|ÖZEL BÖLÜM

İlahi bakış açısı Kaçmaktan o kadar yorulmuştu ki Nazeni kendini sadece bir suya bırakmak istiyordu. Ne kendini ne de dertlerini bırakabileceği bir suyu yoktu. Çatı katın da başını duvara yaslamış zihninden hiç çıkmayan Serhat'ı biricik aşkını hatta tek aşkını düşünüyordu. Kendini kollarına bırakabileceği tek kişiydi. O da kollarını açmıyordu. Onu tek görebileceği kişi onu görmüyordu. Gökyüzüne baktı Nazeni oradakilerden bir yıldız olmayı, olabilmeyi denedi ama imkansızdı biliyordu. Telefonuna bir mesaj geldi. Yanında duran telefonunu alıp gelen mesajın üzerine tıkladı. 'Aşağıdayım cama çık' mesajına baktı. Mesaj Serhat'tandı. Hızlıca ayağa kalktı. Çatının balkonundan kendisini sarkıtıp aşağıda elinde çiçekle beklerken görmüştü. Kalbi heyecanla hızlanırken koşarak aşağıya indi. Kapıyı açtığı gibi Serhat'a sıkıca sarılıp boynunu öptü. Serhat'ta sıkıca sarılmıştı Nazeni'ye geri ayrıldıkların da Serhat, Nazeni'ye gülümseyerek baktı. Çiçek buketini Nazeni'ye doğru uzattı. 'Sahil de bir abla satıyordu elindekilerin hepsi tazeymiş umarım öyledir' derken Nazeni çiçek buketini alıp burnuna götürüp kokladı. Gülümseyerek çiçeklerin kokusunu içine çekti. 'Teşekkür ederim' dedi. Heyecanını belli etmemek için kendini kasmaya başlamıştı. 'Çok güzel kokuyorlar' dedi Nazenin sesi heyecandan gitmiş sessiz çıkıyordu. 'Utandın mı sen?' diye sordu Serhat gülerken. 'Yo ne utanması' derken Nazeni elini saçlarına götürerek oynamaya başladı. 'Gecenin bu vakti beklemiyordum seni' dedi Nazeni heyecanına yenik düşmemeye çalışıyordu. 'Konuşalım mı biraz?' diye sordu Serhat Nazeni'ye ellerini arkasında birleştirmişti. 'Konuşalım tabi' dedi Nazeni kapıyı aralık bırakarak çekti biraz ve bir adım atıp kaldırıma oturdu. Serhat'ta yanına oturdu ve Nazeni'ye dönerek. 'Böyle devam edemiyoruz farkında mısın?' diye sordu Serhat. Bakışlarında ki yumuşaklık gitmiş sert bir hal almıştı. 'Biz hiç bir türlü devam edemiyoruz ki Serhat' dedi Nazeni elinde ki çiçek buketini yanına bıraktı. 'Ben her sana kendimi bıraktığım da hep düşüyorum' 'Ben her sana geldiğim de sen bir o kadar kaçıyorsun' diye ekledi. 'Neden peki hiç düşündün mü?' diye sordu Serhat 'Neden hep giden tarafın ben olduğunu düşünüyorsun mesela ya da neden hep böyle görüyorsun ?' diye ekledi. Nazeni tam bir şey söyleyecekken Serhat tekrar konuşmaya başlamıştı. ' Çünkü öyle görmek istiyorsun Nazeni' 'Çünkü sen gitme cesaretinde olmadığın için her gelişin de benim gideceğimi bile bile gitmem için geliyorsun' derken kendinden emin konuşuyordu. Nazeni yarım bir gülüş sergiledi Serhat'a karşı. 'Sen gidişlerine sebep beni bulmuşsun Serhat' derken kalbinin acısını belli etmişti artık 'Sen o kadar korkak bir adamsın ki gittiğinin sebebini bile beni buluyorsun' 'Bir yer de haklısın evet senin gideceğini bile bile sana geldim ben hep ama kalbimde ki umut bizi bırakmadığı için geldim' 'Konu ne biliyor musun Serhat evet sen de seviyorsun beni ama benim seni sevdiğim kadar değil' 'Kaç yaşındayız şu an 18 ben seni aklım erdiğinden beri sevdim ve sadık kaldım kimse olmadı ve sana gelip seni sevdiğimi defalarca itiraf ettim' 'Ya sen Serhat bir kere beni sevdiğini söyledin mi? Ben hep senin hareketlerinden beni sevdiğini anladım senden duymadım hiç' 'Ya da başkası olmadı mı senin için ? Oldu Serhat oldu Bizim seninle farkımız bu işte. Birileri gittiğin de sen Nazeni'yi hatırlıyorsun Sen benim sana olan ilgimi sevgimi boş kaldığın da istiyorsun' dediğinde Nazeni tüm kalbini tüm kırıklığını haykırmıştı. Serhat'ın sol gözünden bir damla yaş aktı. 'Ağlama boşuna, benim ağladıklarımın yanında hiç' dedi tekrar Nazeni 'Ya gel ya git Serhat ben çok yoruldum' dedi ve ayağa kalktı Nazeni. Son kez çiçeğe baktı ve gülümsedi. O çiçek o gece ona bir su olmak istemişti ama yine olamamıştı. Serhat gözlerinden akan yaşları silerek ayağa kalktı ve Nazeni'nin arkasından baktı. Nazeni'nin söylediği tek bir cümle ile baş başa kalmıştı. Sen benim seni sevdiğim kadar sevmiyorsun.. Öyle miydi? O yüzden mi ? Ona zarar gelmemesi için onunla olmazke…