BÖLÜM-18

=== BELA İki ayağımın üzerinde düz şekilde durabildiğim an ellerimi duvardan ayırdım. Birazdan yaşanacak şeylerin zorluğu altından kalkacağım hakkında düşüncelerim gel gitliydi. Zihnim hafif bulanıkken suratımda olmaması gereken bir sırıtma vardı. Kulağımdaki kulaklıktan hala bir takım yüksek desibelli sesler gelirken yeni algılama başlamıştım hepsini. Adıl geride duruyordu. İşi adamının bitirmesini bekliyordu. Şimdiden çok fazla ses çıkarmıştık. Emindim ki birkaç terörist daha şu anda merdivenlerden buraya geliyordu. "Kış ses ver!" Zahir'in çileden çıkmış gibi gelen sesini dinlerken üzerime yürüyen teröristteydi gözlerim. Şimdilik olsa da iyi olduğumu söylemek için ağzımı açtığım an kulaklıktan önce bir cızırtı sonra yabancı bir ses duymuştum. Kulaklıklarımızın frekansına başka birisi bağlanmıştı. "Avcı timi, Teğmen Kara konuşuyor. Hedefe otuz saniye içinde ulaşmış olacağım. Sizlere gökyüzünden selamlar getirdim." İlk anda kafamı fazla sert çarptığımı düşündüm. Anlamazca donduğum saniye suratıma gelen darbeyi son anda görebildim. Sefleksle hızla aşağı eğildiğimde teröristin sert yumruya arkamdaki duvara geçti. Alttan duvarın sıvasında çatlaklar oluştuğunu gördüm. Elinin acısıyla geriye bir adım attığı an fırsatı değerlendirip aşağıdan ensesine güçlü bir yumruk attım. Büyük bedeni geriye birkaç adım daha attığında eğildiğim yerden doğrulup tekrar pozisyon aldım. "Komutanım ses verin!" Fatih'in sesiyle kendime gelirken elim istemsizce kulaklığın üzerine gitti. "Deniz?" Dedim doğru duyduğuma emin olmak için. Önce derin bir nefes sesi duydum. "Seni beni çıldırtman için bela olarak özellikle göndermiş olmalılar Üsteğmen!" Zahir benden sonunda düzgün bir ses duymasıyla rahat bir nefes almış gibiydi. Ben ona cevap veremeden diğer ses tekrar duyuldu kulaklıktan. "Sizleri kendi hoş geldin partime götürmek için almaya geldim Komutanım. Emrinizde, hemen üzerinizdeyim Komutanım." Kime ait olduğuna emin olduğum sesin hemen ardından hızla yaklaşan helikopter sesiyle büyükçe gülümsedim. Üzerime büyük bir öfkeyle yürüyen teröristin adımları dahi durmuştu sesle birlikte. Adıl'ın gözlerinden geçen korkuyu görmek zevkle sırıtmamı sağlamıştı bile. "Ne oluyor lan?" Dediğinde Adıl gözlerim alayla pis yüzüne çevrildi. "Ecelin geliyor orusbu çocuğu!" Sözlerim biter bitmez büyük bir gürültü koptu. Ev sallanırken tepemizden geçen helikopter evin bahçesini vurmuştu. Patlamanın akabinde terörist soysuzlarının bağırtılarını sayısız kurşun sesi bastırdı. Yetişmişti işte aslanlar. Henüz olayı çözemeyen iki gerizekalı yavaşça aydınlanmıştı. "Askersin sen!" Dedi Adıl hırsla. "Günaydın gerizekalı!" Dışarıyı temizlemeleri en az birkaç dakikayı alırdı. Bir süre daha evde yalnızdım ve biran önce bu odadan çıkıp çocuğun yanına gitmeliydim. Adıl'ın korku ile geriye adım attığını gördüğümde kaşlarım çatıldı. Adamına çevirmişti kafası. "İşini bitir şunun. Ben arka taraftan kaçacağım. İşini bitirince bana yetişirsin." Hızla konuşup koşarak odadan çıktığında arkasından bakmıştım. Kaçabileceğini saniyordu şerefsiz. Bizimkileri kendileri gibi aptal sanıyordu orusbu çocuğu. Odada iri olanla tek başıma kaldığımda ikimizin de gözleri birbirine çevrildi. "Elimde gebereceksin asker." Dediğinde yavaşça güldüm. Ağzımdan kısa bir cıh cıh çıkarken alayla sırıtmıştım. "Güzel fantezi şerefsiz ama benim daha iyi fikirlerim var." Üzerime hızla atılıp yürüdüğünde acale atmeden boynumu sağa sola yatırıp kütlettim. Az önce duvara sert vurmuştum kafamı. Tutulmuştu sanırım birazcık. "Çok az daha dayanman gerekiyor Kış." Zahir'in sesiyle az önce söylediği şeyi hatırlarken önümdeki iri beden çoktan hamlesini yaptı bile. Yumruğunu yine suratıma sallamıştı. Tamamen gücüne güveniyordu. Aptal beyni sadece buna izin veriyordu ki onun yanında fazla çeviktim. Yumruğundan kolaylıkla kenara kayarak kurtulurken Zahir'e uzun zamandır söylemek istediğim şeyin oldukça sırası olduğunu düşünüp ağzımı açtım. "Yüzbaşım." Diye seslediğim gibi cevap verdi. "Kış? Durumunu bildir?" Fazla meraklı olmasına gözl…