BÖLÜM-7

=== SANA GÜVENMİŞTİM "Buyurun ev bu. Bir süredir kullanılmıyor ama içerisi temizdir." Açtığı kapıdan geriye çekilen muhtar evin içini göstermişti. "Sağolun." Demişti Polat. Kafasıyla Muhtara selam verip önden eve girmişti. İlk girip içeriyi kontrol edeceğini biliyordum. Muhtarın arkasında merdivenlerin ucunda yan yana durduğumuz Zahir Yüzbaşı ile bir süredir soğuk terler döküyordum. Sanki gelecek olan fırtınanın öncesindeki sessizlik gibi ürpertiyordu yanımdaki varlığı. Ortaya çıkışımın ve hamile olduğum yalanının ortama bomba gibi düşüşünün ardından yaklaşık on beş dakika geçmişti. Ağa dedikleri o adamın yine de emin olmadığını gözlerinden görmüştüm ancak sonunda ikna olmuştu. Muhtar olan adama bizi bir eve yerleştirmesini söylemişti. Köyün daha iç kısmına doğru muhtar ile birlikte ilerlemiştik. Bizi getirdiği ev köyün geri kalanından çok farklı değildi. Eski olduğu belli olan evin önüne geldiğimizde evin kapısındaki kilidi açmıştı. "İçerideki sobanın içi dolu olmalı. İçeride kibrit de vardır ateşiniz yoksa. Sobayı yakarsanız hemen ısınır içerisi. Köy geceleri soğuk olur. Bacım gebe haliyle kalmasın soğukta." Muhtarın sözleriyle ağlamak ile gülmek arasında hislerle dolmuştum. Tedirgin bakışlarımı yavaşça yanımdaki Zahir'e çıkarttım. Muhtarda olan bakışları kendisine baktığımı fark ettiğinde bana dönmüştü. Yüzünde sahte olduğunu kolayca anladığım korkutucu bir gülümseme oluşmuştu. "Sen içeri geç karıcım. Geleceğim birazdan." Elini belime koyup ileri ittirdi hafifçe bedenimi. 'Gelmezsen daha iyi olur aslında' demek gelsede içimden ağzımı açacak cesaretim yoktu. Kendimi haklı çıkaracak savunmaları kafamın içinde şimdiden hazırlamaya başlarken aşağı eğdiğim kafamla içeriye adım attım. İçeride dolanan gözlerim ile kapıdan uzaklaşmak için acele etmeyip kapıdaki Yüzbaşı ve muhtarın konuşmalarının bir kısmını duymuştum. "Aç olmalısınız. Ben hanımına haber ederim çocuklarla yiyecek bir şeyler gönderir size." "Sağolun. Zahmet etmeyin biz başımızın çaresine bakarız." İstihbarattan gelen bilgide terör örgütlerine yardım edenin muhtar olduğu söylenmişti. Ancak ağa denen o adamın örgütle daha fazla bağı var gibiydi. Verdiği izlenim o yöndeydi. "Olur mu öyle. Allahın misafirisiniz köyümüze. Köylünün ve ağanın kusuruna bakmayın. Civarda şu sıralar tekin olmayan çok adam dolanıyor. Haliyle köy halkı da dışarıdan gelenlere tedirginlikle bakıyor." Muhtar olan bu adam başından beri daha sıcakkanlı duruyordu geri kalan köylüye göre. "Bizde rahatsızlık yaratmak istemezdik elbette ancak karım hamile haliyle zaten çok uzun yürüdü. Söylediğiniz gibi gecenin soğuğunda kalamazdı." Söylediğim yalanın işe yaraması ve Yüzbaşı'nın bunu devam ettirmesi kızarmamı sağlarken daha fazla girişte oyalanmayıp hızla içeri adımladım. Küçük hol gibi olan koridoru hızlı geçip açık olan kapıdan odaya girdim. Odanın içindeki pencerenin önünde dikilen Polat karşılamıştı beni. Kapalı olan perdelerin köşesinden dışarıyı seyrediyordu. İçeriye girdiğimde gelen adım sesleriyle kafasını çevirip baktı. Gelenin ben olduğunu gördüğünden yüzünde alaylı bir sırıtma oluşmuştu. "Günü kurtardın ha?" Sesindeki bariz alaya gözlerimi devirdim. "Ben olmasam köyden kovulurdunuz." Kollarımı birbirine dolayıp meydan okurcasına baktım. İkimizde fısıldayarak konuşuyorduk sesimizin dışarıya çıkmaması için. "Belki." Demişti ve gözlerini arkama çevirip sanki Yüzbaşı'nın gelip gelmediğini kontrol etmişti konuşmasına devam etmeden. "Bana kalsaydı en başından köye girenin senin olman lazımdı. İki erkeğin köye gelipte kalacak yer istemesi çok şüpheli görünür. En başından evli veya akraba olarak seninle köye gelseydi aramızdan biri kolaylıkla halledebilirdik ev işini." Demişti hızla. Sözleri şaşırmamı sağlamıştı. "Yüzbaşı seni seçtiğinde neden bir şey demedin o zaman?" Dedim anlamayarak. Madem Polat'ta başından beri benim gibi düşünüyordu Yüzbaşı'na neden ağzını açıp tek kelime etmemişti. Konuşmadan önce omuz silkti. "Yüzbaşı'nın emri böyleydi. Senin gözlem yerinde kalmanı emrettiyse elbet bir bildiğ…