4.BÖLÜM (MEZUNİYET)

Herkese Miyebalarrr Oy ve yorumlarınızı eksik etmeyin ballar... Keyifli okumalar:) Bölüm şarkısı: Koyu - Sen Benim Başıma Gelen En Güzel Şey ****** Merhabalar efendim, teşekkürler, sevgiler, saygılar efendim... Bu heyecanlı ve hanım hanımcık iç sesimi neye borçluyuzzz? Tabii ki mezuniyetimizeee! Kalkınnn, mezun oluyoruzzz... Ahey ahey lilililililililili... Yemin ediyorum şu heyecanla otuz tur halay dönerim. Open the Kürt damarııı! Abartma seviyeme teşekkürler, saygılar. Ayy, çok heyecanlıyım... İçim o kadar kıpır kıpır ki ellerimin titremesinden makyajımı zor yaptım. Saat şu an 10'du, yani törene daha iki saat vardı. Kızlar benden daha heyecanlı olduğu için 9'da hazırlandılar. Şimdi ise mutfakta kahvaltı hazırlıyorlar. Gerçi bir hafta önce roller değişmedik de değil! Geçen haftayı ve bu haftayı birleştirirsek üçü de mezun olmuştu, geriye ben kalmıştım. Hande ile odamızda saçımı yapmış, makyajıma son dokunuşlarımı yapıyordum. Övünmek gibi olmasın ama kuaförlüğüm ve makyözlüğüm on numara, beş yıldızdır. Elbisem gece mavisi renginde, dizimin biraz üzerinde biten, boyundan bağlamalı bir mezuniyet elbisesiydi. Makyajımı hafif ama bir o kadar da mavi gözlerimi belirgin edecek şekilde yapmıştım. Ruj olarak da mat bir ruj sürecektim. Saçlarımı da aşağıdan sıkı bir topuz yapmıştım. Elbisemi daha giymemiş, rujumu daha sürmemiştim. Peki, üzerinde ne var derseniz cevaplıyorum: Ayıcıklı pijama... Cidden ayıcıklı! Elbisemi ve rujumu kahvaltıdan sonra halledecektim ama hepsinden önce annemi aramalıydım! Ben burada mezun olacağım, bir türlü gelemediler! Yatağın üzerinden telefonumu alıp annemi aradım. "Söyle benim minik mucizem. " Çıldıracağım şimdi! Annem görmese de göz devirdim ve sorularımı peş peşe sıraladım. "Annem, neredesiniz? Ne uçağa bindiğinizi haber veriyorsunuz ne de nerede olduğunuzu! Nerdesiniz?" Annemin sıkıntılı bir nefes verdiğini duydum. "Annem, bir nefes al istersen... Şimdi bir şey diyeceğim ama telaş yapma, tamam mı?" Durdum. Dediği gibi nefes aldım ama "Telaş yapma" kısmı için aceleyle sordum: "Ne oldu annem?" "Annem..." deyip derin nefes aldı. "Deden biraz rahatsız, hastanedeyiz." dedi. "Na-nasıl..." diye kekeleyip olduğum yerde sendeledim. Dedem 70 yaşında, kronik rahatsızlıkları olan biriydi. En önemlisi ise kalbi vardı. Ona bir şey olması beni mahvederdi. "Anne, dedem iyi mi? Nesi var ve ne oldu?" "İyi annem, iyi. Gözlem altında tutuluyor şu an." Toparlandım. "Tamam annem, ben şimdi bir bilet buluyorum. İlk uçakla oradayım!" dedim. Annem aceleyle "Hayır, hayır, gelmene gerek yok annem. Senin bugün mezuniyetin var. Şimdi hazırlanıyorsun, törenine gidip mezun oluyorsun, tamam mı?" dedi. "Hayır ann—" "Hayır'ı falan yok Alara! Deden iyi, biz başındayız. Senin gelmene gerek yok! Sen güzelce mezun olacaksın! Çok istiyorsan yarın gelirsin." Sıkıntıyla ofladım. "Of anne yaa!" Ciddi sesi geldi kulağıma. "Anneye of denmez! Ayrıca yanında olamadık, bizi affet olur mu?" "Annem, o nasıl söz ya! Siz benim her zaman yanımda oldunuz, desteğinizi hiçbir zaman eksik etmediniz. Bir gün gelmemişsiniz, çok bir şey oldu sanki! Ayrıca dedem benden daha önemli! Beni haberdar etmeyi unutmayın. Akşam ya da gece hiç fark etmez, ilk uçakla yanınızdayım." dedim kararlılıkla. Birkaç saniye sessiz kaldı. Görmesem de telefonun bir ucunda tebessüm ettiğinin farkındaydım. Dediklerim hakkında hiçbir şey demese de: "Seni çok seviyorum anneciğim." dedi. "Ben de seni çok seviyorum annem." "Yarın burada olursun. Benim dedene bakmam lazım, bir tanem. Görüşürüz." "Görüşürüz annem." Annemle telefonu kapattıktan sonra odadan çıkıp mutfağa gittim. Kızlar sofrayı kurmuş, beni bekliyorlardı. Kapıdan girdiğimde beni ilk gören Hande olmuştu. Sonrasında Aleyna ve Büge fark etmişti. "Aman Allah'ım, bacımın asaletine bakar mısınız?" dedi Hande. "Ayy Alara, çok güzel olmuşsun." dedi Büge. "Abartmayın, üstünde ayıcıklı pijama var!" diye son noktayı koydu Aleyna. Buruk bir tebessümle "Katılıyorum." dedim. "Hangimize?" dedi Büge. "Aleyna'ya." Hande yanıma gelip çenemi e…