BÖLÜM-8

=== İDDİA "Geri dönecek kadar karaktersizsin." Gözlerim şaşkınlıkla açılırken Yüzbaşı'na baktım hızla. Oldukça sinirli duruyordu. Daha önce bana bakarken ateş saçtığını söylediğim gözleri hiç bir şeydi. Karşısındaki doktorun boğazına her an yapışacak gibi bakıyordu ki bunu eyleme geçirecek potansiyel görmüştüm onda şu anda. "Görevimin başında olmama öyle mi bakıyorsun?" Doktor olan adam gayet rahat ve biraz da laubali bir tavırla arkasındaki masaya kalcasını yaslamış, kollarını birbirine bağlamıştı. "Görevmiş! Sende üzerindeki önlüğü giyecek şerefin kırıntısı bile yok!" Yüzbaşı'nın şiddeti giderek hızla artarkan benim nabzımda hızlanıyordu. Kan kaybından sarhoş gibi hissettiğim vücudum ve zihnim tamamen ayılmıştı. "Bir Yüzbaşı için büyük laflar ediyorsun Zahir." Ateşi harlamak istediğini fark ettiğim doktor ile gözlerim yavaşça kasılmıştı. Benim bilmediğim bir konu üzerine konuşuluyordu şu an. Stresli bakışlarımı Yüzbaşı'na çevirdiğimde kol kaslarının kasıldığını, ellerinin hızla yumruk olduğunu gördüm. Birazdan olacakları tahmin ederken oturduğum sedyeden hızla kalktım. "Sanırım kan kaybından ölmeyeceğim. Albay bizi bekliyor olmalı değil mi Yüzbaşı? Bekletmesek iyi olur." Hızlı hızlı konuştuğumda dikkatlerini üzerime çekmeye çalıştım. Kapıda olan Yüzbaşı'nın yanına gidip kafamla kapıyı işaret etmiştim. "Geç kalmasak iyi olur Yüzbaşı." Ciddi anlamda korkutucu olan bakışlarını dikkatini çekmeye çalışan bana çevirdi. Yüzümdeki endişeyi fark etmiş olmalıydı ki sakinleşmek için kısa bir nefes çekmişti içine. Bende olan gözlerini karşısındaki adama çevirip son kez öldürücü bir bakış atmıştı. "Kime nasıl bir şey verdin veya senin gibi hangi şeref yoksunlarının bağlantılarını kullandın da sıyrıldın bilmiyorum ama bu işin peşini bırakmayacağım Sercan!" Parmağını kaldırıp doğruca tehtit eden sesiyle konuştuktan sonra hızla arkasını dönmüştü. Çıktığı kapıyı kırmak istercesine sertçe çarptığında odanın içindeki eşyalar sallanmıştı. Gözlerimi kırpıştırırken yavaşça arkama baktım kısaca. Adının az önce Sercan olduğunu öğrendiğim doktorun alaylı gözleri kapıdan uzaklaşıp benim gözlerime değmişti. Hafifçe öksürdüm. "Ben pansuman için daha sonra uğrarım o halde. İyi günler." Hızlıca konuştuğumda bana kafasını sallamıştı. "Bekliyorum olacağım. Dikkat et kendine. Yaran iyileşene kadar istirahat etmen gerekiyor." Bana hiçbir şey olmamışcasına gülümsediğinde hafifçe karşılık vermeye çalışıp hafamı kısaca eğdim. Mutlaka gelecektim o pansumanı yaptırmaya. Bu adam şimdiden dikkatimi fazlaca çekmişti ve Zahir Yüzbaşı'nın bu kadar delirmesinin sebebini merak ediyordum. Az önce çarpılan kapıyı yavaşça açıp sakince çıktım odadan. Kapıyı ardımdan kapattıktan sonra etrafıma bakınmıştım. Yüzbaşı'na dair bir iz göremezken çoktan ortadan kaybolmuştu. Odadan Albay ile görüşmeyi bahane edip uzaklaştırmıştım ikimizi de ancak bir bilgim yoktu. Üzerimde asker kıyafetlerim yoktu ve kan içindeydim. Bu şekilde komutanın karşısına çıkamazdım. Revirin içinde olduğu küçük binadan çıkmak için yürüdüm. En azından bir süre pek benlik bir durumun olacağını sanmıyordum. Birilerinin bir şekilde bana ihtiyacı olursa da beni bulurlardı. Odama gidip en azından temizlenmeyi planladım. Güzel bir duş almayı düşünürken kolumdaki dikişin suya temas etmesinin bir sorun olup olmayacağını sorguladım. Yürüdüğüm yolu geri dönüp doktor Sercan'a sormaya tamamen üşenirken ilerlemeye devam ettim. Bir şekilde hallederdim. Ana binaya girdiğimde birkaç askerin geçmiş olsun sözlerine kısaca cevap verip biran önce odama varmaya çalışmıştım. Bizimkilerden kimseyle karşılaşmadım. Etrafa bakınmıştım ancak ortalıkta yoklardı. Çoktan bensiz bir toplantının başladığı konusunda huzursuzlandığım için hızlanmıştım. Odamdan içeriye girdiğimde vakit kaybetmeden banyoya ilerledim. * Adımlarım bir tık hızlıyken yolum toplantı odasıydı. Hızlıca temizlenip asker kıyafetlerimi üzerime geçirip odamdan çıkmıştım. Neler olduğunu sormak için bizden birini aramaya koyulmuştum başta ancak karşılaştığım bir asker Avcı…