BÖLÜM-13

=== GEÇMİŞ VE ŞİMDİ Biten sigaram ile yenisine gitmek isteyen elimi durdurdum. Yanımda olmasaydı eğer cebimdeki paketin tamamen biteceğini bildiğim halde durdurdum kendimi. Kitlenmişçesine yere bakan gözlerimi kırptım yavaşça. Hala bana baktığını hissedebiliyordum. Gözleri yüzümü yakıyordu sanki. Derin bir nefes verirken ayağa kalktım ve tam karşısında dikildim. Dakikalardır tek noktaya bakan gözlerimi doğruca kaldırıp yeşillerine kenetledim. Bitmişti... Daha küçücük bir iddia için bile kararlılığımı, dayanıklılığımı gösterememiştim. Kendimi kanıtlayacağım hakkında cümleler savuruyordum lakin küçük bir şeyde bile dayanıksızlılığımı göstermiştim. Kaybetmiştim. Ben sözümden dönmezdim. Zahir ile girdiğimiz iddianın bedeli ortadaydı ve bu saatten sonra o sadece komutanımdı. Emirlerine itaatsizlik etmeyecek, söylediği her şeye boyun eğecek ve en önemlisi de Yüzbaşı'm olduğunu kabul edecektim. Kaybetmemin getirisi olarak bir süre daha Albay'a karşı hakkımda olumlu cümleler kurmayacağının çok net farkındaydım. Üzerimdeki görünmez baskısı daha da artacak ve ben kendimi kanıtlamak için daha fazla yorulacaktım. Yüzbaşı'nın gözünden belki çocukça bir iddia meselesi olabilirdi. Ancak ben sigarayı bırakmayı geçmişimin üzerinden gelebilmek olarak görmüştüm. Zehiri içime ne kadar uzun süre çekmezsem o kadar iyileşecekti Kış. Ve bir gün cidden bırakacaktı sigarayı. Kendime olan güvenime rağmen sadece birkaç gün kandırabilmiştim kendimi. Dakikalar önce gördüğüm rüyalar yaşananları hatırlatmış ve benim unutma çabalarıma rağmen; zaten var olduklarını, hiçbir şeyin onları değiştiremeyeceğini hatırlatmıştı bana. "İyi geceler Yüzbaşı'm." Ruhu çekilmiş sesimle konuştuğumda boğazım acımıştı. Gözlerim donuk şekilde bakarken oldukça düzgün bir şekilde asker selamı verdim. Ne yaptığımı anlarken oturduğu yerden bana bakmaya devam etmiştim. Sırtı banka yaslı kafası hafif kalkıktı. Gözlerinde gördüğüm yorgun ifadenin de sebebinin ben olmadığımı biliyordum en azından. Selamımı verip beklemeden gözlerimi gözlerinden çekip geriye döndüm. Keskin adımlarla karargaha doğru ilerken dahi başım dönüyor, midem bulanıyordu. Üst üste bu kadar sigara içmemin çarptığı ortadaydı ki gergin sinir seviyem tansiyonumu kolayca çıkartmıştı. Sert adımlarla ilerlemeye devam ederken düşünmemeye çalıştım. Bu gece her şey için dönüp noktası olmuştu. Bu geceden sonra hiçbir şey eskisi gibi olmayacaktı ki dönüş benim için her bir konu için çok geçti. * "Gizlice beni vurma planları yapmadın değil mi?" Demişti meraklı ve şüpheli gözleri ile etrafına bakarken. Bu soruyu cidden sordu mu diye suratına dik dik baktığım sırada bakışlarımı görüp hafif gülümsemeye çalışmıştı. "Komik misin?" Sertçe çıkışıma büyükçe gözlerini devirdi. Benden sıkılmış gibi bir nefes verip gözlerime bakan gözlerini hafif kısmıştı. "Biraz daha yüzüme bu şekilde bakarsan gerginlikten ikimiz de patlayacağız Kış." Masaya hafif eğilip konuştu. Bir süre haraketlerini izleyip aynı itici bakışları göndermekten alıkoyamamıştım kendimi. Büyükçe oflayıp sırtını geriye yaslandığı sırada bende sıkıntıyla nefes verdim. Haklıydı. Birazdan patlayan bir şeyler olacaktı ki bu benim olmayan sabrımdı. "Polat," Dedim sonunda daha az itici yapmaya çalıştığım sesimle. "Konuşmaktan kastım birlikte kahve içmek değildi." Benim huzursuz ve huysuz sesime karşılık alttan yine sıkkın bir nefes verdiği duydum. Gözlerindeki ifade katlanılmaz olduğumu göstermek istercesine dururken önündeki kahve bardağını eline almıştı. Gözlerimin içine bakarak pipetten kahveyi sesli şekilde içti. Gözlerimi bulunduğumuz kafenin içinde gezdirirken ağzımın içinden sabır cümleleri sıraladım. Az kalmıştı çekip vurmama. "Çok gerginsin Kış ve cidden alev falan alacaksın artık. Durup biraz soğusan mı artık?" Yakınırcasına konuşmuştu ama ben sadece alay görüyordum. "Özellikle bir sürü buz koydurdum senin kahvene. Eridi hepsi senin bu suratsızlığına katlanamayıp. En azından bir yudum içseydin." Masanın ortasında duran ve bırakıldığından beri dokunmadığım bardağı önüme…