|21

Çocukken ağaçların altına geçip gülüp, ağladığımız zamanlar da kalabilmeyi.. Mahallemiz de ki Makbule teyze ile her gün dertleşmeyi, esnaflardan Mehmet ve Ömer abi ile her gün siyaset kavgalarını kahvede çekirdek yerken izlemeye dönmeyi o kadar çok isterdim ki.. Her şey bir yana o mahalle de geçirdiğimiz zamanlar, o mahallede ellerin de büyüdüğümüz insanlarla her an birlik olabilmeyi o kadar isterdim ki.. Ama şimdi hayatımızın en yalnız ve en kötü dönemini yaşıyoruz. 'Sana bunu unut demiştim' Nazeni'nin sesi titrerken kafamı ona doğru çevirdiğim de gözlerinin dolduğunu görmüştüm. Gökalp Karpe'nin biricik kız kardeşi acı içindeydi. 'Melih, neden yapıyorsun bunu?' diye bağırdı bu kez de Melih sadece yolu takip ediyordu. Biraz önce söylediği şarkı Nazeni'nin yarasına tuz basmıştı. Oysa Melih sadece Nazeni'ye bir adım atmak istemişti. Çünkü onları ilk defa yakın yapan ve birleştiren bu şarkıydı. 'Neyi, neden yapıyorum Nazeni?' diye sordu Melih. Gözleri hala yoldaydı. Nazeni ise dikiz aynasından Melih'e bakıyordu. 'Neden zaaflarıma oynuyorsun?' diye sordu 'Sen şaka mı yapıyorsun?' sesini yükseltti Melih ve aynadan Nazeni'nin gözlerine baktı ve geri yola çevirdi gözlerini. 'Anlamak istediğin gibi anlıyorsun her şeyi Nazeni ben sadece seninle birlikte olabildiğim tek andan kalan bir şarkıyı söylemek istedim ne yaranı kanatmak ne de zaaflarınla oynamak için' Nazeni tuttuğu göz yaşlarını bıraktı ve kendini Revan'ın omuzuna bıraktı. 'Fazla yoğunum, fazla karışığım haklısın özür dilerim' diye mırıldandı Nazeni ve sessizce Revan'ın omuzunda ağlamaya devam etti. Revan kollarını Nazeni'ye sarıp saçlarını öpmüştü. Nazeninin omuzuna dokunup okşadım. 'Güzel kızım' 'Her şey fazla ağır hepimizin patlamaları oluyor sorun yok ağlam lütfen' kolumu çektim. 'Ağlama Nazeni' dedi Melih. Sesi buruk ve suçlu çıkıyordu. Melih'in omuzuna dokunup sıktım. 'Ağlamaya devam edersen şu karşıda ki uçurumdan atarım hepimizi' Melih, arabanın hızını yükseltti. Revan ağzından çığlık kaçırırken Nazeni Revan'ın omuzundan kalkıp gözlerini sildi. 'Benim yüzümden kardeşini ölümüme mi iteceksin Melih Perçe?' gözlerim Melih'e kaydı. 'Sadece kardeşime odaklanmak yerine bu arabada ki herkese odaklanman lazım Nazeni Malta' Melih , arabanın hızını düşürdü. 'Gergin flörleşmeler' Revan'ın fısıldamasını sadece ben duymuştum. 'Bir kaç dakikaya gelmiş oluruz' dedi Melih. Nazeni geri Revan'ın omuzuna yattı. 'Orada bizi deneyecekler, eğitim vermeyecekler' 'Duygusal olarak bizi her şeye zorlayacak ve üzerimize çok gelecekler' 'Bunlara kendinizi hazırlayın' dedim 'Daha ne kadar kötüleşebilir ki her şey amına koyayım' dedi Nazeni 'Nereye kadar giderse oraya kadar kötüleşecek her şey' diye yanıtladım. 'Güçlü olun demiyorum ama güçsüzlüğünü de onlara göstermeyin' aynadan ikisininde gözlerine baktım. 'Yıllardır birbirimize oynadığımız bir şey yok oyununu bu kez onlara oynamak zorundayız' 'Çünkü bir kere görürseler güçsüzlüğü oradan bizi bitirirler' dedim. 'Belki de dediğin gibi olmaz ve biz onları yıkarız Gökalp çünkü şu sıralar gittiğimiz her yerde yıkımı biz yaratıyoruz' dedi Revan. Eskiden her yere neşe veren Samyeliler.. Şimdi her yere yıkım getiriyordu. 'Ailelerimiz' 'Bizi bu yıkıma iten bize bu yıkımla baş başa bırakan' maalesef bu böyleydi. Ailemizin kötülüğünü ve suçunu biz çekiyorduk. 'Hepsinden nefret ediyorum' dedi Nazeni 'İğrençler' 'Biz onca hayatı kurtarmaya çalışırken onlar da onca hayat bitiriyorlarmış bu yükün ağırlığını aşamıyorum' dedi Revan. 'Halledeceğiz herkes için' zorundaydık halletmek zorundaydık. Melih arabayı durdurdu. 'Geldik' dedi. 'O zaman başlasın macera' Arabadan indiğim de Revan'ın kapısını açtım. Revan gülümseyerek çıkarken arabadan yanağıma uzanıp öptü. 'Teşekkürler beyefendi' dedi. Nazeni ve Melih bize bakarken Melih'in kaşı kalkmıştı. 'Bacanak' dedim gülümseyerek. 'Keseceğim o dilini bacanak' diye soludu. 'Abi' uzatarak konuştu Revan. Simsiyah bir kulüp gibi bir yerin önün de duruyorduk. Gri tabela da sadece V O K yazıyordu. Önün de maskeli iki adam bel…