3.BÖLÜM (JÜRİ)

Herkese Miyebalarrr... Oy ve yorumlarınızı eksik etmeyin ballar. Keyifli okumalar:) Bölüm şarkısı: Pilli bebek - Bak ****** 2 Ay sonra "Evet abi, 6 metre olacak... Tamam Bügem, Geliyorum. Az daha sabredin!" "Ağaç olduk ama Alara'm hızlı ol!" "Tamam dedim ya Büge kuşum geliyorum!" "Öptüm." "Bende öptüm." Jüriye bir ay kalan ve benim daha yeni dikişe başladığım günlerden herkese merhabalar efendim. Teşekkürler. Anca bitirdiğim çizimimin daha yeni dikimine başlıyordum. Şimdi de kumaşlarımı alıyordum burada işim bitince de aksesuarlar için tuhafiyeciye geçecektim. Evet şu anki planım tam olarak buydu ama bu planım kızlar tarafından altüst edildi. Neden mi? çünkü bugün çarşıya çıkmışlar ve tam 5 dakika önce 'Alara noolurrr bizide alll.' şeklinde bir telefon aldığım için buradan çıkınca onları alıp sonra tuhafiyeciye geçecektim. "Kumaşlarınız hazır hanımefendi buyurun." "Çok teşekkür ederim... Kolay gelsin." "Sağolun." Kumaşçıdan çıkıp lacivert Fırat'ıma (FIAT) doğru ilerledim. Elimdeki poşetleri bagaja koyup şoför koltuğuna doğru ilerledim. Arabayı çalıştırmadan önce telefonumu Bluetooth ile arabamın hoparlörüne bağladım. Kızları almaya gayet güzel gidecektim. Arabayı çalıştırıp yola çıktım tam o sırada telefonum yine çaldı kesin yine Büge arıyordu. Anında açtım. "Ya Büge geliyorum dedim ya! Yeter arama artık!" diye cırladım. Ama telefonun diğer ucundaki ses Büge'ye ait değildi. "Benim minik mucizemi kim sinirlendirdi bakalım?" dedi annem. "Annem." "Söyle annem." "Sen mi aradın?" dedim mal mal. "Yani benimle konuştuğuna göre baban aradı annem." dedi ciddi ciddi. Anlık aydınlanma yaşadım "Ya annem yaa!" "Ne yaa!" "Hadi ben anlık daldım sen niye ciddi ciddi devan ediyorsun." Telefonun diğer ucundan kıkırdama sesi geldi "Bozmak istemedim annem." kıkırdamaya devam ederken hafif bir öksürükle ciddileşti "Ne o tasarım hanım, çok mu çalıştınız? Bakıyorum da kafanız allak bullak." dedi. "Yok annem kumaş aldım da kızlar arayıp durdu çarşıya çıkmışlar onları almaya gidiyorum şimdi." dedim. "İyi yaptın annem ben seni merak ettim de... İyisin değil mi?" "İyiyim annem iyiyim...Hayırlısıyla şu tasarımımı bitirip jüriyi de geçsem daha iyi olucam." "Yaparsın annem tasarımını da yaparsın jüriyi de atlatırsın inanıyorum ben sana başarırsın sen." "Annem." dedim içli içli. "Söyle annem." "Teşekkür ederim." "Ne için?" "Bana inandığın için." "Ya kime inanıcam annem! Ben sana daha hamileyken inanmaya başlamıştım. Şimdi mi inanmayacam benim minik mucizem. " Sıkıntılı bir nefes verdim "Bir türlü kabullenmeyeceksin değil mi? Anne!" "Neyi minik mucizem. " "Hala minik diyor ya!" diye sitem ettim "Neyi olacak anne! Büyüdüğümü." Ciddi bir şekilde "Tabiki kabullenmeyeceğim ne kadar büyürsen büyü, hatta evlensen bile yine benim minik mucizem olarak kalacaksın hiç kimse değiştiremez bunu!" dedi. "Yani şurada sitem ediyoruz konuyu nasıl evliliğe getirdin anne! Çıldırıcam şimdi!" "Getiririm anneyim ben!" "Peki sevgili annecim, anneliğin de sana başarılar dilerim seni çok öpüyorum, geldim ben kapatıyorum." "Bende seni çok seviyorum minik mucizem hadi görüşürüz." "Görüşürüz anne!" Annemle konuştuktan hemen sonra telefonumdan şarkı açtım yola baktığımda sokağın sonunda gördüm hoparlörün sesini açıp şarkıya bende eşlik ettim ve arabayı önlerinde durdurdum. "Bir fıstık görsem frene basarım Çaktırmadan güzel mi bakarım Üff güzelmişsin be cicim Hadi gel beraber iki tur atalım" Aleyna öne Hande ve Büge arkaya bindi hepsinin perti çıkmış duruyordu kim bilir bu saate kadar ne yaptılar. Hoparlörün sesini kıstım. "Fıstıklarım, hoş geldiniz." dedim. "Hoş bulduk, hoş bulduk da ağaç olduk be Alaracım!" dedi Aleyna. "Yani kumaşçıda istediğim kumaşları ararken arayıp 'Alara noolurrr bizide al' diyorsunuz ne yapayım?" Sessiz kaldılar çünkü haksız olduklarını biliyorlardı "Eee ne yapıyorsunuz siz çarşıda?" "Valla aşkım mezuniyet için kıyafet bakmaya çıktık ama bulamadık." dedi Hande. "2 ay önceden mi?" dedim şaşkınlığımı belli ederek. "Evet iki ay önceden son dakikaya kalmayalım dedi…