BÖLÜM-16

=== GÜVEN "Avcı Tim, Avcı dinlemede." "Avcı bir konumda." "Avcı iki konumda." "Avcı üç konumda." "Avcı dört konumda." "Avcı beş konumda." "Avcı altı konumda." "İşaretime kadar konumunuzu koruyun." Kulağımdaki kulaklığı tek elimle düzeltip bir saniye gözlerimi silahımın dürbününden ayırdım. Konumlarını bildiğim her birinin yerlerine çıplak gözle bakıp değerlendirdim. En iyi şekilde kamuflaj olup gizlenmişlerdi. Tek girişi olan mağaranın etrafını tamamen sarmıştık. Girmek için doğru anı beklerken bir süre gözlemleyecektik. "Avcı iki." Demişti hemen yanımda duran beden. Bu konuda hala şaşkındım tabi ama timi gruplara ayırdığında Yüzbaşı'nın beni kendi yanında bırakmasını kimse garipsememişti. Olması gereken zaten buydu tabi ama Zahir'in önceki görevde yaptığı gibi beni geride bırakacağını düşünmüştüm. Düşüncelerimin aksine şimdi mağaraya en yakında duran ekip ikimizdik. Zahir, timin konumlanacağı noktaları ayrıntılı şekilde anlatırken atladığı benim ön yargılı düşüncelerime rağmen kendi yanında olacağını söylediğinde bir süre şaşırmıştım. Bununla birlikte tamda son yaşananlar yüzünden dikkatli ve imalı bakışları üzerimde olan biri yüzünden ekstra garipti her şey. "Avcı iki dinlemede." Demişti Zahir'in konuşmasına cevap olarak kulaklıklardan Polat'ın sesi. "Görüşünü bildir Avcı iki." Keskin nişancı tüfeği ile en yüksek tepede konumlanmıştı Polat. Tek başına olması içimi huzursuz etsede dikkat çekmeyecek bir uzaklıktaydı. Bana fikrim sorulsaydı yanında bir kişiyi bırakırdım onu koruması için ama Yüzbaşı ekipleri dağıtırken başkasının, özellikle benim fikrimi sormuyordu. Serkan ve Demir bizim tam karşımızdaki alçak tepede konumlanmışlardı. Bizden biraz daha uzaklardı mağaraya. Fatih ve Ufun ise Polat'ın olduğu tepenin birkaç metre aşağısındaydı. Yüzbaşı'nın grup planının çok da kötü olmadığını kabul etmeye çalıştım. Bana kalsaydı bende çok farklı bir plan oluşturmazdım sanırım ufak değişiklerin yanında. "Olumlu Avcı. Kamp tamamen görüş açımda." Aramızda yaklaşık üç metre mesafe olan Zahir'e çevirdim bakışlarımı birkaç saniye. Söz konusu görev olduğunda normalde olduğundan kat ve kat daha ciddi oluyordu kesinlikle. "Gözünü dört aç. Beklenen araç yaklaştığı an rapor ver." "Emredersiniz Komutanım." Henüz konuma yeni ulaşmıştık. Tahminlerimize göre araçın veya araçların gelmesine en az iki saat vardı. Bu defaki görevimiz cidden çok hassastı ve hiçbirimizin hata şansı yoktu. İzlediğimiz mağara konaklama yeriydi. Elimizdeki bilgilere göre tam olarak sekiz çocuk getireceklerdi buraya. Kaybolan sekiz çocuğun her birinin aynı kişiler tarafından kaçırıldığını öğrenmişti istihbarat. Şeref yoksunları daha küçücük yaştaki çocuklara göz dikmişti. Hiç birinin kılına dahi zarar gelmeden halletmemiz gerekiyordu bu operasyonu. Hepimiz omuzlarında aynı yükü hissettiğini biliyordum. Bu kez zarar görebilecek olanın sadece timden herhangi birisi olmayacağının farkındaydı herkes. Adı Şehmuz'du başlarındaki piçin. Örgüte çocuk ticareti yaptığı öğrenilmişti. Bir süredir izi sürülen şerefsizin izini sonunda yakalamıştık. Görevimiz açık ve netti. Çocukların tekinin bile kılına zarar gelmeden onları güvenle buradan çıkarıp ailelerine teslim etmekti. Ellerimin fazlaca kaşındığını hissediyordum. Uzun zamandır operasyona çıkmayı beklerken böyle bir şerefsizin haberi gelmişti. Çocuklara uzattığı o eli kırmak kesinlikle benim hakkımdı. "Mağarada kaç kişi var bilgimiz var mı?" Kulaklığa basmadan konuştum. Beni sadece Yüzbaşı duyuyordu. Silahının dürbününden gözünü ayırıp bana çevirdi kafasını. Bende ona bakarken birkaç saniye aramızda garip bir bakışma yaşanmıştı. Gözlerine bakmak istemsizce toplantı öncesi son konuşmamızı hatırlatmıştı. Dolayısıyla hatırladığım yemek mevzusu yine aklıma düşerken tekrar utançla kavrulduğumu hissettim. Zamanında düşünmeden verdiğim kararların saçmalığı sonradan başıma büyük dertler açıyordu. Onun aklından neler geçiyordu öğrenmek için her şeyi verebilirdim sanırım. Gözlerime bakan yeşil gözlerini giderek daha fazla oymak isterken gö…