BÖLÜM-36

=== GÖZÜNDE BU KADAR MIYIM? Tırnaklarımı avuç içlerime kontrolsüz bir güçle bastırdığım ellerim iki yanımda titrerken sinirden, bakışlarım avını gözleyen avcı misali keskince bakıyordu önüne. Karargahdan birkaç gün önce ilk kez açığa alınmam yüzünden ayrılırken Zahir'in özellikle dikkati sayesinde Sercan ile aramızda karşılaşma, bir yüzleşme olmamıştı ama buraya kadardı. Öğrendiğim şeylerden sonra o piçle yüzleşmemiz gereken çok fazla şey vardı. Hayal'le olan bağlantısını kabullenemediğimi hissediyordum ama asıl sinirden deliye döndüğüm kısım, içimden bir sesin Sercan'ın başından beri beni hatırladığını söylüyordu. Cenazede harap halde olan tek kişi bendim. Ağlamaktan gözleri kan çanağına dönmüş, gözleri şişkinlikten etrafı göremeyen sadece bendim ve buna rağmen uzun bir süre unutmuş olsam da Sercan'ı o gün gördüğümü hatırlıyordum artık. O gün aramızda geçen bakışma, sadece anlık bir göz göze geliş değildi. Sercan'nın bana pişkince sırıtmasını, yanında duran kadının kulağına ki bu Hayal'in annesiydi, bir şeyler söylemesini, Hayal'in annesinin bana bakmasını ve onun da Sercan'a bir şeyler söylemesini... Birkaç dakika sürmüştü uzaktan olan o etkileşim belki ve, evet o şerefsiz beni kesinlikle hatırlıyor olmalıydı. Bakışlarım gözlediği hedefe uzun bekleyişimin ardından kitlendiğinde beklediğim karanlık köşeden ayrılıp peşine düştüm. Sercan'ın adımları onu beklediğini anladığım karargahın biraz ilerisinde duran taksiye doğru ilerlerken adımlarım ona yetişmek için hızlandı. Bana verecek hesaplarının peşini bırakmayacaktım bu gün. Hemen ardında durduğum Sercan henüz benim farkıma varmazken açmak için elini taksi kapısının koluna uzatmıştı. Ondan önce davranıp hafifçe açılan kapının üzerine elimi bastırıp kapının sert bir şekilde kapanmasını sağladım. Sercan'ın bakışları anlamaz bir şaşkınlıkla kalkarken arkasındaki kişiye bakmıştı çatık kaşları ile. Karşılaştığı kişinin ben olduğumu fark ettiğinde ise oymayı dilediğim o gözlerindeki ifade değişmişti. "Konuşacağız." Yan şekilde sırıttığını görürken sinirle dişlerimin arasından konuştum. Ben Hayal'i kaybedeli yıllar olmuştu ancak hiçbir zaman huzur bulmamıştı ruhum. Bulmayacaktı da. Kardeşimin ölümünde kimin veya kimlerin parmağının olduğunu öğrenmeden rahat bir nefes almak haramdı bana. Yıllardır tek bir izleyecek yol, peşine düşeceğim tek bir kanıtım dahi yoktu. Yıllar sonra karşıma bu şerefsiz çıkmışken, Hayal'le olan bu bağlantısını öğrendikten sonra, bu saatten sonra peşini asla bırakmayacaktım. Sercan istemese daha bana cevap vermek zorundaydı. Yıllar önce çözmem gereken o ağır bulmacada sonunda izleyecek bir yol bulmuş, hedefime gitmem için ezip geçecek birini yakalamıştım. Benim sert bakan gözlerime karşı bir süre sessiz kaldı Sercan. Konuşmaktan kastımın ne olduğunu bilmese dahi ayağına gelmiş olmamdan dolayı yaşadığı o alaylı hazzı hissederken ben, o kafasını hafifçe eğip bekleyen taksi şöförüne baktı. "Biraz bekler misiniz? Uzun sürmeyecek." Benim sözlerime bir karşılık vermeden önce şöföre seslendi. Kaçmayacağını anladığımda midemi bulandıran yakınlığından uzaklaşmak için geriye çekildim. Bu haraketim gözünden kaçmamış, gözleri yine yan şekilde bakmıştı sırıtır şekilde. Benim gibi taksinin yanından uzaklaşıp ağır adımlarla bana yaklaştı gözleriyle süzerken. Tam karşımda durduğunda kafasını kaldırmıştı meraklı bir ifadeyle. "Uzun bir süre karşılaşabileceğimizi düşünmüyordum Üsteğmen Kış. Malum durumlardan dolayı." Özellikle bastırarak söylediği rütbemle ses tonu damarıma basmak ister gibi kulaklarımdan içeriye sızarken kontrolsüz bir sırıtma oluştu dudaklarımda. "Merak etme ben yakında döneceğim." Dedim içimde harlanan siniri gülümsemeyle bastırmaya çalışıp. "Yine de ben döndüğümde seni bulamayız buralarda belki. Kim bilir?" Sözlerim sanki onu güldürmüş gibi kısık bir kahkaha attı. Kendinden emin olan bakışlarında eğlenen parıltılar vardı bu defa. "Yerinde olsam bu hayale pek tutunmazdım Kış. Şayet seninde bildiğin gibi bunu deneyen daha önce çok oldu ancak sonuç hiç değiş…