BÖLÜM-46

=== SEVİLMEYİ HERKESTEN ÇOK HAK EDİYORSUN KIŞ Tam olarak doksan derece ve ortalama tahminim ile otuz, otuz beş kilometre hız ile önümdeki mermerlere kafamı çarparsam intihar girişimim başarıyla sonuçlanır mıydı? Hayır sadece son bir saati komple aklımda silecekse bu konuda da tamamdım. Başımdan aşağıya akan soğuk su titrememi sağlıyordu ancak şu an sadece bu yeterli gelirmiş gibiydi ateşime. Kendim hakkında şoka girdiğim tavırlarım üzerine utanç krizleri geçirmemeye çalışıyordum bir yandan da. Yirmi yedi yaşına girmiştin Kış. Olgunluğunu kazanıp ergenliğini geride bırakalı uzun yıllar oluyordu. Sevgilin olan adam ile bu tarz yakınlaşmalar yaşaman seni panik atak yaşamaya davet edemezdi. Fazla tepki verdiğimin farkındaydım ama asıl duygularım yüzündendi korkum. Ben Zahir'e çok ama çok kötü vurulmuştum. Geçen anlardan sonra kalbimde yaşadıklarımla bunun tamamen farkındaydım artık. Kış günü suyun soğukluğu bir tık fazla soğuktu belki de titreyen vücudum için ama ancak bu yeterli hissettirmişti. İçimdeki o dürtü inkar etmek istemesemde daha fazlasını istiyordu. Zahir'i başta ne için durdurmuştum ondan da emin değildim ama bir korku vardı içimde. Hayır bu korkum ilk ilişkimi yaşayacak olmamdan kaynaklı değildi. İlk o anlamda birlikteliğin Zahir'le olacağından asla değildi. Ben Zahir ile olan ilişkimin çok daha derin bir yere gideceğinden korkuyordum. İlk defa bencil olmak istiyordum ve Zahir'in beni her şeyden çok sevmesini isterken aynı zamanda dönülemez bir noktaya gitmemizden korkuyordum. Ben Zahir'e ihanet ediyordum çünkü. Zahir'in yüzüne her baktığımda abisinin yaşadığını bilerek susmak zorunda kalmamdan dolayı vicdan azabı çekiyordum. Nasıl gelişecekti her şey bilmiyordum ama ben timime ve kendi Komutanıma, sevdiğim adama ihanet edecektim. Bu ihanetin nereye sürükleyeceğini bilmiyordum beni ve, ölmekten çok daha fazla korkuyordum. Zahir'in her şeyin sonunda beni affetmeyecek kadar kırılmasından korkuyordum. İhanetimin onun kalbinde açacağı yaranın daha da büyümesini istemiyordum. Ben artık Zahir'den uzak kalamazdım, tıpkı onun da benden uzak kalamayacağını bildiğim gibi. Sadece, bilmiyordum. Eğer Zahir için her şeyi kalbinden atmak istediği bir noktaya gelirsek, onun için daha kolay olsun istiyordum bunu yapmasının. Suyun altındaki bedenimi suyu kapatarak duşakabinden çıkardım. Zihnimde dolanan pek de geleceğe karşı umutlu olmayan düşünceler sayesinde bedenimdeki uyarılmışlıklar da hızla kaybolmuştu zaten. Saçlarımdan ve bedenimden dökülen damlalar banyonun zeminini küçük bir göle çevirirken sonrasını düşünmeden kendimi doğruca iç çamaşırlarımla suyun altına atmamın saçmalığı vurdu yüzüme. Önünden geçtiğim ayna yüzünden çıplak olan bedenimle boynumdan göğsüme doğru uzanan kızarıklar hafifçe yutkunmamı sağlamıştı. Zahir benimle oynamadığını söylemişti. Oynamadığı hali buysa, dediği gibi oynamaya karar verdiği anı düşünmek tüylerimi ürpertiyordu. Bakışlarım aynadan kaçarak uzaklaşırken anlık kenera bıraktığım, oldukça kırışmış olan elbiseye bir an baksam da tekrar giymenin saçmalığını kabullenerek aynanın yanındaki dolaba ilerledim. Açtığım dolapta umduğum gibi havlular bulurken birini hızla bedenime sararak soğuktan titreyen bedenimi örttüm. Zahir'in odasını da ıslatmamak için saçıma da bir havlu sardıktan sonra yavaş adımlarla kapıya ilerledim. Zahir'in odasına açılan kapı ile hafifçe içeriye göz attım önce. Zahir'in henüz odasına gelmediğini fark ettiğimde rahatlayarak çıktım kapının arkasından. Kendi kıyafetlerini evime ve dolabıma koymam için getirdiğini varsayarak benim de kendi dolabını karıştırmamdan rahatsız olmayacağını düşünerek ilerledim. Dolabın kapağını açtıktan sonra kısaca gözlerimi gezdirdim raflarda her biri itina ile katlanmış olan kıyafetlerde. Ne aradığımı bilmesem de evin içindeki sıcağa rağmen titreyen bedenim yüzünden hızlıca rast gele bir şeylere elimi attım. Elime gelen ilk eşofman altını belindeki ipe güvenerek aldım. Özellikle kalın görünen bir kazak gözüme çarptığında onu da aldım. Bakışlarım anlık…