2. Bölüm

Aşkı hiç tatmamış bir ruh, aşkı nasıl tanımlardı. Kalp hızında değişiklik, el titremesi, nefes yetersizliği ya da midede kelebekler? Aşkın tanımı bu muydu? Ben şu an tanımladığım her şeyi yaşıyordum. Kalbim sıkışıyor, ellerim titriyor, nefesim kesiliyor belki de midemde kelebek dedikleri şey uçuşuyor. Bunlar aşkın işareti değil de ruhumun beni uyarma şekliyse? Elimde tuttuğum kokteyl elimin titremesine eşlik ediyordu, boğazım kuruduğu için kokteyli dudaklarıma doğru götürüyordum ama elimdeki titreme bunu zorluyordu. Kokteyldeki acımsı tat kurumuş boğazımı yakmış, kalbimdeki yanmaya eşlik etmişti. Sanki her şey slow motion da ilerliyordu. Bana doğru gelirken önüne çıkan herkes ile üstün körü selamlaşıyor her adımda daha da yaklaşıyordu. Görmediğim zaman boyunca epey değişmişti üç ay bile insanda büyük etkilere sebep olabiliyordu. Sarıya çalan kumral saçları uzamış özenle şekillendirilmişti, sarı ve yeşil karışımı ela gözleri daha canlı bakıyordu, kalıplı olan vücudu iyice genişlemişti, basketbol oynadığı ve aile geninden dolayı zaten uzun bir boya sahipti. Yanında bence bana göre kısa olmasam da cüce gibi kalıyordum, hep kafamı kaldırarak bakmak zorundaydım ve bu boynumu ağrıtıyordu, zürafa kılıklı çapkın herif. Üzerine siyah deri ceket içine sade beyaz tişört giymişti, altında da siyah pantolon vardı, boynundaki zincir kolye her hareket ettiğinde sallanıyor ve dikkatimi oraya çekiyordu. Zincir kolyenin yanı sıra içinde saklanan bir kolye daha vardı. Bu sıradan kıyafetleri bu herif giyince neden ağzımın suyu akacak derecede etkileniyordum asla anlamış değildim. Tam bana yaklaşmış yanıma gelecekken önüne bir anda Camilla’nın çıkması ile durmuş ve bütün dikkatini ona vermek zorunda kalmıştı. Ela gözlerinin, gözlerimden ayrılıp ona dönmesi sinirlerimi bozmuştu. İlk sıkıca sarılmış Leon ona karşılık vermeyince geri çekilmiş ve konuşmaya başlamıştı. Aferin zürafa aferin sarılma o yılana. Yakınımda oldukları için konuştukları her şeyi duyuyordum. “Nasılsın Leon?” demişti bana göre yapmacık bir şekilde. “İyiyim Camilla. Sen nasılsın?” demişti ama daha çok geçiştirmiş gibiydi. “İyiyim bende. Uzun zamandır yoktun özlendin.” sanki senin özlemene kalmıştık mal. Leon gözlerini ona değdirmemeye çalışıyor, adeta yardım dileniyordu. Demek ki çapkın kralın bile hazzetmediği kızlar vardı. Ela gözleri tekrar mavi gözlerim ile buluşunca gözleri ile adeta yardım dileniyor onu kurtarmam için yalvarıyordu. Dudağıma dayalı olan kokteylden bir yudum aldığım gibi havaya kaldırmış ve bütün dişlerim gözükene kadar sinir etmek için sırıtmıştım. Yardım etmeyeceğimi anlayınca “öyle mi?” der gibi bir kaşını kaldırmış bende “öyle” der gibi omuz silkmiştim. Madem kızlarla arası çok iyiydi kendi kurtulsundu. Elimdeki kokteylin son kalan yudumunu tek dikişte bitirince yenisini almak için mutfağa doğru ilerliyordum. Mutfaktaki ada tezgahında hazırladığımız her şey diziliydi alkoller bir köşede, aperatifler bir köşedeydi. Ağzıma Elena’nın hazırladığı mini cookielerden attıktan sonra, Brad Victor Miller’ın kendi tarifi olan kokteylin başına geldiğimde kendime ondan dolduruyordum, asla içindeki malzemeleri kimseye söylemezdi -bana bile- onun gizli tarifiydi, dediğine göre sadece kendi nesline aktaracaktı ve bu tarif kendi nesli boyunca sürecekti. Salak çocuk... İçerisi bana sıcak gelmeye başladığı için ensemdeki saçları toplayıp yanıma atmıştım. Hafif acıkmaya başladığım için bu seferde Elena’nın hazırladığı tuzlu kurabiyelerden atıştırıyordum. Ensemde hissettiğim ılık nefes ile yerime mıhlanmış, ağzımdaki kurabiyeyi yutamamıştım. Aldığım tarçın ve amber kokusu nefesimi kesmeye ve kalbimin pompalamayı hızlandırmasına sebep olmuştu. Arkamdaki beden kafasını kulağıma doğru yaklaştırınca. Uzun zamandır duymadığım ve özlediğimi hissettiren erkeksi ve hoş ses. “Sen hoşgeldin demeyecek misin bana?” diye fısıldamış tüylerimi diken, diken etmeye yetmişti. Sesinin etkisi ile gözlerim kendiliğinden kapanmış ve içime derin bir nefes çekmeme sebep olmuştu. Nihayet kendime gele…