1. Bölüm

Stüdyonun camından vuran ılık güneş adeta hareketlerime uyum sağlıyor vücudumun her yerinde dans ediyordu. Stüdyonun aynasında kendimi izlerken arkada çalan şarkıya eşlik ediyordum. Dans etmek çocukluğumdan beri bana iyi gelen şeylerden biriydi. Çocukluk hayalimi gerçekleştirmek için elimden gelenin en iyisini yapmaya çalışıyordum. Ruhuma iyi geliyordu, beni sakinleştiriyor, kafamı dağıtıyordu. Ne zaman dans etmeye başlasam bütün dünyamı geride bırakıyor ve kendimi dansa teslim ediyordum. Dans etmeyi sevdiğimi öğrenmemi sağlayan Brad’di. İlk onunla dans etmiştim ve hep onunla olsun isterdim. Brad kim derseniz çocukluk arkadaşım, kardeşim, her şeyimdi. Bu hayatta kaybetmek istemeyeceğim nadir insanlardan biriydi. İşin komik tarafı Brad ile aynı gün aynı saatte dünyaya gelmiş olmamızdı. O günden beride birbirimizin dünyası olmuştuk. Anne, babalarımızın dostluğunu, kardeşliğini biz devam ettiriyorduk. Yediğimiz, içtiğimiz ayrı gitmez çocukluğumuzdan beri her şeyi beraber yapardık. Çocukluğumuzda belirlediğimiz birkaç kuralımız vardı. Bir de 6 yaşında yazmış olduğumuz kuralları kaç yaşına gelirsek gelelim bozmayacağımızı biliyordum. Şarkının son kısmına geldiğim gibi hareketlerimi yavaşlatmış, elimdeki uzun kumaşı hareketlerime uygun bir şekilde hareket ettiriyordum. Şarkıyı söyleyen kadın son cümlesini söylerken elimdeki kumaşı havaya atmış kollarımı kendime sarmıştım. Kumaş yavaş yavaş süzülüp üzerime serilmişti. Yüzüm onunla kaplıydı, kumaşın düşmesiyle şarkının bitmesi bir olmuştu. Şarkı bittiği gibi duyduğum alkış sesi beni ürkütmüştü çünkü bugün stüdyoda benden başka kimsenin olmadığına yemin edebilirdim. Alkış sesine döndüğüm gibi gördüğüm manzara hiç de hoşuma gitmemişti. Karşımda Camilla ve gereksiz arkadaş grubu beni suratlarında yapmacık bir gülümseme ile alkışlıyorlardı. Koyu kahve saçlarını havalı bir şekilde savurmuş ve yanıma doğru gelmeye başlamıştı. Tam karşımda durup kahve gözlerini, gözlerime diktiğinde. “Tebrik ederim performansın çok vasat ve mide bulandırıcıydı Blair!” her zamanki gibi bana bulaşmaktan haz alıyor asla geri kalmıyordu. Ve evet adım buydu. Blair sadece etrafımdakilerin kullandığıydı, yakınlarım genelde ikinci adımı kullanırdı. Ben Blair Vivian O’conner. Brad Victor Miller ile isimlerimiz birbiriyle uyumlu olsun diye ailelerimiz tarafından konulmuştu. Daha fazla bekletmemek adına karşımdaki Camilla’ya cevap vermiştim. “Bugün senin stilini denemek istedim. Olmamış mı?” dediğim gibi suratı düşmüş ve arkasındaki kuyruklarından “O” sesi yükselmişti. Çatılan kaşları ve öfkeye bürünen gözleri ile arkasına dönmüştü, bu bakış kuyruklarının susmasına yetmişti. Daha demin dediğim cümleyi takmayarak başka bir soru yöneltmişti. “Ne işin var burada?” diye hadsiz bir şekilde sormuştu. “Asıl sizin ne işiniz var burada? Bildiğim kadarıyla bugün bir provanız yok.” “Bu akşamki partiye kadar boşken çalışalım dedik. Neden Brad’e yardım etmek varken buradasın?” “Bu seni hiç ilgilendirmez!” dediğim gibi daha fazla katlanmak istemediğim için yerden suluğum ve çantamı aldığım gibi merdivenlere doğru ilerlemiştim. Arkamda bıraktığım Camilla’nın sinirden esmer teninin kızardığına ve bir yerleri yumrukladığına emindim. Çoğu zaman sorularını cevapsız bırakırdım ve bu onu çok sinir ederdi. Stüdyodan çıktığım gibi bir taksi çağırmıştım, taksiyi beklerken sessizde bıraktığım telefonumu kontrol ediyordum. Gelen aramaların çoğu Brad ve Elena’dandı. Br(e)ad 82 cevapsız arama, 485 mesaj. Elena 78 cevapsız arama, 327 mesaj. İkisi de anlaşılan beni arama rekorlarını bugün kırmışlardı. Bugünkü parti Miller’ların evindeydi ve bütün hazırlığı Brad’e kitlemiştim yanına da Elena’yı bırakınca bütün gün çıldırmışlardı anlaşılan. Elena’yla tanışıp arkadaş olduğumdan beri ikisi asla anlaşamaz, kedi köpek gibi takılırlardı. Bir de anlam veremediğim bir şekilde beni paylaşamama durumu vardı. Gelen taksiye bindiğim gibi ilk Brad’i aramıştım. Telefonum saniyesinde açıldığı gibi duyduğum sözler pek de iç açıcı değildi. “NERELERDESİN SEN KAÇ SAA…