BÖLÜM-15

=== İLK ŞANS 5-yıl önce "Sence mezun olduktan sonra ilk nereye atanırız?" Ayaklarımı boşlukta sallarken sorduğu soruyla istemsizce mezuniyetin sonrasını düşünmüştüm. Yıllardır kurduğum hayallerim yıkılalı ve tüm hayallerimin artık imkansız olmasının üzerinden sadece iki ay geçmişti. Bu soruyu bana sormasaydı tekrar mezuniyeti düşünmek aklıma gelmezdi herhalde. Mezuniyet sonrası nereye atanacağımı hiç düşünmemiştim önceden de. Tek hayalim kardeşim dediğim insanla yan yana olmaktı. Nasıl olacağını bilmesek bile hep aynı şehirde görev yapıp, aynı evde yaşamayı hayal etmiştik. "Neresinin olduğu önemli mi?" Dedim yavaşça. Benim için artık pek çok şeyin anlamı yoktu. "Önemli tabi. Şöyle deniz kıyısında bir yere atanıp da tatil gibi askerlik yapmak istemez misin?" Kafamı kaldırıp ona baktım. Gözlerini gökyüzüne çevirmiş hayallere dalmış gibi kendi kendine gülümsüyordu. Onun bu haline hafifçe sırıtırken hafifçe kafamı salladım olumsuzca. "İstemezdim." Dedim kesin bir sesle. Cevabımla hızla bana dönmüş, şaşkınca bakmıştı. "Neden, manyak mısın sen?" İnanmaz bir tonda konuştuğunda sözleri yüzünden ayağımla onun ayağına vurdum. "İstemezdim işte. Herkes senin gibi rahatına düşkün olacak değil ya." Vurduğum ayağını benden kaçırmıştı. "Öyle mi? Söyle o zaman nerede görev yapacaksın?" Merakla sorduğunda yavaşça omuz silktim. "Doğuyu isterim. Belki sınır dışı da olabilir. Dağlarda avlanmak varken deniz kenarında güneşlenmeyi ne yapayım." Dedim kendimden emin bir tonda. Artık sevimli hayaller kuracak Kış yoktu. Hayatta tek amacım kalmıştı ve oda her şeyden önemli olan vatanım uğruna savaşmak ve ölmekti. "Biliyorum musun?" Demişti hafif gizemli bir sesle. Oturduğumuz bankın üzerinde hafif bana yaklaşıp eğilmişti. "Çok mantıklı konuşuyorsun. Aferim." Hızlı bir haraketle elini kaldırıp saçımı karıştırmıştı şakacı bir tavırla. "Ne yapıyorsun ya Polat!" Ellerinden kurtulmaya çalışıp geriye kaçtım. Saçımdaki ellerini üzerimden atıp dağılan saçlarımı düzeltirken öldürücü bakışlar attım ona. "Deniz kenarında güneşlenmekte güzel ama seninle dağlarda fare avlamak eminim daha eğlencelidir." Sırıtarak konuştuğunda gözlerimi devirdim. "Dağda seninle karşılaşacak olursak fare yerine seni avlarım." Demiştim sinir dolu sesimle. "Görev arkadaşını mı vuracaksın? Hemde beni?" Abartılı şaşkınlıkla bana bakıp olumsuzca sallamıştı kafasını iki yana. "Seninle aynı görevde olacağımızı da kim söyledi?" Dedim alttan alayla bakarken. Mezun olduktan sonra yüzünü görmeye pek niyetli değildim ama şimdilik bunu bilmesine gerek toktu. "İçime doğdu sanırım. Gör bak bir şekilde seninle yan yana dolanacağız dağlarda." Kendinden büyük bir eminle konuşmasına sıfır ciddiyetle baktım. Büyük hayaller kuruyordu. "Çenen çok düşük." Dedim ayağa kalkarken. "Senin yüzünden yapmak zorunda olduğumuz onca iş hala bizi bekliyor." Dedim sesimden memnuniyetsizliğim fazlaca belli olurken. Varlığı tamamen benim için özel olarak yaratılmış bir cezaydı. "Suçu bana mı atıyorsun şimdi de?" Büyük bir şaşkınlıkla benim gibi ayağa kalktı. "Senin suçun değil mi? Az kalsın hademeyi vuracak olan sen değil miydin?" Yaptığı salaklığa rağmen üste çıkmasına izin vermeyecektim. "Kimin yüzünden acaba? Sen silahını bana çevirdiğinde korkudan ne yaptığımı mı biliyorum ben?" Üste bu sefer o çıkmaya çalıştığında sözleri yüzünden gözlerimi devirdim büyükçe. "Aptal mısın Polat! Silahın boş olduğunu göremeyecek kadar kör müsün!" "Ne bileyim ben kızım boş olduğunu!" Sesimiz giderek yükseliyordu. Birbirimize karşı durmadan söylenirken okulda bizden başka kimsenin olmaması yüzündendi bu rahatlığımız. "Cidden aptalsın. Silahın şarjörü bile takılı değildi." Söylediğimle bir an utandığını ve gözlerini devirdiğini gördüm. "Ona mı baktım sence ben o an? Cidden vuracaksın sandım beni." Aptallığı karşısında sinirden delirirken yarım bıraktığımız işi devam ettirmek için okula adımlamaya başladım onu geride bırakıp. "Cidden vuracakmışım!" Diye söylenmiştim kendi kendime. Ara sıra onu cidden boğmak istiyordum ama vuracak da değild…