BÖLÜM-5

=== BÜYÜ ARTIK KIŞ Ilık bir duşun her şeye iyi geleceğini düşünürdüm önceden. Rahatlayan vücut kaslarıyla birlikte rahatsız edici tüm düşünceler de suyla birlikte akıp giderdi. Uzun zamandır ılık su değil, kaynar sular bile bir damla rahatlamamı sağlamıyordu. Bunu kabullendiğim günden beri aldığım soğuk duşlar en azından rahatlayamayan kaslarımı daha zinde yapıyordu. Bir hışımla karargaha dönmüştüm. Adımlarım geçtiğim yerde bir rüzgar gibi estiğinden bana denk gelen askerlerin nasıl korku ile kafalarını en uzak köşeye çevirdiklerini fark etmiştim. Etraftan her an patlayacak nasıl bir bomba gibi görünüyordum bilmiyorum. Odama girip kendimi odanın içindeki küçük banyoya atmıştım. Sonuna kadar açtığım soğuk suyun içine girdiğimde alev alev yanan vücudum soğukla birlikte bayram etmişti. Henüz kahvaltı saatine çok olduğu için ağır haraket etmiştim. Odada durmak canımı sıksada dışarıdakiler daha fazla sıkıyordu canımı. Terden pislendiği için tişörtümü değiştirip üniformanı geri üzerime geçirdim. Saat ilerledikçe koridordan geçen adım sesleri artmıştı. Kahvaltı saatinin geldiğinde ise yavaşça odadan çıktım. Nerede olduğunu bilmediğim yemekhaneyi aramaya başladım ağır adımlarla. Birine sorup kolayca öğrenebilirdim ancak istemedim. Henüz gözlerinden uyku aktığını gördüğüm birçok askerin gittiği tek yöne ilerlediğimde yemekhaneyi de bulmam çok zor olmamıştı. Kapıdan içeri girdiğimde henüz çokta kalabalık olmadığını gördüm. Gözlerim kabaca etrafta gezinmişti. Üzerimde ekstra bir bakış görmediğimde rahatça içeri girdim. Çoğu henüz uyku mağduruydu. Varlığımı fark edipte gereksizce gerilmelerini istemiyordum zaten. İçeride adımlayıp yemeklerin dağıtıldığı kısma geçtim. Sıraya girdiğim an önümdeki iki üç asker yan gözle varlığımı görüp hemen önümden çekilip yer vermeye çalışmışlardı. Olduğum yerden kımıldamadan gözlerimin içine bakan askerlere baktım dik bir ifadeyle. Anlamaz ve korku dolu bir ifadeyle birbirlerine bakmışlardı. İlk defa kadın bir komutanla karşılaştıkları için nasıl davranmaları gerektiğini pek bilemiyor gibiydiler. Sıkkın bir nefes alıp adım attım. Daha fazla dikkat çekmesem daha iyiydi. Askerlerin arasından geçip yemek verilen kısma geldiğimde tezgahın ardındaki görevli asker hızla tepsimi uzatmıştı. Geldiğimi görüp çoktan hazırlamıştı tepsiyi ve özenle konulan tabaklardakilerin her askere bu kadar fazla konulmadığına emindim. Komutanlarına hürmet etmeleri güzeldi. Ayrıcalık görmek hoşuma gitsede de bu böyleydi. Askerin uzattığı tepsidekilere göz gezdirdim. Yiyebileceğimden çok fazlaydı. Elimi uzatıp tepsinin üstündeki içinde simit olan tabağı aldım sadece. Kafamı hafif eğip tepsiyi tutan askere baktım. "Bir bardak çay verir misin?" Tepsiyi almayacağımı anladığında geri çekmişti. İsteğime karşı kafasını salladı hızla. "Hemen komutanım." Geriye çekilip arka tarafa geçti. Çayı doldurup kısa sürede döndüğünde uzattığı bardağı aldım. "Başka bir isteğiniz var mı komutanım?" "Hayır sağol." Kısaca teşekkür ettim. Arkamdaki sıranın uzamaya başladığını fark ettiğim için hızla sıradan çıkıp uzaklaştım. Kısaca etrafa bakınıp boş bir masaya ilerleyip elimdekileri bıraktım. Sandalyemi çekip oturduktan sonra çayıma uzanıp bir yudum aldım. Huzurlu geçen birkaç dakika yavaşça kahvaltımı edebilmiştim. Yalnız huzurum yan gözle bir gölge gördüğümde kesilmiş kafamı kaldırmıştım. "Günaydın Kış komutanım." Elinde tepsisiyle bana bakan Ufuk'la karşılaştığımda bana gülümseyen suratına baktım. "Günaydın. Geç otur istersen." Karşımdaki sandalyelerden birini işaret ettim. "Rahatsız etmeyeyim komutanım." Sözleriyle gözlerimi hızla kaldırıp gözlerine baktığımda anında tepsi masadaki yerini almıştı. Sandalyeyi çekip otururken alttan gülümsediğini görmüştüm. Başımda bitmesinin sebebi zaten oturmak istemesiydi. Naz yapıyordu aklınca ancak karşısında benim olduğumu unutmuştu. Ufuk sandalyesine oturduğu sırada yaklaşan başka adım sesleriyle gözlerimi yine kaldırmıştım. Çekingen bir ifadeyle bize yaklaşan Fatih, Demir ve Serkan'a baktım. Çoktan yemeğine da…