BÖLÜM-37 SEZON FİNALİ

=== KIZ ÇOCUKLARI ANNELERİNİN KADERİNİ YAŞAR ~ Toplantı odasının kapıları geçen uzun saatler sonra açıldığında sıra ile çıkmaya başlamıştı yorulmuş bedenler. Üstlerindeki gözlerin baskıları üzerlerinde o kadar yoğundu ki kafalarını kaşımak için durmaya zamanları yoktu. İki timin üyeleride hala tam olarak neyi beklediklerini bilmezken artık her gün değil bazen günde birkaç kez toplanmaları gerekiyordu. Durmadan yeni plan ve planlar yapıyorlar, ellerine gelen her yeni istihbarat ile durumu değerlendirmeye çalışıyorlardı. Çıktıkları son operasyonda Yüzbaşı Gökhan ve timi Boran denen teröristin birkaç yakın adamını ele geçirmiş şekilde dönmüşlerdi. Bu onlar için ilerleyecek en azından yeni bir yön olurken, Avcı timi için işler biraz daha kötüydü. Son çıktıkları operasyon bomba ve mühimmatlarla döndükleri operasyondu ve Boran'ın aksine Kazım denen terör başından uzun süredir hiçbir haber ve gelişme yoktu. Sanki yer yarılmış ve yerin dibine girmişti terörist başı. Avcı timi uzun süredir bir işe yaramadıklarını düşünüp ruhsuzca dolanıyordu etrafta. Avcı timindeki eksiklikler ise daha da durgunlaştırıyordu herkesi. Aldığı ağır yaralar iyileşmeye devam eden Polat uzun bir süredir timde değildi. Polat Komutanlarının eksikliğini zaten derinden hisseden Avcı'lar bir süre önce diğer Komutanlarından da olmuştu. Kış'ın açığa alınması ile Avcı timi sadece dört kişi kalmıştı. Fatih, Demir, Serkan ve Ufuk timlerindeki eksiklikler yüzünden son derece üzgünken, operasyon bağlamında üzerlerindeki baskıya rağmen yerlerinde saymalarından son derece huzursuzlardı. Onların huzursuzluğunun yanında birde Zahir vardı. Yüzbaşı timinin durumundan oldukça rahatsızdı. Avcı isminin ağırlığını belki de hep en çok o hissediyordu ve kendine abisinden vasiyet kalan bu timin durumu yüzünden uyku girmiyordu gözüne doğru düzgünce bir süredir. Dağılan askerlerin ardından toplantı odasından en son çıkan isim Zahir olurken, deli gibi ağrıyan başına elini bastırmaktan alıkoyamamıştı kendini. Zahir için geceler hep çok uzundu ancak dün gece çok daha uzun sürmüştü. Yanağında sanki ara sıra hala bir sızlama hissederken bunun yalnızca zihninin kendisine verdiği bir ceza olduğunu da biliyordu. Göğsündeki sıkıntı aldığı nefesleri doğruca zehire çevirmek için vardı sanki ve Zahir tüm bunları hak ettiği düşüncesinden bir an bile vaz geçmemişti. Zahir söz konusu Kış olduğunda, söz konusu sevdiği kadın olduğunda kontrol etmeye çalıştığı içindeki dominant karakteri baskılaması gerektiğini uzun zaman önce anlamıştı. Yalnızca sevdiği kadının yanında ortaya çıkan Zahir olmalıydı ancak yine eline yüzüne bulaştırmıştı her şeyi. Zahir'in gençliğinden kalmış o kaybetme duygusu her zamanki gibi ortaya çıkmış ve zarar görmesinden endişe ettiği asıl hayatının zarar görmesini sağlamıştı. Dün Kış tarafından suratına vurulan tokadı hak ettiğini biliyordu. Tüm gece içi içini yediği halde Kış'ın istediği gibi onu yalnız bırakması gerektiğini bildiği gibi Zahir'e kalsaydı daha o an gitmesine izin vermezdi Kış'ın ancak bunu yaparsa olacakları da biliyordu artık. Kış sinirliyken istemeyeceği şeyleri yapıp, söyleme potansiyeline sahip biriydi. Kış öfkelendiğinde Zahir ne yapacağını bilmiyordu tam olarak ve bu defa sakinleştirmek için bir hamle de yapamazdı onu çünkü bu defa cidden onu sinirlendirecek bir şey yapmıştı Zahir. Kış karargahtan gittiğinden beri geçen günlerde karargah Zahir'e dar gelmeye başlamış, hayatı boyunca bir an bile görevinden sıkılmayacağını düşünen Zahir'in üzerindeki üniforma sanki dar gelmeye başlamıştı ona. Toplantı odasının yakınında yalnız başına kaldığını fark ettiğinde ağırca odasına çevirdi adımlarını. Şimdi bile tüm toplantı boyunca aklını meşgul ettiği gibi tek bir şeyi düşünürken daha ne kadar beklemesi gerektiğini bilmiyordu. Kış ondan zaman istemişti ancak zaten Zahir verebileceği maksimum süreye ulaşmıştı bile. Daha fazla beklemeye sabrı yoktu. Her an yeni bir operasyon emri gelebilecekken Kış ile küs şekilde ne kadar süreceği belli olmayan bir operasyona çıkamaz…