BÖLÜM-38 ÖZEL

=== ÜSTEĞMEN KIŞ SAMYELİ -Mezuniyet günü- Bakışları etrafta dolanırken heyecanla yürüyen ve koşuşturan öğrenci gruplarını izliyordu Zahir gözlerindeki güneş gözlüğünün arkasından. Üniformalarına kovuşan ve sonunda gerçek bir asker olmaya hak kazanmış tüm mezun öğrencilerinin yüzünde benzer bir heyecan vardı. Bir zamanlar kendisinin de heyecanla dolandığı bahçede gözlerini gezdiriyordu Zahir. Büyük alana gitmeden önce henüz girdiği ön bahçedeyken kendi üniformasına dönen meraklı gözlerin de farkındaydı. Bu kapıdan doğruca girmemesi gerektiğini ve arka kısımda abisinin yanında olması gerektiği biliyordu Zahir ama merak etmişti. Yıllar geçmişken kendi mezuniyetinin üzerinden, bu hissi tadacak olan yeni Teğmen'leri yakından görmek istemişti. Yaklaşık olarak on dakika önce gözüne takılmış olan bir öğrenciye ise dönüp tekrar bakma ihtiyacı duyuyordu. Garipti çünkü Zahir'in dikkatini hiçbir şey kolay kolay çekmezdi. Biraz ötesinde, arkada kalmış bir bankın köşesinde bir kız oturuyordu. Diğer mezun olan öğrenciler gibi onun da üzerinde üniforması vardı. Öğrenci olduğundan şüphe yoktu ancak sanki etraftaki herkesin aksine kız orada değilmiş gibi duruyordu Zahir'in bakış açısından. Kız oturduğu bankın köşesine sinmiş, sanki oraya dahi ait değilmiş gibi, en ufak rüzgar esintisinden düşecek, kalkıp orayı terk edecekmiş gibi duruyordu. Kafasında olması gereken askeri kepini ellerinin arasında tutuyor ve Zahir'in onu fark ettiği dakikalardan beri gözlerini kepinden bir kez ayırmamıştı. Kızın bakışları ellerindekine bakarken kafası bakışlarına uyarak aşağıya eğikti. Hafif kambur duruyordu ama bu haliyle bile her şeye rağmen kasılmış bir biçimde duruyordu bedeni. Ne diye Zahir'in dikkatini çekmişti bu kız emin değildi ancak meraklanmıştı sadece. Büyük bahçede yalnız başına duran tek bir kişi vardı ve bu kızın dışında tüm bahçede kalabalık gruplar, heyecanlı yeni mezunlar vardı. Bahçedeki tüm bu haraketli ve mutlu enerjinin yanında kızdan yalnızca buz gibi bir hava yayılıyordu sanki. Zahir sadece uzaktan izleyerek bu hislere nasıl kapılmıştı kendisi dahi emin değildi ama içinde konuşan sesler bunları söylüyordu ona. Bakışlarının dikkatini çeken başka bir şey daha olmuştu. Bankın köşesinde oturan kızın hemen arkasında, sağında kalan bir ağacın altında yalnız oturan başka bir beden vardı. Zahir'in dikkatini çeken bu defa bir erkekti. Bakışları buğulu ve üzgünce doğruca kıza bakıyordu uzaktan. Oturduğu yere tamamen çökmüştü erkek olan kızın aksine. Kızın gitmeye hazır halinin yanında erkek olanın kalkmak için haraket edecek gücü dahi yok gibiydi. Zahir'in içindeki merak dürtüsü aralarında neler döndüğüyle ilgili senaryolar kurmaya başlarken çoktan, kızın ve erkeğin tartışan arkadaşlar olabileceklerini düşünmüştü en sonunda. Sebepsiz yere fazla düşünüp teoriler üretmeye başladığını anladığında ise hafifçe silkelenmişti. 'Bana ne?' diye geçirdi içinden hızlıca. Arka tarafa geçmesi gerektiğini ve buraya neden geldiğini kendine hatırlattı bir defa. Bakışları son kez erkek olandan kıza döndüğünde içinden bir his düşündüğü gibi hızla gözlerini kaçırmasın izin vermemiş, sebepsizce bir defa da olsa kız ile göz göze gelmek istemişti. Kızın aşağıya eğik bakışlarını yakalamak istemişti Zahir yalnızca bir saniye de olsa uzaklaşmadan oradan. Zahir düşüncelerine rağmen pek de sabredecek biri değilken çoktan boşverip kafasını cevirip gitmeye yönelmişken tekrar duraksadı. Zahir'in zihninden taşan düşünceler sanki kızın zihnine ulaşmışcasına bir haraketlenme oldu Zahir'in merakla izlediği bedende. Kız elinde sıkıca tuttuğu kepinden ayırdı gözlerini. Kafasını kaldırmış ve elindeki kepini düzgünce düzeltip kafasına geçirmişti olması gerektiği gibi. İlk anda bakışları Zahir'den çok uzaktayken, yavaşça dönen gözleri yakalamak için bilinçsizce nefesini tutmuştu Zahir. Gözleri güneş gözlüğünün arkasından yalnızca bir an çakıştığında aynı saniye Zahir'in bedeni aldığı hafif darbe ile sarsılmış, önüne geçen beden hızla görüş açısını kapamıştı. "Geri dönmek garip bir his…