BÖLÜM-27

=== OLMASI GEREKTİĞİNDEN FAZLA UMUT Ölümden korkanlar gerçekten ölmekten mi korkardı? Bunu daha çocukken defalarca düşünmüştüm ama bulduğum sonuçlar, verdiğim kararlar genelde benzer olmuştu. O zamanlar kendimce bulduğum cevapta insanlar ölümden korkmazdı çoğu zaman. Ölümden sonraki bilinmezlik belki bazılarını korkutur ve rahatsız ederdi ancak asıl ölümden korkanlar ardında bırakacakları yüzünden korkardı. Bazen arkasında bırakacağı bir insan için üzülürdü. Bazen de hayattayken kazandıklarının henüz tadını diledikleri gibi çıkaramadıkları için gitmek istemezlerdi bu dünyadan. Açıkcası o zamanlar bile, ne kadar küçük olsam da ölüm bana korkutucu gelmemiş, hala da gelmiyordu. Kendi ölümüm... Kendi ölümümden korkmuyordum çünkü geride bıraktığım için üzüleceğim ne bir insana sahiptim ne de üzüleceğim bir dünya malım vardı geride. Açıkcası şehit olma düşüncesi her defasında yüreğimde küçük heyecan kıpırtıları bile yaratırdı. Eğer şansım olsaydı bir an bile düşünmezdim. Polat'la yerlerimizin değişmesi için bir an bile tereddüt etmeden her şeyi göze alabilirdim. Ölüp ölmemem umrumda bile olmazdı. Sadece yerlerimiz değişsin istiyordum. "Kış!" Birisi şaşkınlıkla ismimi mırıldanmıştı. Sadece birkaç saniye önce kilitlediğim kapının zorlandığını ve küçük bir gürültü çıkarıp açıldığını zar zor duymuştum. Alnımı bastırdığım soğuk zeminden kaldırmamıştım ama hızla biri yerdeki bedenime yaklaşmıştı. Baygın olduğumu düşünmüş olmalı ki tek eli hızla beni yerden kaldırmak için hamle yapmıştı. Diğer elini yüzüme yaklaştırdı. Elini yanağımda hissettiğimde sıkıca kapalı olan gözlerim açılmıştı. Titrediğini hissettiğim eli yüzümü nazikçe tutarken yüzümü kaldırmış, alnımın yerle olan temasını uzaklaştırmıştı. Gözlerimi açtığımı fark ettiğinde rahat bir nefes verdi. Haraket edecek enerji bulamadığım vücudumu yerden kaldırmama yardım etmişti. Dizlerimin üzerinde oturur şekilde kalırken aşağı eğik kafamı çeneme baskı yaparak kaldırmamı sağladı. Ateş gibi yanan gözlerimin gözlerine bakmasını sağlamıştı. Tam önümde, benim gibi dizlerinin üzerinde oturuyordu. "Yapma Kış." Demişti ama sesi kendinden hiç emin çıkmamıştı. Ne diyeceğini o da bilmiyordu. "Bırakma kendini böyle." Dedi gözlerini bir an gözlerimden kaçırıp vücudumda dolandırırken. "Doktor çağırmamı ister misin?" Durumumu tam olarak kestiremiyor gibiydi. Yüzünde büyük bir endişe vardı ama sakin kalmaya çalışıyordu. Ayağa kalkacak gibi oldu ama beni bırakmak da istemiyor gibiydi. Elinin teması hala yanağımda durduğu için kafamı hafifçe oynattım. Geriye çekmeye çalıştığımda yüzümü, anlayıp çekmişti elini yavaşça. "İyiyim." Dedim ama sesimi kendim bile zor duymuştum. Tutuşundan tamamen kurtulup ayağa kalkmaya çalıştım. Polat'a gitmem gerekiyordu. Kapı açılmıştı ve ben gerçek dünyaya dönmüştüm. Yaralı olan Polat'tı ve benim ona gitmem gerekiyordu. Bacaklarım titrese bile sağımda kalan mermerden destek alıp doğruldum. Ayağa kalkmama yardım etmişti tek kolumdaki eli ama istemiyordum. Ellerini üzerimden atacak enerjim bile yoktu. "Kış." Demişti yine. "Kapıyı neden kilitledin? Sana bir şey oldu sandım." Çekinmeden doğruca düşüncelerini söylüyordu Zahir. Ne zamandan beri böyleydi diye düşünmüştüm kısa bir an. Bir şeyleri saklayan Zahir'e ne yapmıştı? "Ellerimi yıkayacaktım." Dedim doğruca neden geldiğimi hatırlayıp. Bunun için aramıştım lavaboyu. Gözlerim ellerime inerken amacımı hatırlamıştım. Zahir'in bakışlarının da ellerime düştüğünü fark ettim ama ellerim yine titremeye başlamıştı. Tekrar baktıkça kanlar içindeli beden geliyordu gözümün önüne. Ellerimdeki kanın sahibinin son sözleri çınlıyordu kulaklarımda. Kanlı avuç içlerimin üzerine kendi ellerini bastırdığında şaşkınlıkla kırpıştırdığım gözlerim yüzüne çıktı. "Yıkayalım Kış. Bakma daha fazla." Şaşkınlığımdan yararlanıp kendi avuçlarına aldığı ellerimi çekiştirmesine izin vermiştim tepkisizce. Dikkatlice bir adım önüne çekmişti bedenimi. Titreyen bacaklarım yüzünden mermerlere yaslandığımda bunu da fark etmişti. Tek elini çekip musluğu açtı önce.…