|14

Saat sabah 6 ya gelmek üzereydi. Revan Melih'in omuzuna yatmış uykuya dalmışken Melih, Silo ve ben sigara yakmış balkonda birbirimize bakıyorduk. 'Planları hızlandırmamız gerek' dedi sessizliği bozan Silo'nun sesi. 'Nazeni uyansın da bir' Melih içine içine oflamıştı. 'Nazeni ne zaman uyanır?' diye sordu Silo bana bakarak. 'Sabaha uyanır ama toparlaması bir kaç günü bulur' diye cevapladım onu. 'Yarın sabah size kimlerle karşı karşıya kalacağınızı kimlerle çalıştığınızı gösterelim' 'Silah eğitimlerinize de Nazeni toparlanınca başlarız' dedi. Kafamı sallarken Melih'e baktım sigarasını içerken Revan'a bakıyordu. 'Kızları uzak mı tutsak Silo' diye sordu Melih 'İşin zaten içindeler artık' dediğin de Silo ben söze girdim. 'Nereden döndürürsek kar' dedim Melih'i savunarak. 'Eğer yanınızda olurlarsa daha iyi koruyabilirsiniz ve bence kızlar zaten uzak durmaz artık onların kini ve nefreti sizin ikinizden daha çok' 'Özellikle Nazeni'yi kimse tutamaz' diye ekledi. 'Sikeyim ya' Melih elinde ki sigarayı yerde söndürdü. Her şey düzelecek derken daha da sarpa sarması daha da bulanıklaştırması hepimizi karıştırmıştı. 'Yan yana olduğunuza sevinin karşı karşıya değilsiniz en azından' derken Silo da sigarasını söndürüp bana dikti gözlerini. Sigaramı yanımda ki küllüğe bırakıp ayağa kalktım. 'Nazeni'nin yanına gideyim ben' dedim ve aşağı kata inip Nazeni'nin odasına girip yanında ki koltuğa oturdum. O canlı gülümsemesi yerine ifadesizce yatan Nazeni'yi görmek daha da kalbimi sancısını arttırıyordu. 'Nazeni' diye fısıldadım. 'Kaldıramıyorum bu ağırlığı' 'Kaldıramıyorum bu kadar şeyi' Sesim titrerken kalbim artık kendini bırakmıştı. 'Nasıl çıkacağız bu işten, nasıl kurtulacağız bunca yükten bilemiyorum' 'Sizi nasıl koruyacağım Nazeni' 'Revan'a, sana bir şey olursa sizi de kaybedersem' derken kelimeler boğazımı yakıyordu. 'Neden herkes gibi normal olamadık?' diye sordum. Cevap versin istedim vermiyordu. 'Neden hep en kötüsünü yaşıyoruz biz Nazeni?' 'Biz çok mu kötü bir şey yaptık da Allah bize ceza veriyor' derken kendimi kirli hissediyordum. 'Bize neden hep kış herkese baharken' 'Annem şimdi bu lafları söylediğimi duysa hemen kızar biz size baharı vermiyor muyuz diye sorup kızardı' dedim hafifçe gülümserken. 'Sende karşısına geçip Hümeyra teyzecim diye sitemle konuşmaya başlardın Revan da utanıp hemen oradan kaçardı' derken gözlerim dolmuştu. 'Nazeni ben bizi özledim, haftalar önce ki bizi' 'Mutlu olmasak bile bir araya geldiğimiz de gülen gözlerimizi' dedim Yanaklarıma vurup dolan gözlerimi kırptım. Ağlamak şu an en son şeydi. Kafamı geriye doğru atıp gözlerimi kapattım. Çaresizlik buydu işte. Bir çatı altında en sevdiklerinle diken üzerinde yaşamaktı. Her an bir şey olacak her an biri gidecek korkusuyla yaşamaktı. Nedense bu hikayenin sonunda herkes gidecek ve ben tek kalacağım gibi hissediyordum. Allah beni herkesle sınayacak gibi hissediyordum. Önce tek tutunduğum annemi aldı. Sanki herkes ellerimden tek tek kayıp gidecek gibi geliyordu. Derin bir nefes alıp her şeyin en iyisini dilemekten başka şansımın olmadığını idrak ediyordum. ' Kul neylesin benim yari neylesin Neylesin yaşımı ah benim yaşımı Çek önümden bu zihni taşını Zaman benim zamanım çek önümden' Suzan Hacigarip'ten kül türküsünü söylemeye başlamıştım. Türküyü söylerken tuttuğum göz yaşları kendini bırakmıştı. Kalbimde ki sancı yerini acıya bırakmıştı. 'Bir ışık görürüm hep Duraklarımda durma Nefret kokar deniziniz Durma' türküyü söylemeye devam ederken kafamı kaldırıp Nazeni'ye baktım. Bu türküyü onunla birlikte her ateş başına çamlığa gittiğimiz de söylerdik. Burnumu çekip söylemeye devam ettim. 'Koptu canım canan diye Yer gök inler bu sevgiyle Arzum yoktur kötülüğe Durma' Bu türküyü söylerken ben Revan'a bakardım Nazeni, Serhat'a bakardı. Melih ise sadece gökyüzüne bakardı. 'Bitsin zamanın bitsin Ben mutlu olayım artık Durma durma önümde' derken başımı Nazeni'nin elinin üzerine koydum. Biz de mutlu olalım artık.. 'Kadir kıymet bilmez kulun Ben sevince günah oldum Gardım aşktır sen…