BÖLÜM-1

=== ZÜMRÜT Üzerlerinde yeşil üniformaları, omuzlarını ve göğüslerini kaplayan birçok arma. Öne eğik birçok baş ve ellerinde tuttuları al kırmızı bayrak. "Başınız sağ olsun." Demek için dudaklarını aralardı en önde duran komutan. En zor görevi kendisi üstleniyor. Belki kaç kez kurdu bu cümleyi hatırlamıyor bile. Kaç kapıya adımlayan bacaklarına buz gibi dikenler battı sanki. Kaç evin camına, balkonuna asılan ay yıldızı izledi bilmiyordu. Hatırlıyordu. Ağzından kelimeler daha çıkmadan olan biteni anlayan babaların gözlerine o an yansıyan kara kederi hatırlıyordu. Kaç ana evladı için acı acı çığlık atmış, ağlamıştı biliyordu. Eşlerinin ölüm haberini alanların aldıkları nefeslerin nasıl boğazlarına takıldığını çok iyi hatırlıyordu. En çokta neler olduğunu algılayamasalar bile bir şeyin çok iyi farkında olan çocukların yüzlerini silemiyordu kafasından. Babalarının veya annelerinin bir daha yanlarına gelemeyeceğini, bu defaki ayrılığın bitmeyeceğini kavrıyorlardı. Belki de en zoru buydu. Görülen eğitimler ve çıkılan onlarca zorlu görev. Hiçbiri kendi askerinin şehit haberini vermek kadar zor değildi. Çok uzun yıllar önce, bende bir zamanlar o çocuklardan biri olmuşken bana şefkatle bakan o komutana bir söz vermiştim. Bir daha hiçbir ana ağlamayacaktı evladının arkasından. Hiçbir babanın saçlarına bir gecede aklar düşmeyecekti. Kimse eşlerinin arkasından feryat etmeyecekti. Söz vermiştim. En çokta hiçbir çocuk babasından veya annesinden ayrı kalmayacaktı. Söz vermiştim. O üniformayı giyen hiçbir komutan bir daha Şehit haberi vermek zorunda kalmayacaktı. Hiçbir askerin şehit düşmemesi için soylarını kurutacaktım ülkeme göz diken teröristlerin. Belki kader derdim. İnat veya intikam arzusu. Kan çekiyor bile derdim. Belki de sadece soya çekimdi. Çocuklar ailelerinin yaşadıklarını yaşarmış. Öyle söylerdi eskiden büyükler. Bu yola çıkarken ne kadar zor olacağını hep biliyordum. Herkes bunu söyleyip durmuştu zaten. 'Kız başıyla' dağ başında ne işi var demişti etrafımdaki herkes. Bu sıçtığımın sözü yine aklıma düştüğünde kafamı iki yana salladım sinirden gülerken. Şu anda tamda bahsettikleri dağ başındaydım. İt yuvalarına çevirdikleri harabe evlerden birinin içinde önümdeki iki şerefsiz ite bakarken keyifle soyduğum mandalinamı yiyordum. Ellerimdeki kurumuş it kanı midemi bir tık bulandırıyordu ama epey yorulmuştum. Uzun zamandır aç olan midemle en azından biraz daha enerji kazanmam iyi olacaktı. İki itinde elleri yukarıdan zincirle bağlanmıştı ve baygın şekilde sallanıyorlardı. Dün sabah son anda ceplerime sıkıştırdığım mandalinalarım bitmek üzereydi ve canım da iyiden iyiye sıkılmaya başlamıştı. Yüzleri kandan dolayı tam görünmeyen itlerden biri haraketlendiğinde ağzıma bir mandalina dilimi daha atıp keyifle onu izledim. Oturduğum varilin üzerinde bacaklarımı toplayıp daha rahat bir şekilde oturdum. İt ayılır gibi olmuş ve haraket ettiği için acıyla inlerken kafasını kaldırıp etrafa bakmıştı. "Günaydın prenses." Dediğimde zar zor açtığı gözleri beni buldu. Isırdığım mandalinanın suyunu emerken alayla şerefsize baktım. "Çöz bizi asker." Dediğinde parmağımı dudağıma yaklaştırıp "şihh" dedim. "Duyuyor musun?" Ne dediğimi anlamamış ve gözlerini etrafta gezdirip bir ses aramıştı. "Neyi?" Dediğinde gözlerimi devirdim. Kafasına çok vurmuştum sanırın ancak bu soysuzlar zaten doğuştan beyinsiz doğuyordu. "Sessizliği." Dedim yavaşça. Ezbere bildiğim sessizliğin adım sesleri giderek yaklaşıyordu. Ne'den bahsettiğimi anlamayan ite sadece baktım. Hayır sinirim tam geçti diyordum piç yüzlerine her bakışımda aklıma olanlar geliyordu. Birileri 'beni kurtarmaya' biraz daha gelmezse bu ikisinin nefeslerini kesecektim. Kendimi zor tutuyordum. Ben namı Samyeli olarak kulaktan kulağa dolanan dağların Asenasıydım. Kazanmak için tüm zorluklara göğüs geldiğim rütbemle Üsteğmen Kış Samyeli'ydim. Adımı pek fazla kişi bilmezdi belki ancak soyadımın geçtiği yerde herkes saygıyla kaldırırdı başını. Çünkü herkes biliyordu. Bir erkeğin yükselmek için ne kadar çabaladığ…