5.BÖLÜM (İLK DEFİLE)

Herkese Miyebalarrr Oy ve yorumlarınızı eksik etmeyiniz ballar... Keyifli okumalar:) Bölüm şarkısı: Barış Manço - Dönence ****** Bir tasarımcının en güzel günü nedir sizce? Cevaplıyorum: İlk defilesi. Defile gününden herkese merhabalar efendim, sevgiler, saygılar... Mezuniyetimin üzerinden bir hafta geçti ve defile günümüz geldi. Ayrıca bir haftadır annem ve Hale Abla bizde. Peki şikâyetçi miyim? Yoo değilim. Babam sadece üç gün kalabilmişti. Sonrasında Diyarbakır'a dönmesi gerekti. Bir tek annem ve Hale Abla burada kalmıştı. Mezuniyet günümde geldikleri için o kadar mutluydum ki diplomamı alıp konuşmamı yaptıktan sonra babama sarılıp saatlerce ağlamıştım. Ama anneme çok sarılmamıştım çünkü bana yalan söylemişti! Aaa pardon! Yalan değil... Beyaz yalan! Ben arayıp "Neredesiniz?" diye soruyorum, o bana havaalanından "Deden rahatsızlandı, annem hastanedeyiz." diyor. Havaalanından diyor bunu! Havaalanından! Neyse ki çok özlediğim için gönlümü çabuk almıştı. O kadar hızlı aldı ki o günün gecesi babamı salona şutlayıp birlikte yatmıştık. Hatta annem Hande, Büge ve Aleyna'yı da özlemiş olmalı ki Hande ve benim yatağımı birleştirip annem, Hale Abla, Hande, Büge, Aleyna ve ben birlikte yatmıştık. Resmen iki geniş yatağı birleştirip altı kişi yatmıştık. Evet, altı kişi. Ve hâlâ da altı kişi yatıyoruz. Kalktığımda odada kimse yoktu. Herkes hazırlanma telaşındaydı. Herkes bu kadar telaşlıyken aramızda son derece rahat tek bir kişi vardı. Annem! Kadın o kadar rahattı ki şu an şarkı söyleyerek mutfakta kahvaltı hazırlıyordu. Gerçi ben de telaşlı değildim. Telaş değil de heyecan gibi bir şey sanırım. Böyle içim içime sığmıyor, garip hissediyorum... Galiba bu tür hisler birine âşık olunca hissediliyordu! E ben de mesleğime âşık olduğuma göre sorun yok! Kimse odada olmayınca ben de yatakları toparlayıp ayırdım. Lavaboya gidip işlerimi hallettikten sonra odaya geri döndüm. Jüri sunumumda giydiğim takımın lacivertini giydim. Ayağıma da siyah topuklu ayakkabı giyecektim. Saçımı yarım toplayıp makyajıma geçtim. Çok abartılı olmayan, doğal bir makyaj yapmıştım. Aynadan son kez kendime bakıp çıkıyordum ki ben daha kapıya ulaşamadan kapı açılıp kapanmıştı. Tövbe bismillah! Abartma seviyeme teşekkürler! Şu an kapının arkasına yaslanıp açılmamasını sağlamaya çalışan bir adet Hande ve elinde saç şekillendirme artı kurutma makinesi vardı. Eğer ben o makinenin kime ait olduğunu biliyorsam birazdan burada çıkacak olan meydan savaşını da biliyorum. "Yine kızdıracaksın Hale Abla'yı," dedim. Nefes nefese kalmıştı. "Ablalar bu dünyaya her halta kızmak için gelen varl—" "HANDE!" Sözü yarıda kaldı çünkü Hale Abla bağırıp kapıyı yumrukluyordu. Hande kısık sesli bir küfür savurup bana baktı. "Şu kapıyı kilitleyip iki dakika arkasında dursana, saçıma şekil vereyim!" Umutsuz gözlerle bakıp kapı kilidini gösterdim. "Annem kapının kilidini sökmüş." "Sebep?" "Ne bileyim ben! Geldiğinden beri evin orasını burasını beğenmeyip söküp bir şeyler yapıyor!" Pek de şikâyetçi olduğum söylenemez. Eve renk katıyordu. "Off, iyi o zaman. Sen gel buraya, kapıyı ittir, açılmasın. Ben saçımı halledeyim." "Tam—" Kapı büyük bir gürültüyle açıldı. Ve Hande nerede biliyor musunuz? Yerde. Anında amele sümüğü gibi yere yapışan Hande saydırmaya başlamıştı bile. "Yuh! Çüş! Koçbaşıyla kırdı kapıyı mübarek karı... Ahh popom!" O sırada Hale Abla, sakız reklamında paketi açıldığı gibi gerçekleşen falan filan bir gülüşle odaya girdi. Tabii bu gülüş Hande'yi görene kadar sürdü. Hande'yi gördüğü gibi kaşlarını çatıp üzerine eğildi. Çenesini tutup kendine çevirdi. "Sana," dedi ağır ağır. "Benim eşyalarıma dokunmayacaksın demedim mi?" "Abla—" "Dedim mi? Demedim mi?" "Dedin." "NİYE ALIYORSUN LAN O ZAMAN MAKİNEMİ!" Hale Abla ayağa kalkıp Hande'nin elindeki makineyi aldı. Sonra tane tane, kardeşinin beynine kazımak ister gibi gözlerinin içine bakarak eğildi. "Bir daha eşyalarıma dokun, bu seferki gibi yere yapışmazsın. Direkt duvara vururum seni!" Doğruldu ve kapıdan çıkmadan önce de hiçbir şey olmamış…