|7

Karşımda duran Feyza Teyze'yle Gökalp birbirine bakarken, Feyza Teyze bir adım attı bize doğru. "Oğlum..." Gözlerinden yaşlar süzülüyordu. "Ölmemişsin..." "Numarayı bırak," diye çıkıştı Gökalp. Kolumu koluna dolarken kulağına eğildim. "Sakin ol. Her şeye rağmen annen o senin." "Özür dilerim... Her şey için, oğlum..." Feyza Teyze'nin sesi titredi. Tam o an bir bağırış duyuldu: "Eren Karo'nun intikamı!" Ardından bir silah patladı. Gökalp hızla beni yere çekti, üzerime kapandı. Koruduğu kişi annesi değil, bendim. Siper olduğu kişi annesi değil, bendim. "İyi misin?" diye sordu, hâlâ üzerimdeyken. Etraftaki adamlar ateş eden kişiyi yakalarken fısıldadım: "Gökalp..." "Annen..." Onu üzerimden itip hızla ayağa kalktım. Feyza Teyze yerde, kanlar içinde yatıyordu. Bakışları Gökalp'in üzerindeydi. "İyi olacaksın," dedim titreyen bir sesle. O ise yalnızca Gökalp'e bakıyordu. Tişörtümü yırtıp göğsündeki kanayan yere bastırdım. Feyza Teyze'nin gözlerinden yaşlar akarken, Gökalp yerde oturmuş, donakalmış halde annesine bakıyordu. "Gökalp, kendine gel!" diye bağırdım. "Bir şey yap, ne olur!" Feyza Teyze dudaklarını araladı. "Şş, konuşma," diye susturmaya çalıştım. "Kızım..." Zorlanarak çıkmıştı sesi. Saçlarımı kulağımın arkasına sıkıştırıp baskıya devam ettim. Ne yapmalıydım? Tüm her şeyi unutmuştum. Lanet olsun... Gözyaşlarım akarken yalvardım: "Ne yapmam gerek, Feyza Teyze?" Ambulanslar gitmişti. Lanet olsun, gitmişlerdi! Ayağa kalkıp Gökalp'in yanına koştum, omuzlarından tuttum. "Gökalp, kalk! Bir şey yap!" Sarsıyordum. "Söyle, ben yaparım! Ne olur bir şey söyle!" Gökalp annesinden gözlerini ayırmadan ayağa kalktı, hızla yanına koştu. "Anne!" Gözlerinden yaşlar akıyordu. "Anne, kurtaracağım seni!" Göğsündeki yaraya baktı, elleri titriyordu. "Tamam, benimle kal! Ne olur uyuma, anne!" Bağırıyordu artık. "Revan, ambulansı ara!" Kanayan yere baskı yapmayı sürdürürken, Gökalp cebimden telefonu çıkarıp elime verdi. Zorlukla 112'yi tuşladım. "Acil... Kiraz Ağacı Fabrikası'nın önüne ambulans..." Sesim titreyerek çıkmıştı. Benden bilgiler isterken sesi bana sadece uğultulu geliyordu. "Silahla yaralanma..." diyebildim yalnızca telefondaki kişiye. "Hatta kalın," dedi ve beni beklemeye aldı. Telefonu yere atıp hızla Gökalp'in yanına koştum. "Tamam, gelecekler," diye fısıldadım Hümeyra Teyze'ye bakarak. Feyza Teyze zorlukla, "Özür dilerim..." diye mırıldandı. "Tamam anne, yorma kendini," dedi Gökalp. "Affet beni..." Feyza Teyze'nin sesi çok zayıftı. "Sen affet beni anne..." diye karşılık verdi Gökalp, üzerine kapanıp ona sarılırken. Alnını öptü. Yanağını öptü. Elini öptü. Dudaklarından dökülen tek cümle, "İyi olacaksın," oldu. Feyza Teyze'nin gözleri kapandığında, boğazımdan acı bir çığlık koptu. "Hayır!" diye bağırdım. "Hayır! Hayır!" diye inleyerek dizlerimin üzerine çöktüm. Gökalp, annesinin boynundan nabzına baktı. Ellerini kenetledi, kalp masajına başladı. Sadece, "Anne..." diyebiliyordu. "Anne, hayır, şimdi değil!" diye bağırıyordu, gözyaşları yanaklarından süzülürken. Elleri hızlanıyor, gözyaşları çoğalıyordu. "Gökalp!" dedim, ama beni duymuyordu. "Anne, uyan! Bak... O nefret ettiğim, zorla içirdiğin zencefilli çorbayı her gün içeceğim!" Acı dolu sesi çatlıyordu. Kalp masajına devam ediyordu. "Anne, yere düştüm... Dizim acıyor! Hadi uyan da öp, geçsin!" diye bağırdı. Ne derse desin, Hümeyra Teyze uyanmıyordu. "Anne, ne olur uyan! Hadi kalk, oyun oynayalım!" Çaresizliği içini yakıyordu. Ambulans sirenleri yaklaşırken, Gökalp kendinden geçmiş bir halde konuşuyor, kalp masajını durmaksızın sürdürüyor, ağlamaktan tükeniyordu. Nasıl bir acıydı bu ki yüreğimi sarmıştı? Ben dayanamazken, Gökalp nasıl dayanırdı? Bu acı nasıl geçerdi? Ambulans kapandı, hemşireler sedyeyle yanımıza koştu. Gökalp artık sadece ağlıyordu. "Yardım edin!" diye haykırdı. "Bir şey yapın, annem ölüyor!" Sedyeyi indiren hemşireler Gökalp'i geriye itti. Ardından biri yüksek sesle, "200!" diye bağırdı. Diğeri, "Çekilin!" diyerek elektro şoku uyguladı. Feyza Teyze uyanmıyordu. Kaç k…