BÖLÜM-3

=== TEKLİF Yedinci yaş günümde asker olmayı dilemiştim ben. Asker olursam annemle birlikte olabilecektim daima. Yalnızlıktan kurtulacak ve annemin yanında olacaktım hep. Asker olmayı dilediğim gün, ben o pastanın üzerindeki mumları üflediğimde dileğim yeni bir kader ipliği oluşturmuş geleceğim bu dilek üzerine yazılmıştı. Tek kişilik küçük odadayken ıslak saçlarımı kurutmak için vaktim olmadığı için arkadan bir örgü yapıp bıraktım. Yeni ve temiz olan üniformamın son fermuarlarını çekip beremi düzgün şekilde kafama geçirdim. Son olarak soy adımın büyük harflerle yazılı olduğu küçük kalın kuması göğsümdeki bölmeye yapıştırdım. Odadaki dolabın kapağında olan aynanın karşısına geçip kendime baktım. Gözlerimden okunan yorgunluğun kaybolması için yüzümü hafifçe ovuşturdum. Göz altlarımdaki morluklar hafifçe belli oluyordu ancak kapatmamı gerektirecek kadar kötü değildi. Hem öyle olsa bile kapatmak için makyaj malzemem yoktu. Düşen helikopterde kalmıştı yanımda getirmem gereken valizim ve şu anda hangi haleydi emin bile değildim. Yakın zamanda enkazın ne olduğunu öğrenmem gerekti. Valizimden geriye ne kaldıysa artık belki bana teslim ederlerdi. Daha fazla zamanımın kalmadığını fark ederken gözlerimi aynadan çektim. Son kez üzerimdekileri çekiştirip geç kalmak üzere olduğum toplantı odasına adımladım. Sert adımlarla geçtiğim koridorda, yanından geçtiğim her askerin bakışlarını üzerimde hissetmiştim. Sebebi belliydi elbette. Başıma gelenler büyük bir dedikodu malzemesi olmuştu. Karargahda bulunan tek kadın askerdim şu anda. Uzun zamandır da kadın bir askerin bu karargahda bulunmadığını biliyordum. Şırnağın sınırında, bir tarafında suriye, diğer tarafında ırak vardı karargahın. Ülkemizin sınırlarını koruyor ve ihtiyaç olan ilk durumda bu karargahın yiğit askerleri koşuyordu. Toplantı odasının yerini bulmak için askerlerden yardım almıştım. Geç kaldığımı düşünüp hızlı şekilde toplantı odasına adımlarken kapının önünde içeriye girmek üzere olan albay ile karşı karşıya gelmiştik. "Komutım." Dediğm hızlıca selam verip. "Üsteğmen." Dedi kafasını çevirip bana bakarken. "Konuşacak çok şeyimiz var. İçeriye girelim." Kafamı sallayıp onu onayladım. Kapının yanındaki ekrana basan Albay önde şekile içeriye girdik. Odanın ortasındaki büyük masanın etrafında sırayla oturan tim Albayın içeri girmesiyle hızla ayağa kalktı. Albay vakit kaybetmeden en baştaki sandalyeye oturdu. Eliyle yaptığı küçük bir haraketle birlikte ayağa kalkanlarda sırayla yerlerine oturmaya başladıklarında ayakta kalan tek kişi olmamak için bana ayrıldığını düşüntüğüm boş sandalyeye ilerledim. Rütbe sırasına göre ayrıldığı fark ettiğim sandalyelerde boş yerin Yüzbaşı'nın yanı olması pek hoşuma gitmesede mecbur şekilde sandalyeyi geriye çekip oturmak için hamle yaptım. Sandalyeye oturmak üzereyken öylesine kafamı kaldırmıştım. Gözlerim tam karşımda oturan adamın gözlerinde sabitlendiğinde anlık baş dönmesi yüzünden oturmak üzere olduğum sandalyeye bir tık daha sert düşmüştüm. Anlık gelen bir hisle kulaklarım uğuldamaya başlamıştı. Ruhsuz şekilde gözlerime bakan gözlerden gözlerimi ayıramazken ellerim istemsizce yumruk olmuştu. ~ "Her zaman ki gibi bir köşeye sinmiş ağlıyorsun." Duymanın artık midemi bulandırdığı ses karşısında kafamı kaldırıken ellerimim tersiyle hırsla sildim göz yaşlarımı. "Defol git Polat! Defol git seninle uğraşmayacağım." Demiştim nefretin okunduğu sesimle. Ne zaman kendi kendime kalmak istesem ortaya çıkıp her şeyi daha da kötüye çeviren özel şeytanım gibiydi. "Hala pes edip koşa koşa evine gitmemen şaşırtıcı aslına. Bizimkilere daha ilk yıldan valizini toplayıp evine döneceğin hakkında iddiada bile bulunmuştum." Yaslandığı duvarda kollarını birbirine bağlamış üstten üste bana bakıyordu. Sözleri dişlerimin daha sert sıkılmasını sağlarken oturduğum merdivenden kalkıp karşınına dikildim. "Sende arkadaşlarında, hepiniz beş para etmez insanlarsınız!" Yaslandığı duvar yüzünden bir işe yaramasada omzunda sertçe ittim onu. Okulun ilk gününden, asker olmak için gel…