı. Brad'in hayatımda tek sevdiği erkek Felix’di zaten ondan başka da hayatıma erkek girmemişti. En sona Leon kalınca bakışlarımı ona çevirmiştim ama onu Felix’i öldürecekmiş gibi bakarken görmeyi beklemiyordum. Sanki ela gözleri iyice koyulaşmış, düz kaşları hafif çatılmıştı. Daha demin kızlara fink atan gözler şimdi öfkeli bir şekilde bakıyordu. Hadsiz köpek, gıcık, öküz, çapkın kral! Felix ona döndüğü gibi ifadesini değiştirmiş ve selamlaşmak için ayağa kalkmıştı. Oyuncu köpek! Ela g…